Arboretum
Vorige week brachten wij een bezoekje aan Arboretum Trompenburg in Rotterdam. Een oase van rust, een sprookje midden in de stad.
Alles was getooid in prachtige herfstkleuren.
Er vlogen nog verschillende bijtjes en vlindertjes rond de nog bloeiende bloemen.

Deze jonge zwaan was z’n moeder kwijt. Zo interpreteerde ik het althans en ik had medelijden. Hij zwom ineens onder me door terwijl ik op het bruggetjes stond. Schreeuwde en zwom een rondje rond de eenden. Daarna kwam hij of zij met een vaart weer terug, links en rechts kijkend, Mamaaaaaaaa!
Het was mooi, rustig weer. Maar als er een klein windvlaagje kwam dwarrelden de bladeren uit de bomen. Het zal niet lang meer duren of ze zijn kaal. Tot het voorjaar, als er weer fris groen aankomt.
Als je wilt kun je een workshop Macrofotografie volgen in het Arboretum.
Een ode aan de blaadjes
Ik breng een ode aan de gevallen blaadjes. Nu de bomen kaal zijn er de blaadjes verdwenen onder een laagje wit koud spul, mag dat wel. Ik hou van de vorm van knisperige blaadjes, het transparante en tere. Het breekbare. Ontroerend vind ik het, zo mooi als ze nog even aan de boom hangen. Om daarna bij een windvlaagje af te waaien en op de grond tussen de vele andere blaadjes te liggen om een mooi rood-bruin knisperend tapijt te vormen.
Herfst
Ja, het is herfst.
Tussen de vele bladeren die de bodem in park en bos geheel bedekken, ontdekte ik een blad waar een spin tussen twee punten van een gevallen blad een draadje had gespannen. Hier werd dankbaar gebruik van gemaakt, door … een kaboutertje, om zijn wasje aan op te hangen. Leuk dat ik dat zo tegenkwam hè?
Letten jullie ook wel goed op als jullie door de herfstbossen wandelen?
















































Recent Comments