Het is donderdag 12 februari. Gisteren zijn we uit Caïro vertrokken en waren rond half drie weer in Hurghada. Dit was slechts een tussenstop ,  en vandaag we verlaten Hurghada in alle vroegte op weg naar Aswan. Daar wacht de boot op ons. Het is een lange rit en we zitten al voor zonsopkomst in de bus.

Daarna zit ik uren naar buiten te kijken terwijl Ayman veel vertelt, over Egypte, over wat we buiten zien, over wat we te zien krijgen enzovoort enzovoort.

Kijk met mij mee naar het wisselende landschap. Vanuit Hurghada rijden we eerst een stuk dwars door de woestijn, daarna rijden we langs de oostoever van de Nijl naar het zuiden. De foto’s zijn bijna allen door de ruiten van de bus genomen, dus niet geweldig van kwaliteit.

Ik vind het jammer dat we niet gelegenheid hebben om een langere stop ergens in te lassen. Ik had graag een beetje willen rondlopen tussen de mensen op het land. Of in de dorpjes waar we doorheen rijden.

Na een stop in Luxor om de benen te strekken en koffie te drinken, komen we rond twee uur ‘s middags aan in Aswan. In de haven ligt onze boot, de Ra,  op ons te wachten.

We hebben een heerlijk uitzicht vanuit onze kamer.

We zijn nog niet klaar vandaag, we stappen na de lunch weer in de bus, die ons brengt naar een plek waar wij op een kleine boot stappen die ons naar het eiland Philae, een eiland in de Nijl, brengt, waar wij de Kom Ombo tempel gaan bewonderen. Jan heeft net als meer mensen in de groep wat last van zijn ingewanden. Niet te erg om niet mee te kunnen, bovendien heeft hij een kuur gekregen van Ayman, onze reisleider, die inmiddels wel weet hoe dat gaat met Nederlandse toeristen in Egypte.

Deze tempel stond eerst een eindje verderop, op een lager deel. Daar liep het gevaar doordat het na de bouw van de Aswandam  deels onder water kwam te staan. In acht jaar tijd is de hele tempel afgebroken, deels in stukken gezaagd, en naar een hoger deel van het eiland getransporteerd. Hier en daar kon je zien tot waar het water had gestaan, het steen was daar zwart geworden.

Wij slaan een bezoekje aan een parfumfabriekje over en gaan terug naar de boot. Morgen is weer een dag. Dan moeten we weer tamelijk vroeg uit de veren en gaan een boottochtje maken over, zoals Ayman het noemt, de Egyptische Biesbosch. Ben benieuwd!

We zijn nog steeds in CaÏro, de vierde en laatste dag. Ik vind het niet jammer dat het de laatste dag is. Caïro, met zijn chaos en vuil en enorme drukte benauwt me.

Vandaag is het dinsdag 10 februari en we zijn halverwege de vakantie. We bezoeken vandaag drie kerken, een Coptische kerk, een Synagoge en een Moskee. Het is niet echt zonnig en het waait nogal.

Iedere dag als we het hotel verlaten worden we onmiddellijk begroet door een groepje muzikanten die uit het niets tevoorschijn springen als er beweging bij de entree is.

Onderweg in de bus worden we weer getroffen door de troosteloosheid van de flats in Caïro.

Als we in de stad zijn en lopend het laatste stukje naar de Coptische kerk afleggen wijst iemand me op deze terracotta vogelhuisjes die tegen een gevel zijn bevestigd.

Buiten op de binnenplaats bij de Coptische kerk. Hier fotografeerde ik de drie stoere jongens.

Binnen in de Coptische kerk. Wie een kaarsje wil aansteken wordt geholpen door deze vrouw. Ze zit praktisch in het duister.

In de Synagoge zijn we niet lang, we beginnen een beetje kerk-moe te worden.

Na de Synagoge is de Moskee aan de beurt. De Mohammed Ali Moskee staat op een heuvel en is zo vanuit een groot deel van de stad te zien.

Twee mannen staan op een stellage de gevel te herstellen.

De binnenkant van de Moskee. Ik verbaas me aanvankelijk over de grote ruimte waar niets staat. Op blote voeten of op sokken lopen we over het rode tapijt. Dan realiseer ik me dat in een Moskee gebeden wordt op de knieën, meer dan een kleed heeft men niet nodig.

Als we weer buiten staan begint het hard te waaien. Zoi hard dat de palmen scheef hangen en we vrezen dat de stalletjes de lucht in zullen gaan. Ook is het koud. Er waait veel stof rond en van de stad kunnen  we, ondanks dat het bij helder weer een mooi uitzicht moet zijn, weinig te zien. Ik krijg last van mijn ogen, het fijne zand kruipt onder m’n lenzen.

We schuilen achter een hoek van de Moskee tegen de harde wind.

Leuk om te zien dat ook de traditioneel geklede meisjes dit een moderne draai kunnen geven met spijkerrokken en Dieseltruien.

Op veel plaatsen in Egypte, vooral bij de toeristische bezienswaardigheden, kunnen we deze alleen bezichtigen als we via een detectiepoortje lopen. Bij deze kerken is dit uiteraard ook het geval.

Na de kerken gaan we naar een ‘souk‘  in CaÏro. Smalle steegjes met links en rechts stalletjes met koopwaar. Stoffen, kleding, stenen, kruiden, souvenirs. Het kost moeite er tussendoor te lopen zonder aangeklampt te worden. Kijk niet links of rechts, ogenblikkelijk zien ze waar je naar kijkt en het artikel wordt gepakt. Vind je mooi, kopen? Hoeveel betalen? Een zonnebril helpt wel, ook al tegen het stof. Maar leuk is het niet om zo langs de stalletjes te lopen. Men is erg vasthoudend.

We zien hier het kindje met de kralen voor haar gezicht, samen met haar moeder die deze hoofdtooien verkoopt.

Er loopt een man met een enorme berg pretzels (of hoe die dingen ook heten).

We zijn moe als Ali weer aan komt rijden met onze bus en ploffen in de bus neer, blij dat we even niets meer hoeven. Toch kijken wij onze ogen weer uit als we door het centrum van Caïro rijden. Complete chaos lijkt het. Er wordt getoeterd dat het een lieve lust is. Toch schijnt men hier te kunnen functioneren. Ik zou een beetje gek worden.

Het lijkt me al een hele kunst om je fietsend door de chaos te begeven, laat staan met een enorme mand met broden op je hoofd!

Terug in het hotel is het eerst eens tijd voor koffie. Vanavond pakken we de koffers want morgen stappen we weer in de bus. We gaan weer terug naar Hurghada, waar we één nacht blijven om de dag erop door te reizen naar Aswan, in het zuiden van Egypte.

Wil je het hele verslag van onze reis door Egypte, tot dusver, lezen?  Kijk dan in de categorieën rechts bij Egypte. Of klik HIER.