Marmein heeft van die voorbijrazende wolken een time-lapse filmpje gemaakt.

Nog wat foto’s van de in bouw zijnde tweede Ark van Noach. deze is op ware grootte, althans zoals de afmetingen in de Bijbel staan vermeld. Al eerder had de maker, Johan Huijbers,  een replica gemaakt, maar die was vele malen kleiner dan deze. Het is een immens groot gevaarte en helemaal uit hout opgebouwd. Als je ernaast staat vraag je je af hoe ze het voor elkaar krijgen, En hoop je dat er geen gek een lucifer bijhoudt!

Vandaag had ik even gelegenheid wat dichter bij de in bouw zijnde, geheel uit hout op te trekken Ark van Noach te komen. Hij ligt hier in Dordrecht bij de brug naar Papendrecht. We zien ‘m groeien. Ik heb meer foto’s, die komen nog.

Het is onder diverse webloggers populair om iedere dag een foto te maken. Van zichzelf, van hun kind, hun kat, hun uitzicht. Iedere dag, dat is bijna een dwangneurose. Het leek mij wel eens leuk maandelijks een foto op dezelfde plek te nemen. Ik hield het drie maanden vol. Toen was de lol er alweer af.

Noah Kalina hield het zes jaar vol. Iedere dag een foto van zichzelf. Zelfde uitdrukking op z’n gezicht, alleen de achtergrond wisselt en z’n haar zit niet iedere dag hetzelfde.

Het filmpje van de Simpsons bovenaan is een parodie op dit filmpje van Noah Kalina.

Maar het was bij ons wel verschrikkelijk koud. Ondanks de zon.

Onderweg naar het werk maakte ik deze foto’s. Het was zo’n felle zon dat als je er recht tegenin reed je echt niets zag.  Behalve licht, veel licht!

Hij is inmiddels een jaartje of vijf. Hij doet het altijd. Start moeiteloos, ook al vriest het dat het kraakt en slaat nooit af. Hij rijdt als een trein. Ik haal er, echt waar, moeiteloos 160 mee. Zonder dat hij gromt om schudt. Ik heb alleen even wat meer tijd nodig dan als ik een Alfa zou hebben (ik noem maar wat) om zo ver te komen. Dus doe ik het maar niet, ook al omdat het niet mag.

Ik hou van kleine autootjes en ben nu verliefd op een ander autootje, De Fiat 500 retro. De crèmekleurige of de rode. Heel schattig, maar ik blijf trouw aan mijn Suzuki. Ook al is ‘ie al een klein beetje gebutst. In het linkerportier zit een deukje of twee en in de motorkap zit een putje. Ik weet niet wie dat gedaan heeft, ik niet in ieder geval. Met mijn Altootje heb ik nog nooit – even afkloppen – een deuk gereden. In het verleden reed ik wel eens een paaltje omver. En zelfs reed ik ergens finaal dwars door een roodwit houten afzetbord, die heel stom midden op de weg stond.

Vanochtend kwam ik met natte billen op m’n werk. Het klapdakje lekt volgens mij een beetje, ineens. De zitting was nat. Ik heb het er zelf in laten snijden, dus als het daardoor lekt is het mijn eigen schuld.

Vanmiddag na het werk besloot ik toch maar eindelijk langs de opticien te gaan. Mijn leesbril was een poot uitgerukt. Nog wel een Joop. Het lag opeens in mijn hand, die losse poot. Al weken geleden, maar ik was iedere keer te lui om na het werk langs de opticien in Breda te rijden.  Ik kon me prima behelpen met het zwart wit gespikkelde goedkope leesbrilletje. Omdat de opticien in een winkelcentrum ligt en ik graag van de nood een deugd maak, liep ik na het afgeven van de bril even door het winkelcentrum. Even door de Hema, niks gekocht.

Toen ik weer bij mijn auto kwam wou hij de deuren niet ontgrendelen. Dan weet ik wel hoe laat het is. Een paar weken terug gebeurde hetzelfde. Het was toen ijselijk koud en er lag een dik pak sneeuw. Ik was een uur bij mijn belastingman geweest en dat was net te lang om de lampen te laten branden. Nu was ik maar driekwartier weggeweest. Accu leeg. Klein autootje – klein accu’tje.

Ik liet er deze keer geen gras over groeien en belde direct Route Mobiel. Ik ben er al lid van sinds ze bestaan. Heb toen de ANWB opgezegd en Route Mobiel genomen. Nooit nodig gehad. Maar nu ineens de tweede keer al. Ze zouden er over een half uur zijn. Dat geloofde ik wel want dat bleek de vorige keer ook waar te zijn. Ik ging weer in mijn auto zitten,  ik was even uitgestapt om te zien wat er op mijn nummerbord staat. Dat wou de man weten.

