Deze winter kan van mij al niet meer stuk. Zo mag het wel ieder jaar winter zijn!

Ik ben vandaag, na een telefonisch advies daartoe, de polder ingereden. Ik was eigenlijk van plan me eens op het huishouden te storten, strijken, stofzuigen, dweilen, genoeg te doen altijd, maar ja, zo’n advies sla ik niet in de wind. En het was een goed idee, want het was er heerlijk. Wat een rust en ruimte.

In de polder rij je op een smalle dijk, of eronder. Op de smalle dijk moet ik altijd even opletten als ik ga stilstaan om een foto te maken. Soms zie ik ineens in de spiegel dat er een auto achter me staat, geduldig te wachten. Veel mensen hebben toch wel respect voor de fotograferende medeburger en wacht braaf tot je klaar bent, toetert niet, maar wacht geduldig.

Als ik onder de dijk rij passer ik altijd schapen. Op het moment moeten ze wat meer moeite doen om hun eten te bemachtigen. Ze kwamen dan ook verwachtingsvol naar me toe gehobbeld toen ik naar ze toe kwam. Maar ik heb niets bij me, helaas.

Als ik zo aan het rond rijden ben doe ik dat volkomen op het gevoel. Ik begin nu (na anderhalf jaar wonen in deze streek) een klein  beetje een idee te krijgen waar ik ben. Maar over het algemeen weet ik dat niet. Ik sla maar weer eens links af en rechts. En als ik een poosje ergens heb gestaan en foto’s heb gemaakt weet ik helemaal niet meer waar ik ben. Het is goed dat mijn auto in een bepaalde richting staat anders zou ik zo weer terug rijden. Maar ook dat geeft niet, want terugrijdend (of lopend, of fietsend) is alles weer totaal anders. Er moet wel een heel markant baken staan wil ik in de gaten hebben dat ik er al voorbij gekomen ben. Maar dat geeft allemaal niets. Als ik snel naar huis wil geeft ik mijn gps de opdracht: zoek huis. En als ik geen haast heb probeer ik het zelf en dat komt meestal ook wel goed.

Midden op de dag werpt de zon al lange schaduwen over het witte landschap.

Waar ik ook sta, overal hoor ik het gakkende geluid van de ganzen. Ze zitten in grote groepen in de weilanden, maar de meesten zie ik in de lucht. Ze zijn duidelijk ‘on the move’.

In de sloten zie je overal sporen van eenden en  meerkoetjes. Ik heb mijn eigen afdruk ook even vereeuwigd.

De spruiten zijn geoogst. Onderweg in de polder kwam ik een tractor met aanhanger tegen, de spruiten in een hoge berg in de laadbak. Van mij hoeft het niet, spruiten…

Een hertje liep over het grote veld richting koe. Het waaide hard, zocht het hertje beschutting?  De koe vond het best en graasde onverstoorbaar door.

Pas toen het hertje aan het oor van de koe snuffelde maakte de koe een gebaar van: Zeg doe ’s even normaal! (geen scherpe foto van).

Zondag was het een mooie dag tussen grijze, druilerige en nu ook natte dagen door. We gingen een frisse neus halen in de Merwelanden, een deel van de Dordtse Biesbosch,  en kwamen een stel koeien tegen. Leuke beesten, koeien. Zo nieuwsgierig als wat. Ik ga op mijn hurken zitten zodat ik onder het prikkeldraad door kan fotograferen en als ik mijn camera laat zakken staat een koe bijna met zijn neus in mijn lens. Ze zijn ook heel sociaal. Ze hebben echt contact met elkaar. Ze plagen  elkaar, likken elkaar, bijten elkaar zachtjes in de oren, het zijn net mensen. Een moederkoe is trots op haar kalf, dat kun je zien.

.

Bij de Merwelanden is ook de Sterrenwacht. Binnenkort op een donkere avond gaan we daar eens de camera op Jupiter richten!

Het is echt te warm, en de fut om lang achter de pc te zitten is er niet. Ik had al een paar foto’s klaargemaakt van ons fietstochtje, de anderen komen misschien nog..

Na het gerst dat ik eerder fotografeerde tussen de klaprozen, is dit dus rogge, te herkennen aan de kortere sprietjes. Ik vind het altijd een prachtig gezicht zo’n veld van dat rechtopstaand graan.

