Dat was even een mooie lucht vanmiddag! (Ik heb het wel een klein beetje aangedikt)

We zijn alweer ruim een week terug van vakantie en ik kan er nog niet zo goed toe komen om de foto’s te selecteren, bewerken en plaatsen. We waren twee weken in en om de Harz, in Duitsland en in de voormalige DDR.

Dit is de allerlaatste foto die ik maakte. Het geeft wel een mooi beeld van het gebied rond de Harz, de vele graanvelden, de prachtige luchten.

De rest volgt!

Ik zou nooit boer(in) willen zijn. Het zou het romantische gevoel dat ik erbij heb snel om zeep brengen. Dat neemt niet weg dat ik graag op het boerenland rondkuier. Wijds en stil, daar hou ik van.

Gisteren wilde ik, ondanks mijn zomerreces, toch even naar de graanvelden. Kijken hoe het ermee staat. Het gaat erg snel namelijk. Ik zag vorige week een boer die zijn graan al in balen had verpakt! Dus ik trok erop uit, de Dordtse polders in. Dat is genieten!  Het is er doordeweeks zo rustig. Ik rij wat rond en stop dan wat en stap uit en loop een eindje en ik kijk voor de vorm in m’n spiegel als ik op de rem trap, ik kan dat ongestraft vergeten. Af en toe rijdt er een landbouwvoertuig, soms een eenzame fietser…

De koeien en paarden die ik zag hadden het moeilijk. Ten eerste snap ik niet waarom er geen situatie voor wat schaduw voor die beesten wordt geschapen, de schapen, nu we het er toch over hebben , moeten het helemaal warm hebben in hun wollen jasjes. Bovendien werden ze lastig gevallen door de dazen. Ze lieten dat merken door flink met de staarten te wapperen en met de poten te schoppen. Zelf werd ik ook belaagd.

Ik loop al fotograferend veel naar beneden te kijken. Maar soms richt ik de blik omhoog.  Dan hoor ik iets zoemen..

Dit zweefvliegje was zo aardig zo lang boven mijn hoofd te blijven zweven dat ik op het piepkleine stipje kon scherpstellen.

Twee andersoortige zweefvliegers.

Een … (wie het weet mag het zeggen)

Meeuwen…

En een laagvliegend KLM toestel dat desondanks in de wolken verdween.

Afgelopen zondag was het echt een wolkendag. Ze bleven maar komen en gaan. Ik word daar niet vrolijk van.

Marmein heeft van die voorbijrazende wolken een time-lapse filmpje gemaakt.

Soms zijn de luchten zo mooi dat ik wel een hele dag in een hangmat zou kunnen liggen, kijkend naar de overdrijvende wolken. Met de camera in de hand.

Het is niet mijn tijd van het jaar. Er lijkt wel ieder jaar minder tijd tussen kerst en kerst te zitten. Kerst is leuk, maar het moet wel iets exclusiefs houden. En ik heb het idee dat ik nog maar net de laatste kerstversiering heb opgeborgen. Als de lucht nou maar wat vaker opentrok, de zon wat vaker scheen, dat het kouder is vind ik niet erg. Maar het gevoel in een kijkdoos te zitten opgesloten met boven mij een grijs vel transparant papier, daar krijg ik hoofdpijn van. En nou moet de winter nog beginnen. De grote doodsheid.

Als ik boven het scherm van mijn laptop naar buiten kijk zie ik een grote groep bewolking langzaam van rechts naar links bewegen. En waarachtig er zitten gaten in, en dus blauwe lucht. En toen scheen de zon ineens naar binnen! Een wereld van verschil! Ik moet naar het postkantoor. Ik doe mijn schoenen en jas aan en neem mijn camera mee. Who knows!

Dit is niet de maan, maar de zon, achter een sluier bewolking die net even dunner werd zodat de zon er doorheen scheen.