Wie goed doet goed ontmoet
Nog steeds een beetje druk op mijn manier, en dus verschijnen hier weinig foto’s. Komt ook door de activiteiten op het 365 project en op de Uitwijkpost. Maar gefotografeerd wordt er wel, ook al is dit momenteel het meest met de IPhone. Hieronder een Instagram van een tulp, vandaag gemaakt, (maar niet geplaatst op 365 Instagrams, omdat de geplaatste foto’s actueler zijn), waar een verhaal(tje) aan vastzit.
Tweede kerstdag zwaaiden wij net de kinderen uit die bij ons de kerstdis hadden genuttigd, toen ik een knal hoorde. ‘Ja hoor, mam, jouw auto!‘ zei een van de kinderen onderkoeld. Het vriendje van een buurmeisje in de straat had haar thuis afgezet en de jongen moest weer achteruit rijdend ons doodlopend straatje uit. Dat ging dus niet helemaal goed. De schade viel mee, maar na bezoek aan de garage bleek dat toch nog meer dan vierhonderd euro te zijn. De lamp was kapot en de bumper moest opnieuw gespoten worden. Dat laatste bleek de grootste schadepost. De ‘dader’ was net 18, had net zijn rijbewijs en zou, als hij het bij de verzekering opgaf vele stappen teruggaan in zijn no-claim korting. Dat schijnt bij jongeren nog veel sneller te gaan dan bij ouderen die langer hun rijbewijs hebben. Om het zelf te betalen was ook nogal een bedrag. We besloten het anders te doen. De lamp werd vervangen en de bumper spoten we zelf over. Het resultaat was perfect voor minder dan een derde van het bedrag. De jongen was helemaal opgelucht en kwam het bedrag betalen. Hij nam een bloemetje voor me mee. Dat vond ik erg lief. Een prachtig boeket met onder andere tulpen.
Fijne dagen!
Ik wens iedereen fijne, gezellige kerstdagen toe. En voor 2012 gezondheid en voorspoed. Als dat er is, is de rest niet meer zo belangrijk. Toch hoop ik ook dat u fijne mensen ontmoet, mooie dingen met hen kunt delen, de waarde in kleine dingen kunt ontdekken en straks kunt terugblikken op een waardevol 2012.
Het is dit jaar wat rustig geworden op dit weblog. Dat heeft enerzijds te maken met misschien iets minder inspiratie, en, dat geef ik grif toe; enige luiheid voor wat betreft het webklaar maken van de foto’s, anderzijds met het feit dat ik dit weblog openbaar wil houden, waar ik mijn persoonlijke weblog gedwongen op slot moest zetten. Ik leef niet meer alleen en daar moet ik rekening mee houden. Waar ik met gemak een open boek ben voor anderen, mijn mening heb en die ook ventileer, zijn anderen dat niet gewend en willen dat niet. U zult zeggen, ja maar dit is een fotoblog. Dat klopt, maar een fotoblog zonder een persoonlijk woord is zielloos. Vind ik. En omdat ik dit weblog absoluut openbaar wil houden en het al erg genoeg vind dat het andere weblog alleen toegankelijk is voor mensen die van mij de sleutel krijgen, heb ik steeds meer de neiging alleen foto’s te plaatsen, zonder context. Ik moet hier een weg in vinden die voor mij goed voelt en die tegelijk zorgt dat ik geen confrontatie krijg met mensen die het moeten hebben van de roddel en achterklap. Ik wil deze figuren niets in handen geven, helemaal niets en ik gun ze ook geen stiekem kijkje in mijn, in ons leven. Ook dit is een persoonlijk weblog. Wat is er persoonlijker dat dat te tonen wat je raakt? Ik deelde dat altijd graag en probleemloos met u, en ik wil terug naar de vrijheid die ik daarin voelde. Ik ben voor vrijheid. Ik ben voor leven en laten leven. Ik ben voor respectvol omgaan met mensen. Ook via internet.




















Recent Comments