Ik heb een Suzuki Alto en ik vind het een heerlijk autootje. Echt waar, hij past als een handschoen. Hij is klein, maar van binnen echt wel ruim. Ik kan met gestrekte benen achter het stuur zitten.  Ik zag ‘m voor het eerst toen ik met mijn vorige auto, een witte Suzuki Baleno bij de garage was. Ik moest even wachten en liep wat te drentelen tussen de nieuwe auto’s. Daar zag ik ‘m staan. Ik was direct verliefd. Ik vroeg wat ze voor de Baleno gaven en toen ik de garage weer uitstapte had ik een koop gesloten.  Na een dag of veertien mocht ik ‘m ophalen.

Hij is inmiddels een jaartje of vijf. Hij doet het altijd. Start moeiteloos, ook al vriest het dat het kraakt en slaat nooit af. Hij rijdt als een trein. Ik haal er, echt waar, moeiteloos 160 mee. Zonder dat hij gromt om schudt. Ik heb alleen even wat meer tijd nodig dan als ik een Alfa zou hebben (ik noem maar wat) om zo ver te komen. Dus doe ik het maar niet, ook al omdat het niet mag.

Ik hou van kleine autootjes en ben nu verliefd op een ander autootje, De Fiat 500 retro. De crèmekleurige of de rode. Heel schattig, maar ik blijf trouw aan mijn Suzuki. Ook al is ‘ie al een klein beetje gebutst. In het linkerportier zit een deukje of twee en in de motorkap zit een putje. Ik weet niet wie dat gedaan heeft, ik niet in ieder geval. Met mijn Altootje heb ik nog nooit – even afkloppen – een deuk gereden. In het verleden reed ik wel eens een paaltje omver. En zelfs reed ik ergens finaal dwars door een roodwit houten afzetbord, die heel stom midden op de weg stond.

Vanochtend kwam ik met natte billen op m’n werk. Het klapdakje lekt volgens mij een beetje, ineens. De zitting was nat. Ik heb het er zelf in laten snijden, dus als het daardoor lekt is het mijn eigen schuld.

Vanmiddag na het werk besloot ik toch maar eindelijk langs de opticien te gaan. Mijn leesbril was een poot uitgerukt. Nog wel een Joop. Het lag opeens in mijn hand, die losse poot. Al weken geleden, maar ik was iedere keer te lui om na het werk langs de opticien in Breda te rijden.  Ik kon me prima behelpen met het zwart wit gespikkelde goedkope leesbrilletje. Omdat de opticien in een winkelcentrum ligt en ik graag van de nood een deugd maak, liep ik na het afgeven van de bril even door het winkelcentrum. Even door de Hema, niks gekocht.

Toen ik weer bij mijn auto kwam wou hij de deuren niet ontgrendelen. Dan weet ik wel hoe laat het is. Een paar weken terug gebeurde hetzelfde. Het was toen ijselijk koud en er lag een dik pak sneeuw. Ik was een uur bij mijn belastingman geweest en dat was net te lang om de lampen te laten branden. Nu was ik maar driekwartier weggeweest. Accu leeg. Klein autootje – klein accu’tje.

Ik liet er deze keer geen gras over groeien en belde direct Route Mobiel. Ik ben er al lid van sinds ze bestaan. Heb toen de ANWB opgezegd en Route Mobiel genomen. Nooit nodig gehad. Maar nu ineens de tweede keer al. Ze zouden er over een half uur zijn. Dat geloofde ik wel want dat bleek de vorige keer ook waar te zijn. Ik ging weer in mijn auto zitten,  ik was even uitgestapt om te zien wat er op mijn nummerbord staat. Dat wou de man weten.

Maar nu duurde het wat langer. Ik begon te twijfelen. Had ik wel gezegd dat ik in Breda stond? Straks zoeken ze dit winkelcentrum in Dordrecht. Intussen  dacht ik mijn pech te delen met andere twitteraars. Maar de accu van mijn mobiel gaf ook nog maar één streepje. Dan maar niet. Ik wachtte. Auto’s kwamen en auto’s gingen en ik bleef staan. Ik overwoog een blad te gaan kopen om iets te lezen te hebben. Maar hij zou zo wel komen. De vorige keer kwamen ze met een groot geel geval. Zo groot dat ik dacht dat ze me direct even zouden inladen en naar Dordrecht rijden. Er stond geen Route Mobiel op. Dus ik keek uit naar grote gele gevallen. Misschien was het dit keer wel een klein wit busje, bedacht ik en hield iedere mogelijke redder in de gaten.

