We gingen wandelen in ‘De Elzen’, een aangelegd elzenbosje met brede oude getijdengeulen waarop ‘s winters naar hartelust wordt geschaatst. Een klein tentje bij de parkeerplaats waar je ‘s winters erwtensoep kunt eten. Maar gisteren niet, er was nog geen spek. Dan maar glühwein voor mij, daar ga je ook van gloeien.

Ik nam de camera mee, natuurlijk, en de IPhone. Ondanks de lage temperatuur was het in de zon, en warm aangekleed, heel goed uit te houden. Ik maakte met zowel de Canon als de IPhone foto’s en de Instagram bewerkingen van enkele foto’s laat ik nu zien, de anderen komen later.

Ik vond dit paardje qua kleur mooi bij z’n omgeving passen.

Ik vind het machtige beesten. Stoer. Sterk. Prachtig om te zien hoe ze in de kou een samenwerking aangaan met elkaar en in formatie vliegen. Steeds weer gaat een andere gans op kop. Nooit gezeur, geen protest, iedereen doet wat ‘ie doen moet.

Eigenlijk zou ik best mee willen vliegen, op de rug van een gans.

Ik zag deze eenzame fietser over glibberige weggetjes dor een besneeuwd landschap zijn/haar weg banen.

Deze waren minder eenzaam.

Het was mooi de afgelopen dagen. Eerst was alles beijzeld, toen (gisteren) viel er een dik pak sneeuw.  De komende dagen zal ik wat foto’s plaatsen

.

Als we op de pont wachten om met de auto naar de overkant te varen zien wij deze enorme meeuw zitten.

Dit geeft een mooi overzicht van dit natuurgebied.

Inmiddels zijn de laatste flubbertjes sneeuw hier verdwenen en wil ik nu ook wel graag voorjaar en kleur. Maar het zal nog even duren vrees ik.

Ik ben vandaag, na een telefonisch advies daartoe, de polder ingereden. Ik was eigenlijk van plan me eens op het huishouden te storten, strijken, stofzuigen, dweilen, genoeg te doen altijd, maar ja, zo’n advies sla ik niet in de wind. En het was een goed idee, want het was er heerlijk. Wat een rust en ruimte.

In de polder rij je op een smalle dijk, of eronder. Op de smalle dijk moet ik altijd even opletten als ik ga stilstaan om een foto te maken. Soms zie ik ineens in de spiegel dat er een auto achter me staat, geduldig te wachten. Veel mensen hebben toch wel respect voor de fotograferende medeburger en wacht braaf tot je klaar bent, toetert niet, maar wacht geduldig.

Als ik onder de dijk rij passer ik altijd schapen. Op het moment moeten ze wat meer moeite doen om hun eten te bemachtigen. Ze kwamen dan ook verwachtingsvol naar me toe gehobbeld toen ik naar ze toe kwam. Maar ik heb niets bij me, helaas.

Als ik zo aan het rond rijden ben doe ik dat volkomen op het gevoel. Ik begin nu (na anderhalf jaar wonen in deze streek) een klein  beetje een idee te krijgen waar ik ben. Maar over het algemeen weet ik dat niet. Ik sla maar weer eens links af en rechts. En als ik een poosje ergens heb gestaan en foto’s heb gemaakt weet ik helemaal niet meer waar ik ben. Het is goed dat mijn auto in een bepaalde richting staat anders zou ik zo weer terug rijden. Maar ook dat geeft niet, want terugrijdend (of lopend, of fietsend) is alles weer totaal anders. Er moet wel een heel markant baken staan wil ik in de gaten hebben dat ik er al voorbij gekomen ben. Maar dat geeft allemaal niets. Als ik snel naar huis wil geeft ik mijn gps de opdracht: zoek huis. En als ik geen haast heb probeer ik het zelf en dat komt meestal ook wel goed.

Midden op de dag werpt de zon al lange schaduwen over het witte landschap.

Waar ik ook sta, overal hoor ik het gakkende geluid van de ganzen. Ze zitten in grote groepen in de weilanden, maar de meesten zie ik in de lucht. Ze zijn duidelijk ‘on the move’.

In de sloten zie je overal sporen van eenden en  meerkoetjes. Ik heb mijn eigen afdruk ook even vereeuwigd.