Een lekker dikke hommel met oranje achterwerk deed zich te goed aan de bloemen van de lupine.  Tot er een bij aankwam en hem begon lastig te vallen. Steeds weer vloog hij op de hommel af en en tikte deze aan. Waarop de hommel door vloog naar de volgende bloem. Maar ook dan vloog de bij achter ‘m aan en viel ‘m lastig. Uiteindelijk vlogen beiden weg.

De lathyrus is in mijn ogen een van de allermooiste bloemen. Met z’n tere pastelkleurtjes, z’n zachte bloemblaadjes, de grijparmpjes waarmee hij zich met krullen vasthecht aan alles om om maar omhoog te komen. En het meest: z’n geur. Die is adembenemend heerlijk. In Afrika bedekte lathyrus een hele gevel van ons huis. Als ik er langs liep haalde ik diep adem. Heerlijk. Zelfs de heerlijke geur van een roos, de kamperfoelie, niets haalt het bij de lathyrus.  De geur van lathyrus is de geur van mijn jeugd. Vanochtend zat ik me te bedenken dat er geen vervelende insecten aan de lathyrus zitten. Geen luis of slak toont interesse. Puur en zuiver.

Vanavond deed ik mijn rondje met de gieter langs de planten. Toen ik langs de lathyrus kwam stak ik zoals gewoonlijk mijn neus in de bloempjes. Ik wilde net het volgende bloemetje besnuffelen toen ik dit zag:

Ik schrok ervan, ik had bijna m’n neus onder de vleugels van een libel gestoken! Ik vind libelles wel erg mooi, maar ook een beetje eng. Ik slaakte een gilletje zoals dat een dame betaamt, en rende toen naar binnen om de camera te pakken. Nu had ik niet zoveel haast hoeven maken want de libel was niet van plan te vertrekken. Was hij bedwelmd door de geur van de bloem of  zo afgekoeld dat hij stil bleef zitten en daar, op de bloem bleef overnachten?

Kijk eens wat een prachtige vleugels de libel heeft!

Mijn verzuchting eerder heeft geholpen. Ik heb geen gebrek aan lieveheersbeestjes. Waar ik kijk zie ik ze. En op de lobelia vind ik ze vooral erg decoratief, prachtig dat rood tegen dat blauw!