Toen werd ik gebeld. Route mobiel. We zijn er over een kwartier! Weet u wel waar ik sta?, riep ik blij. Maar de Brabantse tongval had me al gerustgesteld. Toch vertelde ik het nog maar een keer  en dat ik bij de Chinees stond.

Twintig minuten later was hij er. Weer een groot geel gevaarte. Eerst reed ‘ie nog het kruispunt voorbij. Ik zag Car Rescue op de zijkant staan en zag dat hij een kruispunt verder wel afsloeg. En ja hoor, twee minuten laten stond hij voor mijn neus. deze neus:

 Gefotografeerd toen het leek of hij erg verkouden was.

Het eerste dat me nu te doen staat is het verklikkertje laten repareren. Want twee keer in korte tijd vind ik wel genoeg.

Leve Route Mobiel!

Gisterochtend kwart over zeven, ’s ochtends, op weg naar mijn werk, bij Terheijden nabij  Breda.

Na het werk dacht ik, kom, laat ik eens door de Alblasserwaard rijden. Het is maandag, wasdag, en gezien het feit men daar nogal behoudend en gristelijk is en er op zondagen zeker níet gewassen mag worden (en nog meer niet) en men waarschijnlijk wèl goede tradities in ere houdt, zal er wel menig wasje in de wind wapperen. Niet dat ik waslijntjes tekort kom, integendeel, er vallen dagelijks nieuwe waslijntjesfoto’s in mijn waslijntjes-mailbox.  Onderweg erheen stopte ik bij een P om de mooie lucht te fotograferen. Toen merkte ik dat de camera die ik meehad, de Canon Powershot A80, niet helemaal deed waar ‘ie voor bedoeld is. Hij maakte wel foto’s maar die waren zo zwaar overbelicht dat er niets op te zien was. Een paar proeffoto’s in de auto wezen uit dat in minder lichte omstandigheden wel iets gefotografeerd werd.

Na nog wat gepruts aan de instellingen gaf ik het op. Ik gooide de camera op de achterbank en pakte mijn trouwe Nokia N95. Goeie brave Nokia, voor alles goed, behalve telefoneren en sms-en en andere dingen die telefoons meestal kunnen, kan ik ermee internetten, gps-en èn foto’s en filmpjes maken. En ik maakte een paar foto’s. Voor de algemene  ontwikkeling reed ik toch nog even door de Albasserwaard. Het is er zeer pittoresk, landelijke huizen aan het water, kronkelweggetjes, weilandjes; kortom een wapperend wasje zou hier niet misstaan. Maar er was niets. Geen enkele borstrok wapperde aan een lijntje. Het was òf te laat, òf de donkere wolken hadden de Alblasserwaardser moekes de was al binnen laten halen. Misschien bij gelegenheid maar eens ’s morgens terugkomen.

We zijn een weekendje wezen uitwaaien in Bergen aan Zee en omgeving. We boften met het weer, ik verwachtte dat het zaterdag heel de dag grijs zou zijn en zou regenen. Integendeel, de zon scheen en het was prachtig aan het strand. We stonden op tijd op, dat moet ook wel want anders is er geen ontbijt, en ach je wilt dan wel graag uitslapen, maar dan zie je zo weinig, dus we reden na het ontbijt naar Schoorl Egmond aan Zee.

Ik vond dat we ook best lopend naar het strand konden gaan, ons hotel stond practisch op het strand, want de zon scheen, en gezien de verwachtingen kon dat best wel eens snel over zijn.  Maar de heer des huizes besloot in al zijn wijsheid dat we naar Schoorl zouden gaan, want daar was het nog mooier en het was een ritje van niks.

Inderdaad, het was heerlijk, prachtig, de zon scheen, uitgelaten hondjes liepen te rennen, paarden, kinderen, golven, wolken, blauwe lucht enzovoort enzovoort ….

En waarom heb ik het dan over ‘trouble’???