Eigenlijk zou ik een hekel moeten hebben aan de veelheid aan hoogspanningsmasten die het landschap doorkruizen. Maar eigenlijk vind ik het niet storend. Ze staan daar stil en onverstoorbaar en zijn bakens in het landschap. Je ziet ze kleiner worden en de bocht omgaan. Wij hebben geen bergen, maar wolken denk ik altijd, maar wij hebben ook masten. Het geeft wat perspectief aan het landschap.

Je moet zo wat op de langste dag van het jaar, en de man des  huis stelde voor een stukje te gaan fietsen. Dat moet bij mij door natuurgebieden en op fietspaden. Ik laat me niet in de stress schieten door tussen huizen en langs auto’s te moeten fietsen. Daar is al niets aan maar ook vind ik dat eng.  Dijken vind ik al helemaal eng, die zijn zo smal en de auto’s rijden met zo’n vaart voorbij dat ze me bijna de weg af zuigen.

Maar goed, de man des huizes kent de omgeving en loodste mij langs prachtige natuurgebieden waar nauwelijks verkeer was. De camera hield ik eerst in de fietstas in het fietsmandje aan het stuur, maar dat werd wel wat onhandig,  iedere keer als ik stopte om iets te fotograferen, tas openritsen, camera eruit …, dus op een gegeven moment deed ik de camera kruislings over mijn schouder en hing ‘m zo op mijn rug. Staat nog wel stoer ook.

Kennelijk is mijn fietshouding niet helemaal goed, want ik heb steeds rugpijn als ik gefietst heb. Dus ik hou het voorlopig even bij deze ene foto, van dit lieve moedertje met haar lam.

We waren vandaag vrij, en het zag er ’s morgens mooi uit. Blauwe lucht, witte wolken en zon. Er waaide wel een stevig windje. Dat hield ons niet tegen op de fiets te stappen.

Ik ben maar direct afgestapt toen ik klaprozen zag. Ze zijn er wel, hier en daar, maar toch nog schaars.

Het koren staat al kniehoog. Verderop zagen we dat de aren zich al gevormd hadden.

Ik kon het niet nalaten even languit in het korenveld te gaan liggen. Nadat ik was opgestaan zag in mijn eigen silhouet terug. Misschien vind de boer dit minder leuk. Maar ach, zo groot ben ik niet.

Zoals atltijd staan er schaapjes tegen de dijk aan. Het bruine schaap dacht vast dat ik iets lekkers bij me had. Hij kwam de dijk af en duwde zijn snuit tegen mijn lens aan.

De uien staan in keurige rechte rijen.

Grappig zoals de wolken zich lijken te groeperen in de richting van hoogspanningslijnen.

Rond half vier waren we weer thuis. Mijn ongeoefende (fiets-) benen hebben het goed doorstaan, maar ik was wel moe. Het koste af en toe moeite tegen de wind in te fietsen, en dan vele malen dijkjes op (en leuker: ook weer af). Al met al was het een heerlijke dag.

Nou, aan het eind van de middag werd het toch nog droog en leek de zon door de wolken te willen breken. We deden onze jassen aan (want erg warm was het niet) en gingen naar de Dordtse Biesbosch. Daar aangekomen deden we toch de jassen maar weer uit. Je kunt daar heerlijk wandelen. Het is er echt heerlijk rustig, het enige dat je hoort is het gezang van vogels, het gekoekoek van de …, de schreeuw van de fazant en af en toe ronkt er met een lage brom een schip voorbij.

We liepen ons af te vragen of dit nu een dotterbloem is of een lisdodde. Tot we dit bord tegenkwamen.

Terwijl we een pad afliepen zagen we ineens een vlindertje dartelen van bloem naar bloem, opzoek naar de goede. Wit gevlekt met oranje, we hadden geen van beiden nog zo’n vlindertje gezien. Het duurde even voor hij eindelijk zo lang bleef zitten dat ik wat foto’s kon maken.

Langs de dijk liggen en lopen altijd schaapjes, en nu veel lammetjes.

We hadden al vaker gehoord dat er herten reeën te zien waren in de polder bij Dordrecht, maar gezien hadden we ze nooit. Vandaag wel, dankzij de sneeuw. Vijf stuks maar liefs.

Vier stonden er te wachten op nummer vijf die stond te aarzelen bij een slootje. Uiteindelijk sprong hij er overheen en voegde zich bij de rest. Wij reden op de dijk en dichterbij komen kon niet… Toch leuk.