Het mag dat wel 21 november zijn en Sinterklaas is al in het land, maar vandaag zat ik een tijdlang in mijn bloesje buiten bij de Margrietjes, om de oude uitgebloeide bloemetjes eruit te knippen.

Hij staat nog vol knoppen. Deze bijtjes hielden me gezelschap.

Ik probeer al een tijd een bijtje in de vlucht te vangen. Niet dat dat op zich zo’n probleem is, maar ik wil de bij er graag scherp op krijgen. En dat valt niet mee. Een zweefvlieg (die zie ik momenteel helemaal niet meer) hangt, zoals z’n naam al zegt, geruime tijd op één plek te zweven, alleen de vleugeltjes gaan razendsnel heen en weer. Het is dan niet zo moeilijk het zweefvliegje scherp te krijgen, alleen de vleugeltjes, afhankelijk van de gekozen sluitertijd, in meer of mindere mate onscherp.

Een bijtje hangt niet stil en is bovendien nog heel onvoorspelbaar ook. Vanmiddag heb ik weer een poging ondernomen. In het zonnetje ben ik buiten gaan zitten op een krukje, naast de grote bos margrietjes. Er vlogen bijtjes af en aan, er is tenslotte steeds minder te halen voor ze.  Ik stel scherp op een bij en ga zitten wachten totdat ‘ie opvliegt. En dan druk ik af. 

En natúúrlijk is de bij dan niet eens meer in beeld! Het gaat er dus om dat je afdrukt als de bij nog niet in beweging is. Maar hoe weet je wanneer de bij gaat vliegen? Dat weet je dus niet. Uit niets blijkt dat de bij weer een bloempje verder gaat. Zo zit ‘ie nog in het hart van de bloem en zo is’ie weg.

Op deze foto vliegt ‘ie net weg. Hoe dat dan gelukt is? Nou, dat is een toevalstreffer. Want ik maakte een foto van de zittende bij en in de klik vloog de bij op.  En hij is niet scherp. En hij vliegt de verkeerde kant op. Het gaat er namelijk om dat de bij niet alleen scherp in beeld is, maar ook de goede kant op vliegt. Dus niet van een zonnig plekje de schaduw in. Of naar het kader van je beeld. Want de camera past de instellingen op het licht af. Dus, had ik eerst een grote sluitertijd, in verband met het scherp fotograferen van de bewegende bij, die sluitertijd past zich aan op het moment dat er minder licht is. En is de sluitertijd ineens toch weer veel te lang. Ik kan het ook zo instellen dat de camera een vaste sluitertijd heeft, en bij wisselende lichtomstandigheden het diafragma zich aanpast, dus de lensopening. Maarrrr … dan heb ik kans dat ik een goede sluitertijd heb bij een veel te groot diafragma. Bij een grote lensopening is de scherptediepte klein. Dus vliegt de bij zo uit het scherptediepte gebied.

Een mogelijkheid enkele problemen te omzeilen is met een goede flitser. De flitstijd is heel kort, de sluitertijd relatief lang, het moment wordt bepaald en gevangen door de korte tijd dat de flitser licht over de bij gooit. Nou ben ik niet zo’n flitsliefhebber en ik heb dus geen goede flitser. Het zal dus, als het ooit echt goed lukt, een geweldig toevalstreffer worden! 

Dinsdags ben ik meestal vrij en probeer ik me in het huishouden nuttig te maken. De zon scheen afgelopen dinsdagmiddag,  en in een blauwe achtergrond dreven witte wolkjes traag  voorbij.  De deur naar de tuin stond wijd open en ik wierp regelmatig een blik naar buiten.  Toen ik een bijtje zag rondvliegen bij de oostindische kers vond ik dat het tijd werd voor een time out. Ik haalde de camera, zette de macrolens erop en hurkte neer bij de, nog steeds in vlammende kleuren bloeiende bloemen.  De insecten zijn, nu het wat frisser is geworden, al wat trager en het bijtje was nog druk bezig, zij het in (voor bijen)  slow motion.  Ideaal voor fotografen natuurlijk. Toen hij mij zag ging hij verstoppertje spelen. Het zonlicht zorgde voor een mooi schaduwspel. De bij verdween uit beeld, achter of in de bloemen en kwam kort erna weer tevoorschijn. Hij leek helemaal dizzy en maakte een duikvlucht richting terrastegels.

Daar deed hij enkele pogingen op te vliegen maar dat scheen niet te lukken. Ik ging op mijn knieën voor ‘m zitten en zag dat ‘ie onder het stuifmeel zat, zijn lijf, zijn vleugels en zelfs een oog zat onder een dikke laag goud. Hij begon wat zenuwachtig rond te lopen en ik pakte een blaadje om ‘m op te laten stappen en zo weer op een bloem te zetten. Hij stapte erop maar bleef doorlopen met als gevolg dat hij er weer vanaf liep terwijl hij al op weg was naar een bloem. Bungelend aan een takje liet hij zich maar weer vallen.

En daar lag ‘ie weer….

Hij werd moe en ik had medelijden met hem. Ik durfde ‘m niet met mijn vingers op te pakken, bang dat ik z’n vleugeltjes zou beschadigen of dat hij mijn reddingspoging niet zou waarderen. Ik hield weer een blaadje voor ‘m en nu bleef hij gelukkig zitten en kon ik ‘m op de margrietjes zetten. Even keek hij verdwaasd om zich heen. Toen wist hij weer wie hij was, een bezig bijtje en bezige bijtjes zijn aangenomen om nectar te verzamelen. Al snel verdween de lange tong in het hart van de bloem.  Nu en dan wilde hij toch ook even een andere bloem aandoen en dat ging niet altijd goed, af en toe hing hij hulpeloos onderaan een margrietje.