Ik nam de image tank mee, omdat ik een geheugenkaart heb van 8 GB en verwachtte dat dat niet toereikend zou zijn voor drie dagen. Zaterdagavond zette ik alles over op de image tank.  En vanmiddag, na het werk, wilde ik de foto’s overzetten via de laptop op de externe harde schijf.

Nu weten sommigen misschien nog dat ik, na de Egyptereis, ook problemen had met de tank.  De laptop herkende ‘m ineens niet meer.  Welnu, zucht, … weer hetzelfde verhaal. Ik had heel even de neiging de image tank te pakken en de deur open te zetten, en het ding met een flinke zwaai naar buiten te zwiepen. Maar ik ben geen 20 meer, dat scheelt. Ik heb dus even alles geprobeerd wat ik toen ook deed, andere kabel, andere usb ingang, andere laptop, resultaat: niets.

Daarna maar een mailtje naar de leverancier gestuurd, en nu maar even afwachten hoe het nu weer afloopt.

Bovenstaande foto is dus gemaakt met de Nokia.

UPDATE:

Het contact met de leverancier, Mobile Harddisc Solutions, verloopt weer als vanouds perfect. Ik mag de hele handel opsturen en dit keer wordt waarschijnlijk niet alleen de harde schijf maar ook de image tank zelf vervangen.

UPDATE 2:

De imagetank was nog niet gearriveerd bij MHS of hij werd daar aan een pc gehangen. En wat bleek, die herkende mijn image tank wel!  Voor de zekerheid hebben ze nog wat pc’s geprobeerd, en jawel hoor, iedere pc herkende mijn image tank!  Nou jaaaah! Ik ben toch niet gek?  Begon me al een beetje te generen…   Enfin, ze hebben de foto’s eraf  gehaald en de harde schijf geformateerd om eventuele foutjes op de harde schijf te verwijderen (of zo) en de image tank is weer op reis naar mij. Nou ben ik natuurlijk wel verschrikkelijk nieuwsgierig hoe dat straks gaat als ik ‘m weer heb. Of mijn laptop ‘m herkent. 

Ik moest vanmiddag na m’n werk even naar mijn, nog steeds te koop staande appartement in Breda. Ik genoot van het heerlijke uitzicht. Deze nam ik met de Nokia.

Het is nog aardedonker als ik ’s morgens om zes uur, met half toegeknepen oogjes,  de woonkamer inkom. Ik laat de katten binnen als ze buiten waren, vul hun bakjes bij en maak dan mijn eigen ontbijtje aan het aanrecht klaar. Toen ik vanochtend aan tafel ging zitten zag ik twee lampjes vanuit de onderste verdieping van het kattenmandje schijnen.  Het was Poema, met de Nokia maakte ik er een foto van.

We hebben twee logé’s. Tim en zijn zusje Aïcha zijn over uit Slovenië. Hun moeder is een maand in India en vader in Slovenië. Ze zijn nu twee weken bij ons.

Aïcha raakte zomaar haar tandje kwijt. Je kunt dit zien in de filmpjes deel een en deel twee, kort na elkaar genomen.

Ik zag een leuke foto vanmiddag toen ik het pand verliet waar ik mijn werk doe. Er wordt iets gerepareerd aan het dak.

Op weg naar huis, vanuit Breda, nam ik zomaar een landelijk afslagje. Ik zette wel het GPS aan, want al te ver van de uiteindelijke bestemming wil ook weer niet raken. En die was thuis in Dordrecht.

De wolken waren zo prachtig en het licht zo mooi, ik moest even. Na enkele afslagen kwam ik ergens waar ik alleen maar land om me heen zag, geen bebouwing. Mais, aardappelen, koeien, schapen en blauwe lucht met dikke, witte wolken, die als schapen te luieren hingen. Wat een rust! Heerlijk.

Ik had geen camera bij me. Vanochtend vroeg  gedacht dat ik waarschijnlijk toch niets zou ‘willen’ fotograferen (ik probeer een beetje af te kicken, maar van een levenslange verslaving kom je niet zomaar af).

Maar ik wilde wèl, en nam mijn mobieltje met camera, beter iets dan niets…

Deze nam ik en deze

en deze ook en  deze en nog een heleboel.

Als je ze te klein vindt, pak geen loupe, maar klik op de foto’s. Dan worden ze vanzelf groter.