Weer een uit Egypte. Varend langs de Nijl trok een boeiend landschap langs van veel palmen, rietsuikerplantages, en veel mensen en dieren. Deze jongens zaten te chillen op het strandje, een nam een duik

We zagen meer vogels in Egypte. En zoals dat in exotische streken gaat,  je ziet er exotische vogels.  Dit vogeltje heet een hop. We zagen ‘m in Egypte bij de enorme pilaren. Ik weet even niet meer hoe het daar heette, dat heb je als je zo lang wacht met foto’s plaatsen.

Maar wellicht kom ik er nog achter, en dan meld ik dat hier wel. Hij zat te pikken tussen de enorme blokken steen die als vloer dienden.

De komende donkere winterperiode, als het toch fototechnisch gezien, komkommertijd is, zal ik af en toe maar eens een foto plaatsen van de grote berg foto’s, die ik begin dit jaar in Egypte maakte.

Varend op de Nijl  zag ik dit vogeltje, het  had een leuke manier bedacht om even uit te rusten en toch vooruit te komen. Hij zat daar geruime tijd, als een toerist links en rechts om zich heen te kijken.

Het is donderdag 12 februari. Gisteren zijn we uit Caïro vertrokken en waren rond half drie weer in Hurghada. Dit was slechts een tussenstop ,  en vandaag we verlaten Hurghada in alle vroegte op weg naar Aswan. Daar wacht de boot op ons. Het is een lange rit en we zitten al voor zonsopkomst in de bus.

Daarna zit ik uren naar buiten te kijken terwijl Ayman veel vertelt, over Egypte, over wat we buiten zien, over wat we te zien krijgen enzovoort enzovoort.

Kijk met mij mee naar het wisselende landschap. Vanuit Hurghada rijden we eerst een stuk dwars door de woestijn, daarna rijden we langs de oostoever van de Nijl naar het zuiden. De foto’s zijn bijna allen door de ruiten van de bus genomen, dus niet geweldig van kwaliteit.

Ik vind het jammer dat we niet gelegenheid hebben om een langere stop ergens in te lassen. Ik had graag een beetje willen rondlopen tussen de mensen op het land. Of in de dorpjes waar we doorheen rijden.

Na een stop in Luxor om de benen te strekken en koffie te drinken, komen we rond twee uur ’s middags aan in Aswan. In de haven ligt onze boot, de Ra,  op ons te wachten.

We hebben een heerlijk uitzicht vanuit onze kamer.

We zijn nog niet klaar vandaag, we stappen na de lunch weer in de bus, die ons brengt naar een plek waar wij op een kleine boot stappen die ons naar het eiland Philae, een eiland in de Nijl, brengt, waar wij de Kom Ombo tempel gaan bewonderen. Jan heeft net als meer mensen in de groep wat last van zijn ingewanden. Niet te erg om niet mee te kunnen, bovendien heeft hij een kuur gekregen van Ayman, onze reisleider, die inmiddels wel weet hoe dat gaat met Nederlandse toeristen in Egypte.

Deze tempel stond eerst een eindje verderop, op een lager deel. Daar liep het gevaar doordat het na de bouw van de Aswandam  deels onder water kwam te staan. In acht jaar tijd is de hele tempel afgebroken, deels in stukken gezaagd, en naar een hoger deel van het eiland getransporteerd. Hier en daar kon je zien tot waar het water had gestaan, het steen was daar zwart geworden.

Wij slaan een bezoekje aan een parfumfabriekje over en gaan terug naar de boot. Morgen is weer een dag. Dan moeten we weer tamelijk vroeg uit de veren en gaan een boottochtje maken over, zoals Ayman het noemt, de Egyptische Biesbosch. Ben benieuwd!

We zijn nog steeds in CaÏro, de vierde en laatste dag. Ik vind het niet jammer dat het de laatste dag is. Caïro, met zijn chaos en vuil en enorme drukte benauwt me.

Vandaag is het dinsdag 10 februari en we zijn halverwege de vakantie. We bezoeken vandaag drie kerken, een Coptische kerk, een Synagoge en een Moskee. Het is niet echt zonnig en het waait nogal.

Iedere dag als we het hotel verlaten worden we onmiddellijk begroet door een groepje muzikanten die uit het niets tevoorschijn springen als er beweging bij de entree is.

Onderweg in de bus worden we weer getroffen door de troosteloosheid van de flats in Caïro.

Als we in de stad zijn en lopend het laatste stukje naar de Coptische kerk afleggen wijst iemand me op deze terracotta vogelhuisjes die tegen een gevel zijn bevestigd.

Buiten op de binnenplaats bij de Coptische kerk. Hier fotografeerde ik de drie stoere jongens.

