Een deel van mijn roots ligt in Beverwijk.  Vandaag zijn mijn broer en ik samen op pad gegaan en hebben een bezoek gebracht aan het museum Kennemerland aldaar. We wilden graag de oude documenten bekijken en fotograferen waarin de naam Knegjes voorkomt (en andere varianten van de naam).

Maar eerst gingen we naar het naar een voorvader vernoemd fiets- en wandelpad aan de rand van Beverwijk.  Het gebied daar is in de 18e eeuw onteigend om te gebruiken als lunetten. Jacob Knegjes had daar ook een stuk grond en een strook ervan is onteigent. Dat ligt ongeveer op de plek waar nu het pad loopt.

Daarna gingen we naar het museum waar we een afspraak hadden met iemand die de oude documenten voor ons zou openen. Ze zijn nog niet getranscribeerd. Het is nog een hele opgave om die oude handschriften te ontcijferen. Sommigen zijn ook erg onduidelijk geworden. Ik heb een aantal foto’s gemaakt  zodat  mijn broer zich er thuis over kan gaan buigen.

De dag ging snel voorbij en voor we het wisten werd het al donker. Beverwijk zullen we nog eens bezoeken om ook het oude centrum te bekijken en wat oudere gebouwen te fotograferen.

Mijn moeder overleed in 2002. Hier was ze een jaar of twintig.

Ik ben weer een beetje bezig met graven in de oude doos. Een tijdje geleden heb ik een groot aantal hele oude foto’s ingescand.

Ik heb al verteld dat we met de familiegeschiedenis bezig zijn, mijn jongste broer en ik. De stamboom wordt uitgezocht en daar stuitten we op dit zegel.

Verder zoeken leverde geen kleurenafbeelding van het wapen op en er werd een deskundige ingeschakeld.  De uitkomst is dit familiewapen, dat nu weer geregistereerd gaat worden.

Mijn voorouders leefden in het Beverwyck zoals je op deze oude kaart uit 1634 ziet.

In het huidige Beverwijk is vorig jaar een pad vernoemd naar een van mijn voorouders. Ik heb daar geen goede foto van, die komt nog wel eens. Het is een leuk pad, met een sloot waar eendjes in zwemmen.

U mag wel gewoon jij tegen me blijven zeggen hoor!  

Mijn vader omstreeks twintig jaar oud. Dus rond 1936-1938. Strak in het pak, de vouw in zijn broek, sigaretje losjes in de hand, kat op schoot. Ik weet niet waar en door wie deze foto is gemaakt. Ik heb mijn vader zo niet echt gekend, zo keurig in het pak. Ik ken hem juist meer als de man die op zaterdag aan het klussen, met zijn verf besmeurde kleren het dorp in ging als hij nog iets nodig had.

Mijn vader liet gedurende zijn leven steeds meer conventies los. In zijn jeugd bestudeerde hij de Bijbel, later noemde hij zich atheïst en humanist. Hij werd steeds vrijer en liet zich niet leiden door de heersende opinies. Voor zijn tijd was hij bijzonder geëmancipeerd. Hij vond dat mannen en vrouwen gelijke rechten verdienden. Vrouwen, moeders, dienden een eigen salaris te verdienen en te ontvangen ook als ze niet buiten de deur konden werken omdat ze een gezin hadden. In dit soort kwesties werd hij steeds fanatieker.

Als ik problemen had op school, de klas werd uitgezet,  omdat ik niet ‘gehoorzaam’ was nam mijn vader het voor me op. Waar mijn moeder nog wel ontzag had voor gezag, mijn vader totaal niet.  En ik ook niet. In 1972 liepen we samen in een demonstratie in Amsterdam tegen de oorlog in Vietnam.

Mijn ouders waren geen vertellers. Hun leven had een loop genomen die ze liever achter zich lieten. Ze hadden de oorlog meegemaakt waarbij mijn vader in Duitsland tewerk was gesteld en mijn moeder een zieke man had. Ze was heel jong getrouwd met haar eerste man en deze overleed in 1947. In hetzelfde jaar maakte mijn vader ook een drama mee, zijn vader benam zich het leven.