Maar onze dappere Dodo klom weer omhoog en ging gewoon weer door met werken.

Hij bleef het er druk mee houden en ik had ook nog iets te doen, dus na een half uurtje ging ik weer naar binnen. Toen ik later weer kwam kijken was hij verdwenen. Een aantal foto’s zijn hier weer in het groot te bekijken.

Iets wat op een griepje lijkt heeft hier toegeslagen en ik lig al twee dagen hoestend en proestend vanuit bed te regeren. Omdat het waarschijnlijk toch niet echt een hele erge griep is en zeker niet Mexicaans, begin ik me al gauw te vervelen. Te lamlendig om iets zinvols te doen, zoals naar m’n werk gaan of anders desnoods maar een berg was wegstrijken, ben ik maar aan de foto’s van het dappere bijtje begonnen. Dat kan ik nog net aan. Nog even geduld alstublieft, we schieten aardig op!

HIER weer groot te bekijken, in original size.

Ik trof vandaag een Dappere Dodo aan. Ik heb ‘m zeker een half uur gevolgd door de lens. Op een krukje voor de grote Margriet. Met de macrolens.
Het was met recht een Dappere Dodo. Ik heb heel veel foto’s gemaakt, dus het zal er vandaag wel niet meer van komen, maar kom zeer binnenkort terug om dit dappere ventje te zien.

Ready for take off. Ik hou van deze foto. Al zeg ik het zelf.

Upstairs, downstairs

Deze bij stak zijn voorpootje uit en liet zich toen zomaar plompverloren tussen de bloemetjes vallen. Toen ik voorover boog om te kijken waar hij gebleven was kwam hij net weer naar boven gekropen en even later vloog hij weg. Was hij dronken?

Vanochtend, niet eens zo vroeg, keek ik naar de zonnebloemen.

Een hommel zit/ligt bewegingsloos met zijn neus in het stuifmeel.

Dood? Gedrogeerd? In slaap?

De hommel leeft. Hij beweegt. En kijkt me aan.

Hij draait zich om en vliegt weg!

Ik weet niet hoe dit zit, maar mijn theorie is: de hommel kwam gisteravond op de zonnebloem. Het werd koud en vochtig. Als het koud en vochtig is worden insecten trager. Hij is ter plekke ingedhommeld. En werd pas weer wakker toen het warmer werd en ik om ‘m heen stond te dansen. Wat denken jullie?

Niet helemaal, want Maya heeft ‘m een handje geholpen. Ik heb haar kaken van elkaar getrokken om deze libel te bevrijden, maar ik vrees dat ‘ie toch het loodje heeft gelegd. Hoewel je het nooit weet natuurlijk, kikkers en muizen en andere beestjes kunnen je ook heel erg op het verkeerde been zetten. Wie weet vliegt ‘ie straks weer weg.

Het leven van een fotograaf gaat niet over rozen. Ok, in sommige opzichten wel. Maar in vergelijking met stukjesschrijvers hebben wij heel wat meer te doen om tot een resultaat te komen. We moeten  soms door weer en wind, sowieso moeten we erop uit, waar een stukjesschrijver voor de haard of lekker in een tuinstoel onder de parasol, met de benen omhoog zijn stukje kan schrijven. Stukjes kun je ieder moment van de dag schrijven. Bij fotograferen is dat wel anders. We liggen soms languit (in de modder als dat zo uitkomt), we staan af en toe in de brandnetels en het kan gebeuren dat we tot onze enkels in het water staan. We moeten een vaste hand hebben, en goede ogen. Wij hebben vooral goed daglicht nodig om tot een goed resultaat te komen.

Los van dat alles moeten we vaak eindeloos geduld hebben.

Zo bedacht ik dat ik wel eens een hommel of bij in de vlucht wilde fotograferen. Het liefst zodat de fragiele, transparante vleugeltjes er scherp op kwamen en ook de kop. De eerste pogingen mislukten. Hommel stond er wel op, maar kon net zo goed een roodbruine vlek zijn. Te onscherm om herkenbaar te zijn. Dus de sluitersnelheid opgeschroeft, en dit doe ik door de ISO op te schroeven. Kortere sluitersnelheid vangt de beweging in een scherp(er) beeld maar dan kost het licht, dus de geveoeligheid van de sensor verhogen. Het diafragma mag ook niet te groot want dan kost dat weer scherptediepte waardoor het kan gebeuren dat de vliegende hommel net buiten het scherptegebied vliegt. Die moet dus ruim zijn. Dit betekent allemaal dat het goed licht moet zijn. In de schaduw is het dan al gauw te donker.

De hommels in mijn tuin moesten nu net bij een struikje kleine bloemetjes gaan zitten hommelen. De bloemetjes zijn erg klein en zorgen voor onrust op de foto. Bovendien staat het struikje voor een groot deel in de schaduw. Kortom, dit is mijn eerste tot zover beste resultaat. Maar we blijven oefenen!

In ons kleine achtertuintje zijn er twee gangetjes die naar achteren lopen, naar de schuur. In deze tijd van het jaar loop je daar regelmatig tegen draden aan die je bijna terugzwiepen, zo stevig zijn ze. Deze spin was gisteravond druk bezig een prachtig web te spinnen. Ik heb een tijdje staan toekijken hoe hij een mooi evenwijdig spoor trok langs de ’spaken’ van het web en iedere keer de draad met z’n pootjes aan zo’n spaak vastplakte.

Helaas voor hem had ‘ie z’n web nogal onhandig gepositioneerd en moesten we deze even later vernietigen. Life is hard.