Binnen in de Coptische kerk. Wie een kaarsje wil aansteken wordt geholpen door deze vrouw. Ze zit praktisch in het duister.

In de Synagoge zijn we niet lang, we beginnen een beetje kerk-moe te worden.

Na de Synagoge is de Moskee aan de beurt. De Mohammed Ali Moskee staat op een heuvel en is zo vanuit een groot deel van de stad te zien.

Twee mannen staan op een stellage de gevel te herstellen.

De binnenkant van de Moskee. Ik verbaas me aanvankelijk over de grote ruimte waar niets staat. Op blote voeten of op sokken lopen we over het rode tapijt. Dan realiseer ik me dat in een Moskee gebeden wordt op de knieën, meer dan een kleed heeft men niet nodig.

Als we weer buiten staan begint het hard te waaien. Zoi hard dat de palmen scheef hangen en we vrezen dat de stalletjes de lucht in zullen gaan. Ook is het koud. Er waait veel stof rond en van de stad kunnen  we, ondanks dat het bij helder weer een mooi uitzicht moet zijn, weinig te zien. Ik krijg last van mijn ogen, het fijne zand kruipt onder m’n lenzen.

We schuilen achter een hoek van de Moskee tegen de harde wind.

Leuk om te zien dat ook de traditioneel geklede meisjes dit een moderne draai kunnen geven met spijkerrokken en Dieseltruien.

Op veel plaatsen in Egypte, vooral bij de toeristische bezienswaardigheden, kunnen we deze alleen bezichtigen als we via een detectiepoortje lopen. Bij deze kerken is dit uiteraard ook het geval.

Na de kerken gaan we naar een ‘souk‘  in CaÏro. Smalle steegjes met links en rechts stalletjes met koopwaar. Stoffen, kleding, stenen, kruiden, souvenirs. Het kost moeite er tussendoor te lopen zonder aangeklampt te worden. Kijk niet links of rechts, ogenblikkelijk zien ze waar je naar kijkt en het artikel wordt gepakt. Vind je mooi, kopen? Hoeveel betalen? Een zonnebril helpt wel, ook al tegen het stof. Maar leuk is het niet om zo langs de stalletjes te lopen. Men is erg vasthoudend.

We zien hier het kindje met de kralen voor haar gezicht, samen met haar moeder die deze hoofdtooien verkoopt.

Er loopt een man met een enorme berg pretzels (of hoe die dingen ook heten).

We zijn moe als Ali weer aan komt rijden met onze bus en ploffen in de bus neer, blij dat we even niets meer hoeven. Toch kijken wij onze ogen weer uit als we door het centrum van Caïro rijden. Complete chaos lijkt het. Er wordt getoeterd dat het een lieve lust is. Toch schijnt men hier te kunnen functioneren. Ik zou een beetje gek worden.

Het lijkt me al een hele kunst om je fietsend door de chaos te begeven, laat staan met een enorme mand met broden op je hoofd!

Terug in het hotel is het eerst eens tijd voor koffie. Vanavond pakken we de koffers want morgen stappen we weer in de bus. We gaan weer terug naar Hurghada, waar we één nacht blijven om de dag erop door te reizen naar Aswan, in het zuiden van Egypte.

Wil je het hele verslag van onze reis door Egypte, tot dusver, lezen?  Kijk dan in de categorieën rechts bij Egypte. Of klik HIER.

Dit meisje mocht kettingen verkopen op de boot waarmee wij een tochtje op de Nijl maakten.

Een veel gezien beeld: een kind op een ezeltje.

Tijdens ons boottochtje klampten zich ineens twee jongens in een bootje aan onze boot vast. Ze zongen een frans liedje. En verdienden daarmee weer een boterhammetje.

Even later hingen ze aan een andere boot.

In ons hotel in Cairo zat dit jongetje aan de ontbijttafel met zijn vader uiterst geconcentreerd zijn eitje te pellen.

Met veel plezier heb ik veel kinderen in Egypte gefotografeerd. Ze zijn mooi, de kinderen van Egypte, expressief, en ze poseren graag. Mooier is het als ze niet in de gaten hebben dat je een foto maakt. Het meisje hierboven zag ik op de arm van haar moeder, op de markt in Cairo.

Onderstaande meisjes kropen haast in mijn camera.  Jan zag dat op een afstandje en fotografeerde het tafereeltje.

Het meisje hieronder fotografeerde ik bij het hotel in Hurghada. Ik weet eigenlijk niet zeker of ze wel Egyptisch is. Mooi is ze wel.

En wat te denken van deze stoere jongens? Wat een blik hè? En let even op dat handje links….

We gaan verder alsof er niets is gebeurd. Het is vandaag maandag 9 februari en op het programma staat onder andere de trap-piramide van Djoser in Sakkara. Gaan jullie mee?

