We gingen naar Villa Augustus in Dordt. Geen camera mee, maar wel de iPhone waarmee ik vele foto’s maakte. Hierbij een. De rest kun je HIER zien.

Ik was helemaal verrukt van wat ze van deze voormalige, van de sloop geredde watertoren hebben gemaakt! Ga er eens eten, logeren, of gewoon rondkijken!

(Dit is weer een mobiel logje.)

Er staan huizen op Madeira waar ik best zou kunnen wonen. Velen staan op de berghelling en hebben uitzicht op zee. Deze staat in Paúl do Mar en staat beneden, op de begane grond zou ik zeggen, met zicht op de woeste golfen die daar regelmatig schuimend tegen de kustverstwerking slaan. Ik vond het een mooi plaatje met die bomen er zo voor.

We waren even weg. Ons voorjaarsopwarmertje. We kozen voor Madeira. Madeira is een eiland dat tussen Portugal en Marokko ligt. Iets boven de Canarische eilanden dus. Op Madeira is het ‘s winters niet veel kouder dan 15 graden en ‘s zomers niet veel warmer dan 25 graden. Ideaal. Toen wij er waren, afgelopen week, was het aan de zuidkant rond de 20,en meer naar het noorden, in de bergen 10gr. Het was een waar genoegen. De zon scheen iedere dag. Madeira is eigenlijk een vulkaan, of meerdere vulkanen. Onder het oppervlak van de zee ligt nog 4000m berg. Dat betekent dat alles op hellingen is aangelegd. Wegen, huizen, alles.  Het geeft een prachtig uitzicht vanaf de bergen naar beneden, en ook vanaf beneden naar boven gekeken. Het betekent ook vele stijle ritjes en wandelingen naar boven en naar beneden. En vele tunnels.

Het is rustig op Madeira, geen massa toerisme. De mensen zijn vriendelijk. Het is er niet duur. Nu is er niet zo gek veel te koop op Madeira dus je houdt je geld evengoed wel in je zak. Het eten is ook niet geweldig spannend. Maar je hebt er overal iets te zien. Vanwege het milde klimaat bloeien er veel bloemen. Van echte zomersbloeiers tot wat wij als voorjaarsbloemen beschouwen, zoals klaprozen. Er zijn veel bananenplantages en de trossen werden al volop geoogst. Madeira is mooi, het is er heerlijk, en het is er relaxed.

Nog wat foto’s van de in bouw zijnde tweede Ark van Noach. deze is op ware grootte, althans zoals de afmetingen in de Bijbel staan vermeld. Al eerder had de maker, Johan Huijbers,  een replica gemaakt, maar die was vele malen kleiner dan deze. Het is een immens groot gevaarte en helemaal uit hout opgebouwd. Als je ernaast staat vraag je je af hoe ze het voor elkaar krijgen, En hoop je dat er geen gek een lucifer bijhoudt!

Vandaag had ik even gelegenheid wat dichter bij de in bouw zijnde, geheel uit hout op te trekken Ark van Noach te komen. Hij ligt hier in Dordrecht bij de brug naar Papendrecht. We zien ‘m groeien. Ik heb meer foto’s, die komen nog.

In Rotterdam was ons doel het Fotomuseum en met name de tentoonstelling van de Amerikaanse fotograaf Nicolas Nixon. Hij begon halverwege de jaren 70 met het fotograferen van zijn vrouw met haar drie zussen. In de beginjaren waren de zussen tussen de 25 en 15 jaar oud. Daarna is hij ieder jaar een foto blijven maken van de zusjes. Steeds gegroepeerd in dezelfde volgorde.

Een fascinerend beeld van vier mooie vrouwen, door de jaren heen ouder wordend, de blik in de ogen veranderend. Je vraagt je af: wat is er allemaal gebeurt in hun levens? Dat vertelt het verhaal van de foto’s niet.

Vooral omdat de vrouwen van mijn leeftijd zijn vind ik dit een boeiende en confronterende reis door hun levens.

Na het bekijken van de tentoonstelling liepen we door naar Hotel New York,  het voormalig kantoor van de Holland Amerika Lijn. Een prachtig, stijlvol gebouw, zowel de buitenkant  als binnen.

Het contrast met het ernaast staande, hoogste gebouw van Nederland, de Montevideotoren is erg groot.

Eind 1957  vertrok ons gezin met een soortgelijk schip, vanaf deze plek naar Zuid Afrika. Het was een Engels schip, ik kon me maar niet herinneren hoe het schip heette, maar nu ik dit logje schrijf schiet het me ineens weer te binnen:  The Union Castle.   

Het is een nostalgisch restaurant, en het staat vol met zaken die aan die goede oude tijd herinneren.

Zoals deze schattige koffertjes, waar kleine meisjes, zoals ik vroeger was, heel blij mee te maken zijn.

En grappige blikken mannetjes met koffertjes. Te koop voor weinig geld.

Voor wie geïnteresseerd is in Fotografie en met name portretfotografie, bezoek de tentoonstelling in het Fotomuseum, het is er nog tot 28 maart. Je kunt er vlakbij parkeren, buiten als je een chipknip hebt, en in de parkeergarage met creditcard of gewoon geld. En daarna zeker even in Hotel New York koffie drinken of lunchen (of een high tea) en even uitkijken over het water naar de Zwaan en de bijzondere skyline van Rotterdam.

We liepen gisteren nog even een klein kerkje binnen. Soberheid troef.