Maar nu duurde het wat langer. Ik begon te twijfelen. Had ik wel gezegd dat ik in Breda stond? Straks zoeken ze dit winkelcentrum in Dordrecht. Intussen  dacht ik mijn pech te delen met andere twitteraars. Maar de accu van mijn mobiel gaf ook nog maar één streepje. Dan maar niet. Ik wachtte. Auto’s kwamen en auto’s gingen en ik bleef staan. Ik overwoog een blad te gaan kopen om iets te lezen te hebben. Maar hij zou zo wel komen. De vorige keer kwamen ze met een groot geel geval. Zo groot dat ik dacht dat ze me direct even zouden inladen en naar Dordrecht rijden. Er stond geen Route Mobiel op. Dus ik keek uit naar grote gele gevallen. Misschien was het dit keer wel een klein wit busje, bedacht ik en hield iedere mogelijke redder in de gaten.

Toen werd ik gebeld. Route mobiel. We zijn er over een kwartier! Weet u wel waar ik sta?, riep ik blij. Maar de Brabantse tongval had me al gerustgesteld. Toch vertelde ik het nog maar een keer  en dat ik bij de Chinees stond.

Twintig minuten later was hij er. Weer een groot geel gevaarte. Eerst reed ‘ie nog het kruispunt voorbij. Ik zag Car Rescue op de zijkant staan en zag dat hij een kruispunt verder wel afsloeg. En ja hoor, twee minuten laten stond hij voor mijn neus. deze neus:

 Gefotografeerd toen het leek of hij erg verkouden was.

Het eerste dat me nu te doen staat is het verklikkertje laten repareren. Want twee keer in korte tijd vind ik wel genoeg.

Leve Route Mobiel!

Als we op de pont wachten om met de auto naar de overkant te varen zien wij deze enorme meeuw zitten.

Dit geeft een mooi overzicht van dit natuurgebied.

Inmiddels zijn de laatste flubbertjes sneeuw hier verdwenen en wil ik nu ook wel graag voorjaar en kleur. Maar het zal nog even duren vrees ik.

In Rotterdam was ons doel het Fotomuseum en met name de tentoonstelling van de Amerikaanse fotograaf Nicolas Nixon. Hij begon halverwege de jaren 70 met het fotograferen van zijn vrouw met haar drie zussen. In de beginjaren waren de zussen tussen de 25 en 15 jaar oud. Daarna is hij ieder jaar een foto blijven maken van de zusjes. Steeds gegroepeerd in dezelfde volgorde.

Een fascinerend beeld van vier mooie vrouwen, door de jaren heen ouder wordend, de blik in de ogen veranderend. Je vraagt je af: wat is er allemaal gebeurt in hun levens? Dat vertelt het verhaal van de foto’s niet.

Vooral omdat de vrouwen van mijn leeftijd zijn vind ik dit een boeiende en confronterende reis door hun levens.

Na het bekijken van de tentoonstelling liepen we door naar Hotel New York,  het voormalig kantoor van de Holland Amerika Lijn. Een prachtig, stijlvol gebouw, zowel de buitenkant  als binnen.

Het contrast met het ernaast staande, hoogste gebouw van Nederland, de Montevideotoren is erg groot.

Eind 1957  vertrok ons gezin met een soortgelijk schip, vanaf deze plek naar Zuid Afrika. Het was een Engels schip, ik kon me maar niet herinneren hoe het schip heette, maar nu ik dit logje schrijf schiet het me ineens weer te binnen:  The Union Castle.   

Het is een nostalgisch restaurant, en het staat vol met zaken die aan die goede oude tijd herinneren.

Zoals deze schattige koffertjes, waar kleine meisjes, zoals ik vroeger was, heel blij mee te maken zijn.

En grappige blikken mannetjes met koffertjes. Te koop voor weinig geld.

Voor wie geïnteresseerd is in Fotografie en met name portretfotografie, bezoek de tentoonstelling in het Fotomuseum, het is er nog tot 28 maart. Je kunt er vlakbij parkeren, buiten als je een chipknip hebt, en in de parkeergarage met creditcard of gewoon geld. En daarna zeker even in Hotel New York koffie drinken of lunchen (of een high tea) en even uitkijken over het water naar de Zwaan en de bijzondere skyline van Rotterdam.