We zijn nog steeds in Caïro.
Na het ontbijt in ons mooie hotel -door Ayman, onze reisleider, steeds aangeduid met “vergane glorie”,  komt onze bus met chauffeur Ali voorrijden om ons in te laden. we gaan weer op pad.
We gaan eerst naar een museum, daarna naar een onderaards graf, waar we steil met een eng trapje naar beneden de berg ingaan, en na dit alles naar Sakkara, waar we de trap-piramide van Djoser gaan bekijken.

Onderweg in de bus kijk ik ook mijn ogen uit. Ook in de bus heb ik me gedurende de gehele reis geen minuut verveeld. Dit is typisch een beeld dat je overal ziet; een ezel, koeien en een man die ze van A naar B brengt.

Het graf waar we ver naar binnen gaan. Eerst gaat het steil naar beneden, en daarna wordt het ‘plafond’ steeds lager en moeten we min of meer gebukt verder. Ergens halverwege vraag ik me af, claustrofobisch als ik ben, waar ik aan begonnen ben. De breedte van de gang is één meter en de hoogte 1,40 meter. Beneden aan het eind van de gang staat een enorme grafkist met deksel, gemaakt van basalt. Het dak van de ruimte bestaan uit zware rotsplaten waarin allemaal sterren zijn gehakt.

Boven bij de trap staat een man de boel een beetje op te jutten, door in zijn handen te klappen, we mogen niet te lang beneden blijven, er komt weer een groep naar beneden. Het is dus een kwestie van naar beneden, kijken, de bocht maken en weer naar boven. Ik ben blij als ik weer daglicht zie! Zoals in veel graven en ook musea mag er niet gefotografeerd worden binnen. Soms doe ik dat stiekum toch, zonder flits uiteraard (en niet alleen omdat ik me dan verraadt) als ik denk dat het geen kwaad kan (en als niemand me ziet!)

De trappiramide van Djoser.   Het is een veel oudere piramide dan de piramides die we gisteren bezochten, die van Giseh. Het is het eerste gebouw dat niet van tichelsteen, maar van kleine kalksteenblokken werd gemaakt.Van dichtbij lijkt het op een op een stapel gegooide berg stenen.

Links van de ingang hangt een bordje dat camera’s niet mee naar binnen mogen.

Als Jan een foto maakt van de tempel, maak ik er een van onze schaduwen.

Het lijkt wel of de kameel, de ezel en het paard express zo hoog worden gezet, als extra decoratie.

Er valt prachtig licht tussen de bijzondere pilaren van de tempel.

Daarna gaan we naar het nabij gelegen Memphis. Hier ligt in het museum het enorme beeld van Ramses II.

Ook hier weer marktjes natuurlijk waar wij uitgenodigd worden om de waar te bezichtigen kopen.

Buiten staat ook een enorm beeld.

Daarna beginnen onze magen te knorren en Ali brengt ons naar een restaurant, waar wij buiten, maar onder een dak kunnen zitten. In de zon is het een beetje te warm. Buiten bakt een vrouw brood, haar dochtertje danst een vrolijk dansje.

Na heerlijk te hebben gegeten gaan we weer naar het hotel. het valt ons op dat in de restaurants het allemaal vlug-vlug is. De ene gang na de andere wordt gebracht. Egyptenaren zien eten misschien niet als iets sociaals?

Onderweg naar het hotel zit ik weer met mijn voorhoofd tegen het raam van de bus. Gelukkig zorgt Ali ervoor dat de ruiten van de bus iedere dag blinkend schoon zijn. Het enige dat ik dan vaak ook zie is de weerkaatsing van het licht in het glas.

Dit is een sinaasappelmarktje en kijk eens naar het zonnescherm! Het heeft al twee jaar niet noemenswaardig geregend in Caïro.

Deze is in Egypte gemaakt, maar dat had natuurlijk ook hier in Nederland kunnen zijn. Afgezien van de mooie rode muur.

Vandaag hebben we voor het eerst een poosje lekker buiten kunnen zitten. Joepie, de lente is definitief in aantocht!

Nu ik alle foto’s weer tot mijn beschikking heb, alle 2500 (!), bekijk ik af en toe een serie. En dat is nagenieten! Eigenlijk zou ik zo weer terug willen, want het was gewoon te veel om te zien en te beleven in zo korte tijd.

Dit is even een voorproefje op wat nog gaat komen. Er is nog veel werk voor me om de foto’s te selecteren, uitsnedes te maken en de logjes per dag te maken. Gelukkig heeft Jan iedere avond een verslag gemaakt in ons reisboekje en aan de hand daarvan kan ik jullie straks weer meenemen op onze reis.

Dit is een zonsondergang op de Nijl, zomaar even tussendoor.