Nu kijk ik op de foto’s in de ogen van mijn grootvader die dus al voor mijn geboorte was overleden en vraag me af wie hij was. Ik kan het niemand meer vragen. Het is toch maar twee generaties geleden en er is niemand meer die over ze kan vertellen. Alleen de foto’s getuigen ervan dat ze hebben bestaan.

Om de herinnering aan mijn ouders vast te leggen voor wie in het nageslacht geïnteresseerd is en het niemand meer kan vragen ga ik mijn herinneringen opschrijven. Er is niemand meer in leven die ze langer heeft gekend dan ik.

De trouwfoto’s van mijn ouders en grootouders in resp. 1949 en 1914.

Mijn vader is hier een jaar of vier schat ik zo, dus is deze foto rond 1920 genomen. In de studio, met onduidelijke dingen  op de achtergrond kijkt mijn vader enigszins verbijsterd in de lens. Of is zijn interesse in de fotografie hier gewekt?  Het prachtige antieke kruiwagentje lijkt hem niet erg te boeien.

Deze foto was veel onduidelijker en lastiger te bewerken dan de foto van zijn moeder en zusje hieronder. Bij het verscherpen (de belangrijke punten zoals ogen)en verzachten (pixels in het gezicht wegpoetsen) moet ik steeds weer uitzoomen om te controleren dat ik de uitdrukking op het gezicht niet ‘vermink ‘.

Mijn vader lijkt hier op mijn oudste broer, de oudste van de twee broers, ze zijn beiden jonger dan ik. Of ik moet zeggen, mijn broer lijkt op zijn vader.

Mijn vader had geen makkelijke laatste jaren. Hij was nog maar nauwelijks gepensioneerd of hij kreeg volkomen onverwacht een hersenbloeding. Altijd matig geweest met roken en drinken, goed op gewicht geweest.  Toen hij na vele weken uit het ziekenhuis werd ontslagen was hij een ander mens. Niet alleen met fysieke beperkingen, die vielen eigenlijk nog mee, hij had coördinatieproblemen met onder andere eten, lopen en praten. Maar ook zijn intellectuele vaardigheden waren aangetast. Hij kon alles niet meer goed in context plaatsen en verloor zich soms in details.  Mijn moeder was haar gesprekspartner kwijt en moest alle administratieve en huishoudelijk zakelijke zaken nu regelen. Jarenlang is ze bang geweest dat er nog eens een hersenbloeding overheen zou komen en ze behandelde hem als een kasplantje, wat mijn vader gelaten over zich heen liet komen.

Ook qua karakter was pa veranderd. Emotioneler, liever, maar ook kon hij onverhoedse uitvallen hebben waar mijn moeder enorm van schrok. Het begin van het einde was in november 2001, toen hij zijn heup brak. Tot dat moment woonden  mijn ouders nog zelfstandig in een woning zoals er in Nederland miljoenen zijn, met een bovenverdieping en zolder. Tuintje voor en achter. Mijn vader werd geopereerd en kreeg een nieuwe heup. Hij herstelde lichamelijk wonderbaarlijk goed. Maar geestelijk had hij een klap gekregen. En mijn moeder ook. Nu alleen in het huis ging het niet echt goed met haar.  Ze dementeerde in versneld tempo, waarbij het gekke was dat ze ook weer volkomen heldere momenten had. Andere keren wist ze niets meer, vooral hoe alles werkte was ze kwijt en ze belde me dagelijks ettelijke keren. Uitleggen had geen zin want tien minuten later was ze het weer vergeten. Het was een drama. Ik zette alles in het werk om een verzorgingshuis te vinden waar ze beiden konden worden opgenomen. Mijn moeder begreep nu eindelijk dat er geen ontkomen meer aan was. Maar kort na kerst in januari van het jaar erop was mijn moeder dood.  Net op de zondag dat ik mijn vader zou gaan ophalen in het tehuis waar hij revalideerde om voor het eerst in weken weer even thuis te zijn. In plaats daarvan moest ik hem gaan vertellen dat zijn vrouw was overleden.

