Omdat het zo bloedjewarm en gortdroog is moet ik iedere avond de tuin besproeien. Dan krijgt zo spinnetje vanzelf een douche.

De cosmos lukt me nooit zo goed als ik die zelf uitzaai. Ik heb een plantje gekocht en hij doet het goed, staat vol knoppen.

Dit was een bijna onzichtbaar spinnetje dat voor m’n neus hing te bungelen terwijl ik bezig was de lavendel te fotograferen.

Deze palmpjes groeien ook in mijn tuin, leuk hè, zo’n tropisch beeld?

Een klaproos met donker hart is uit zichzelf in een pot gaan groeien en bloeien.

Dit engerdje zit hier wel heel decoratief te wezen, maar brrrrrr…

De hommel kwam even langs mijn neus zoemen toen ik met de blauwe bloemen bezig was, alsof hij wilde zeggen: ik poseer wel even voor je..

Nee, dit is geen bollenveld. ook geen bos tulpen.Het is het hart van een hortensiabloem in knop.

Misschien weet iemand wat ik hier heb. Hij begon lekker te groeien in de pot waar vorig jaar de passieflora stond. Maar die heeft de winter ook in de schuur niet overleefd. In de plaats daarvan ontstond een plan=t die ik eerst even aanzag voor een hortensia, met grote groene bladeren. Dit lijken wel vruchtjes van een … paprika, komkommer???

Onze hommel deed erg z’n best. Hommels zijn best onhandige beestjes en af en toe stapte hij heel onhandig over naar een volgende bloem en landde dan soms een verdieping lager.

Het leven van een hommel gaat niet over rozen, dat van de luizen echter wel, helaas. Dit troepje zag ik op de enige roos die ik heb. Kort voordat ik ze met de plantenspuit gevuld met sop en spiritus, te lijf ging.

Enfin, dit zijn enkele van de resultaten. Ik denk dat een beter resultaat een puur lucky shot zou zijn, of het resultaat van een studio-opname. Een plant met bloemen in een perfect belichte ruimte zetten, camera op statief en gericht op de bloem. Hommeltjes loslaten. Het diafragma zo klein mogelijk, iso ook, sluitertijd zo kort mogelijk, eventueel flits van verschillende kanten. Tja, maar daar heb ik dus geen zin in. Dat vind ik onnatuurlijk. Dan maar een onscherpe opname.

Als iemand nog tips heeft, ik hou me aanbevolen.

De lieverheersbeestjes zijn massaal uit hun winterslaap ontwaakt. Ook zag ik hommels rondvliegen en hier en daar nog wat versuft en nat op een crocus zitten.

Maar het is ECHT LENTE!!

Het mag dat wel 21 november zijn en Sinterklaas is al in het land, maar vandaag zat ik een tijdlang in mijn bloesje buiten bij de Margrietjes, om de oude uitgebloeide bloemetjes eruit te knippen.

Hij staat nog vol knoppen. Deze bijtjes hielden me gezelschap.

Ik probeer al een tijd een bijtje in de vlucht te vangen. Niet dat dat op zich zo’n probleem is, maar ik wil de bij er graag scherp op krijgen. En dat valt niet mee. Een zweefvlieg (die zie ik momenteel helemaal niet meer) hangt, zoals z’n naam al zegt, geruime tijd op één plek te zweven, alleen de vleugeltjes gaan razendsnel heen en weer. Het is dan niet zo moeilijk het zweefvliegje scherp te krijgen, alleen de vleugeltjes, afhankelijk van de gekozen sluitertijd, in meer of mindere mate onscherp.

Een bijtje hangt niet stil en is bovendien nog heel onvoorspelbaar ook. Vanmiddag heb ik weer een poging ondernomen. In het zonnetje ben ik buiten gaan zitten op een krukje, naast de grote bos margrietjes. Er vlogen bijtjes af en aan, er is tenslotte steeds minder te halen voor ze.  Ik stel scherp op een bij en ga zitten wachten totdat ‘ie opvliegt. En dan druk ik af. 

En natúúrlijk is de bij dan niet eens meer in beeld! Het gaat er dus om dat je afdrukt als de bij nog niet in beweging is. Maar hoe weet je wanneer de bij gaat vliegen? Dat weet je dus niet. Uit niets blijkt dat de bij weer een bloempje verder gaat. Zo zit ‘ie nog in het hart van de bloem en zo is’ie weg.

