Ik denk dat we laatst, op 14 februari het laatste restje winter hebben beleefd in de Brabantse Biesbosch.

Als we op de pont wachten om met de auto naar de overkant te varen zien wij deze enorme meeuw zitten.

Dit geeft een mooi overzicht van dit natuurgebied.

Inmiddels zijn de laatste flubbertjes sneeuw hier verdwenen en wil ik nu ook wel graag voorjaar en kleur. Maar het zal nog even duren vrees ik.

Deze winter kan van mij al niet meer stuk. Zo mag het wel ieder jaar winter zijn!

Ik ben vandaag, na een telefonisch advies daartoe, de polder ingereden. Ik was eigenlijk van plan me eens op het huishouden te storten, strijken, stofzuigen, dweilen, genoeg te doen altijd, maar ja, zo’n advies sla ik niet in de wind. En het was een goed idee, want het was er heerlijk. Wat een rust en ruimte.

In de polder rij je op een smalle dijk, of eronder. Op de smalle dijk moet ik altijd even opletten als ik ga stilstaan om een foto te maken. Soms zie ik ineens in de spiegel dat er een auto achter me staat, geduldig te wachten. Veel mensen hebben toch wel respect voor de fotograferende medeburger en wacht braaf tot je klaar bent, toetert niet, maar wacht geduldig.

Als ik onder de dijk rij passer ik altijd schapen. Op het moment moeten ze wat meer moeite doen om hun eten te bemachtigen. Ze kwamen dan ook verwachtingsvol naar me toe gehobbeld toen ik naar ze toe kwam. Maar ik heb niets bij me, helaas.

Als ik zo aan het rond rijden ben doe ik dat volkomen op het gevoel. Ik begin nu (na anderhalf jaar wonen in deze streek) een klein  beetje een idee te krijgen waar ik ben. Maar over het algemeen weet ik dat niet. Ik sla maar weer eens links af en rechts. En als ik een poosje ergens heb gestaan en foto’s heb gemaakt weet ik helemaal niet meer waar ik ben. Het is goed dat mijn auto in een bepaalde richting staat anders zou ik zo weer terug rijden. Maar ook dat geeft niet, want terugrijdend (of lopend, of fietsend) is alles weer totaal anders. Er moet wel een heel markant baken staan wil ik in de gaten hebben dat ik er al voorbij gekomen ben. Maar dat geeft allemaal niets. Als ik snel naar huis wil geeft ik mijn gps de opdracht: zoek huis. En als ik geen haast heb probeer ik het zelf en dat komt meestal ook wel goed.

Midden op de dag werpt de zon al lange schaduwen over het witte landschap.

Waar ik ook sta, overal hoor ik het gakkende geluid van de ganzen. Ze zitten in grote groepen in de weilanden, maar de meesten zie ik in de lucht. Ze zijn duidelijk ‘on the move’.

In de sloten zie je overal sporen van eenden en  meerkoetjes. Ik heb mijn eigen afdruk ook even vereeuwigd.

Gisteren, zondag, zijn we naar Huizen gereden. We wilden iemand bezoeken.  Tegelijk hoopte ik dat er verder naar het noorden (vanuit Dordrecht) meer sneeuw zou liggen. Bij ons lag maar een dun laagje poedersneeuw. We zagen onderweg naar Huizen dat de sneeuwval nogal verschillend was geweest. Op de ene plaats lag niets, verderop weer een beetje poeder en hier en daar een dikker laagje. In Huizen bleek er ook een steviger laagje te liggen en we stapten uit om er even van de genieten. Er speelden kinderen met sleetjes en alles dat boven de sneeuw uitstak glinsterde. Alle druppels waren bevroren.

In de beuken en berkenbomen hingen de blaadjes als kleine lampionnetjes in de zon. Een prachtig gezicht vind ik dat, het transparante van het blad, de nerven duidelijk zichtbaar en ieder blad heeft z’n eigen gekrulde vorm.

De zon ging natuurlijk weer vroeg onder, en het lijkt net alsof dat, als de zon de horizon ‘nadert’ hij erdoor wordt aangetrokken en het veel sneller gaat. Als een grote vuurbal ligt hij in de takken van de bomen.

We passerden een paar huizen met rieten daken met enorme ijspegels. Daar moet je er niet een van op je hoofd krijgen!

En tot slot nog twee oer-hollandsche plaatjes.

Het heeft practisch de hele dag gesneeuwd. In de lucht bleef het grijs. De zon liet zich niet zien, wat wel een beetje jammer was.

Het kasteeltje bij Dussen (Brabant)

De wereld is ineens heel groot en heel stil. Heerlijk!

En dan ben je pup, dus net op de wereld en verandert die ineens in een witte koude massa. En weet je nog niet dat als je erin gaat zitten je een heel koud kontje krijgt.

Dunne takjes werden vele malen dikker door een hoog opgestapeld laagje sneeuw.

Even leek het erop dat de lucht zou openbreken en de zon doorkwam. Maar nee, dat was schijn.

Weer naar huis door de sneeuw.

We hebben de elementen getrotseerd vandaag. De hele dag bleven dikke vlokken naar beneden dwarrelen. En natuurlijk wil ik dan naar buiten, door een dik pak sneeuw lopen, kraak-kraak onder m’n snow-boots, en foto’s maken. Het bleef grijs en het bleef sneeuwen! We reden vanuit Dordrecht naar Dussen, stapvoets, 60 km op de snelweg,  het werd zo een hele wereldreis. Ik ben benieuwd hoe ik morgenochtend in Breda kom. We zagen wel een flink aantal sneeuwschuivers in de weer, hopelijk houden ze in ieder geval de snelweg schoon.

Maar ondanks dat het lastig is je te verplaatsen met deze hoeveelheden sneeuw, is het wel schitterend!

Marmein, ik heb meer foto’s, die komen nog.

De berukenbladeren hangen nog in grote getale aan de bomen. Ik vind ze mooi, zoals ze allemaal in een eigen vorm krullen en een mooi warm-bruine kleur krijgen. Een heel contrast met de witte omgeving nu.

We hebben een lekkere wandeling in de Biesbosch gemaakt. Er werd flink geschaatst op het ijs, de dooi viel in en het is waarschijnlijk de laatste dag. Voorlopig.

Het was ijspret voor oud en jong, mens en dier.

Het was vandaag een supermooie dag! Vanochtend rond half acht kwam ik aan bij het werk, en toen zag ik pas, toen het een beetje licht begon te worden, hoe mooi het was. En wat denk je: geen camera bij me! In mijn pauze ging ik toch naar buiten om foto’s te maken, dan maar met de mobiel. Tien minuten later (of zo) kwam ik weer binnen met bevroren vingers. Koud was het niet echt, maar de ledematen bevriezen in no time. Collega Yvonne was zo lief mijn vingers voor me te ontdooien. Dank je wel Yvonne! Haar tip, de bevroren vingers in de hand nemen en alleen door lichaamswarmte laten ontdooien.  In Breda ligt best een klein pakje sneeuw, meer dan in Dordrecht. De lucht was blauw, de bomen wit en desondanks was er een warme gloed. Aan het eind van de middag toen ik naar huis reed kregen we nog een toegift, een rode ondergaande zon. Daar ben ik ook nog even voor gestopt.