Na het gerst dat ik eerder fotografeerde tussen de klaprozen, is dit dus rogge, te herkennen aan de kortere sprietjes. Ik vind het altijd een prachtig gezicht zo’n veld van dat rechtopstaand graan.

Eigenlijk zou ik een hekel moeten hebben aan de veelheid aan hoogspanningsmasten die het landschap doorkruizen. Maar eigenlijk vind ik het niet storend. Ze staan daar stil en onverstoorbaar en zijn bakens in het landschap. Je ziet ze kleiner worden en de bocht omgaan. Wij hebben geen bergen, maar wolken denk ik altijd, maar wij hebben ook masten. Het geeft wat perspectief aan het landschap.

Maar goed, de man des huizes kent de omgeving en loodste mij langs prachtige natuurgebieden waar nauwelijks verkeer was. De camera hield ik eerst in de fietstas in het fietsmandje aan het stuur, maar dat werd wel wat onhandig,  iedere keer als ik stopte om iets te fotograferen, tas openritsen, camera eruit …, dus op een gegeven moment deed ik de camera kruislings over mijn schouder en hing ‘m zo op mijn rug. Staat nog wel stoer ook.

Kennelijk is mijn fietshouding niet helemaal goed, want ik heb steeds rugpijn als ik gefietst heb. Dus ik hou het voorlopig even bij deze ene foto, van dit lieve moedertje met haar lam.