Mijn vader werd opgenomen in het verzorgingshuis vlak bij mijn flat. Hij begreep het niet, niet waar hij was, niet waar mijn moeder was, en ook van zijn eigen moeder begreep hij niet waarom wij hem niet hadden verteld dat ze was overleden. Verwoed schreef hij alles op om grip op zijn leven te krijgen. Schreef, in zijn kriebelige, haast onleesbare handschrift,  de vragen op die hij mij moest stellen als ik langs kwam. Het was in- en intriest. Toch had hij ook zijn humor nog niet verloren. Maakte nog grapjes met de verzorgsters. Maar hij was zijn leven volkomen kwijt, zowel fysiek als geestelijk. En hij werd depressief.  Negen maanden na mijn moeders dood kreeg hij een zwaar hartinfarct, werd met loeiende sirene naar het ziekenhuis gebracht en overleed daar nog op de brancard, terwijl ik verbijsterd naast hem stond. De verpleegster die erbij stond huilde. Ik keek haar aan.  ‘Geef hem maar een kus’,  zei ze.

Ik gunde hem de dood. Ik was erg verdrietig, maar toch opgelucht dat hij uit zijn lijden was verlost.

Ieder huisje heeft z’n kruisje, ieder mens overkomt in zijn leven een of meerdere drama’s. Sommige mensen minder, ander worden erdoor achtervolgd. Mijn ouders hadden de oorlog meegemaakt, mijn vader was in Duitsland tewerkgesteld. Na de oorlog maakte hij de zelfmoord van zijn eigen vader mee. Mijn moeder was heel jong weduwe geworden, mijn vader was haar tweede man. Ik had ze graag een rustige, gezonde oude dag gegund.

De laatste tijd ben ik samen met mijn broer de familie-stamboom aan het uitpluizen. Dit is relatief eenvoudig omdat de naam Knegjes niet zoveel voorkomt. Tegenwoordig kun je veel van het internet afhalen en de rest komt uit de oude boeken. Om het overzichtelijk neer te zetten gebruik ik MyHeritage en Geni. Via deze sites kun je betrekkelijk eenvoudig alles in kaart brengen. We hebben een aardig lange lijn terug gevonden. De meeste voorvaders en -moeders kwamen uit Beverwijk, enkele voorvaders waren er zelfs burgemeester in de 18e eeuw.

Het in kaart brengen kan inclusief foto’s. Dus ben ik maar weer eens in de oude fotoalbums gedoken. Mijn vader, ook altijd al bezig met fotografie, maakte de laatste jaren van zijn leven steeds weer een nieuwe indeling van de foto’s, alsof hij vergeefs orde in zijn leven probeerde te krijgen. Dit maakte dat hij foto’s opnieuw inplakte en van teksten voorzag, soms helaas voorop de foto.

Ik ben begonnen al de foto’s uit de vergeelde en uit elkaar vallende albums en mappen te halen en een deel ervan in te scannen. Deze kan ik  bij de in de stamboom geplaatste foto’s plaatsen. De familie van mijn grootmoeder (1890-1989) liet regelmatig foto’s maken. Zij trouwde in 1914 en kreeg enkele maanden later een dochtertje, Alie. Alie beleefde haar tweede verjaardag helaas niet. In 1916 werd mijn vader geboren en hij groeide op als enig kind.

Veel zelfgemaakte foto’s zijn piepklein. Dit fotootje was niet breder van 3 cm. Als ik de foto’s heb ingescand en met photoshop vergroot gaat er opeens een heel verhaal open. Op veel kleine fotootjes zie je niet veel, geen gezichtsuitdrukkingen bij het vergroten gaat het ineens leven. Ik moet daar ook niet te lang mee bezig zijn want dan verlies ik me erin. De foto’s probeer ik zoveel mogelijk te ontdoen van krasjes en ontbrekende stukjes, verscherp ze en vaak moet er meer contrast aangebracht worden. Deze heb ik wat warmer van kleur gemaakt.

Rechts onderaan op mijn blog zie je tweetphoto, daar staat een foto’tje van het origineel in mijn hand.