Op deze foto vliegt ‘ie net weg. Hoe dat dan gelukt is? Nou, dat is een toevalstreffer. Want ik maakte een foto van de zittende bij en in de klik vloog de bij op.  En hij is niet scherp. En hij vliegt de verkeerde kant op. Het gaat er namelijk om dat de bij niet alleen scherp in beeld is, maar ook de goede kant op vliegt. Dus niet van een zonnig plekje de schaduw in. Of naar het kader van je beeld. Want de camera past de instellingen op het licht af. Dus, had ik eerst een grote sluitertijd, in verband met het scherp fotograferen van de bewegende bij, die sluitertijd past zich aan op het moment dat er minder licht is. En is de sluitertijd ineens toch weer veel te lang. Ik kan het ook zo instellen dat de camera een vaste sluitertijd heeft, en bij wisselende lichtomstandigheden het diafragma zich aanpast, dus de lensopening. Maarrrr … dan heb ik kans dat ik een goede sluitertijd heb bij een veel te groot diafragma. Bij een grote lensopening is de scherptediepte klein. Dus vliegt de bij zo uit het scherptediepte gebied.

Een mogelijkheid enkele problemen te omzeilen is met een goede flitser. De flitstijd is heel kort, de sluitertijd relatief lang, het moment wordt bepaald en gevangen door de korte tijd dat de flitser licht over de bij gooit. Nou ben ik niet zo’n flitsliefhebber en ik heb dus geen goede flitser. Het zal dus, als het ooit echt goed lukt, een geweldig toevalstreffer worden! 

Daar deed hij enkele pogingen op te vliegen maar dat scheen niet te lukken. Ik ging op mijn knieën voor ‘m zitten en zag dat ‘ie onder het stuifmeel zat, zijn lijf, zijn vleugels en zelfs een oog zat onder een dikke laag goud. Hij begon wat zenuwachtig rond te lopen en ik pakte een blaadje om ‘m op te laten stappen en zo weer op een bloem te zetten. Hij stapte erop maar bleef doorlopen met als gevolg dat hij er weer vanaf liep terwijl hij al op weg was naar een bloem. Bungelend aan een takje liet hij zich maar weer vallen.

En daar lag ‘ie weer….

Hij werd moe en ik had medelijden met hem. Ik durfde ‘m niet met mijn vingers op te pakken, bang dat ik z’n vleugeltjes zou beschadigen of dat hij mijn reddingspoging niet zou waarderen. Ik hield weer een blaadje voor ‘m en nu bleef hij gelukkig zitten en kon ik ‘m op de margrietjes zetten. Even keek hij verdwaasd om zich heen. Toen wist hij weer wie hij was, een bezig bijtje en bezige bijtjes zijn aangenomen om nectar te verzamelen. Al snel verdween de lange tong in het hart van de bloem.  Nu en dan wilde hij toch ook even een andere bloem aandoen en dat ging niet altijd goed, af en toe hing hij hulpeloos onderaan een margrietje.

Maar onze dappere Dodo klom weer omhoog en ging gewoon weer door met werken.

Hij bleef het er druk mee houden en ik had ook nog iets te doen, dus na een half uurtje ging ik weer naar binnen. Toen ik later weer kwam kijken was hij verdwenen. Een aantal foto’s zijn hier weer in het groot te bekijken.

Iets wat op een griepje lijkt heeft hier toegeslagen en ik lig al twee dagen hoestend en proestend vanuit bed te regeren. Omdat het waarschijnlijk toch niet echt een hele erge griep is en zeker niet Mexicaans, begin ik me al gauw te vervelen. Te lamlendig om iets zinvols te doen, zoals naar m’n werk gaan of anders desnoods maar een berg was wegstrijken, ben ik maar aan de foto’s van het dappere bijtje begonnen. Dat kan ik nog net aan. Nog even geduld alstublieft, we schieten aardig op!

HIER weer groot te bekijken, in original size.

Ik trof vandaag een Dappere Dodo aan. Ik heb ‘m zeker een half uur gevolgd door de lens. Op een krukje voor de grote Margriet. Met de macrolens.
Het was met recht een Dappere Dodo. Ik heb heel veel foto’s gemaakt, dus het zal er vandaag wel niet meer van komen, maar kom zeer binnenkort terug om dit dappere ventje te zien.