Het hertje zagen we toen we langzaam door het glooiend landschap reden. Ik opende mijn raam in de hoop dat hij niet zou schrikken van het geluid. dat deed hij niet. Hij keek mij nieuwsgierig aan, en nam pas de benen, het bos weer in, nadat ik twee foto’s van ‘m maakte.

Maya vind het heerlijk als wij thuis zijn en ligt steeds bij ons buiten. Hier had ze een vogel in de smiezen, die haar ook in de smiezen had en luidskeels alarm sloeg. Maar Maya kent haar beperkingen en verder dan wat mekkeren kwam ze niet!

Ik baal ervan als slakken mijn tuin opeten. Op Kreta was het nog vele malen erger dan in mijn tuin.

Wat niet wegneemt dat ze wel héél mooi zijn!

Wij zagen deze malle geiten gek doen op twee bergjes grond en zand. Zowel de groten als de kleintjes sprongen van boven naar beneden, stonden uitbundig te bokken tegen hun medegeiten maakt rare geitensprongetjes  en hadden duidelijk dolle pret. Ik kon maar één foto van het festein maken, toen hadden ze me in de smiezen en waren ze weg. Het kan ook de de geitenherder ze riep, want even later liepen ze doodgemoedereerd in de kudde mee naar elders. Met een stoïcijnse uitdrukking op hun ‘gezichten’ waaruit duidelijk sprak: er is een tijd voor gek doen en een tijd om naar de voederbakken te gaan.

Elders zagen we geiten langs berghellingen capriolen uithalen.

In dit geval dienden twee hondjes voor leeuw. Zij hadden een mooi plekje gevonden om op de uitkijk te zitten.

Deze lag gewoon mooi te zijn. Ergens op een pleintje met restaurantjes lag hij.

Deze pup was allerschattigst en hoorde bij een restaurantje. Hij zorgde voor wat extra klandizie denk ik!

Dit stel vond ik erg komisch. Je bent waakhond en dient dan een blafje op te zetten als er iemand naderbij komt. Maar je bent maar een klein opdondertje en het blafje roept eerder lach – dan schrikreacties op. Het linker hondje deed net ‘oeeeee’ toen ik afdrukte.

Ik dacht even dat dit hondje, dat mij in de gaten hield vanaf een balkonnetje, een zonnebril op had. Of zo’n ding om je ogen tegen daglicht af te schermen als je een dutje wilt doen overdag. Maar na uitvergroting op het beeldscherm zag ik dat zijn oogjes wel degelijk te zien zijn.

Deze laatste zei ook net ‘oeeeee’!

Ik zag een paar kippen ergens naast een huis scharrelen. De zon stond al laag en scheen mooi door de rode kammen van de kippen. Toen ik er naartoe liep schoot er opeens een hond uit een hondehok waar ik langs liep. De ketting maakte een herrie en ik schrok me rot. Ik ben niet bang van honden maar ik voelde de tanden al in mijn  (blote) kuiten. Maar dat was nergens voor nodig. Hij was heel vriendelijk (heeft zijn eindexamen voor waakhond niet gehaald schat ik zo in!) en na mij besnuffeld te hebben ging hij zich eens lekker uitrekken!

Ik spotte weer een waslijntje en had even niet in de gaten dat ik van grote hoogte in de gaten werd gehouden. Wat mot dat daar??!!

Dit waren de honden. Ik heb nog één foto van een hond die op de vluchtstrook liep. Ik was, ergens in de bergen,  net bloemen aan het fotograferen, toen ik een verontwaardigd blaffen hoorde. Ik keek om en zag een ‘blonde’ hond aan komen lopen aan de andere kant van de weg. Toen hij mij zag had hij ineens een blik in zijn ogen alsof hij wilde zeggen: Ooooh, ben JIJ het! (dan is het goed!).

Maar die foto moet ik nog even terugvinden!

Daar is ‘ie dan!

Oh, en Max! Max, de enige hond die ik bij naam ken, omdat het op zijn huisje stond. Die komt ook nog!

Max zat dan wel aan de lijn, waar ik principieel op tegen ben, maar had wel een superb uitzicht op de baai en het eilandje voor de kust. Hij hoorde bij een restauranthouder wiens restaurant met terras tegen een berghelling aangelegd was. Om Max te bereiken liep ik een trappetje op. Nadat hij mij helemaal vrolijk had begroet door om me heen te dartelen ging hij voor z’n huis zitten: Kijk hier woon ik! Mooi huis, een afdakje boven de veranda, huis staat op een pallet zodat hij geen last heeft van oprekkend vocht, mocht er iets van de berg naar beneden stromen. Max woont er niet verkeerd, maar ja, gezelschap had hij niet.

Sommigen zien er zeer goed uit, geen van allen zo wel doorvoed als de onzen, maar die zijn wel wat aan de oversized kant vaak, sommigen zien er buitengewoon triestig uit.

Er waren er bij die ik zo wel onder mijn jurk wilde stoppen om mee te nemen.

In de voortuin van een Kreteens ‘malle Pietje’ lag deze schoonheid op een afgedankte vrieskast. Alsof hij of zij wist dat zijn ogen mooi matchen met de kleur van de ijskast! Mijn aandacht werd eigenlijk in eerste instantie getrokken door het waslijntje. Een ander katje liep net weg.

Dit is zo’n triest gevalletje. De entourage was er ook helemaal passend bij.

Deze katjes (die hieronder is een van deze twee) lagen bij een terrasje aan zee. Het tafeltje naast ons gooide af en toe een forse garnaal naar de katjes toe. Geen slecht maaltje.

Ligt het aan mij of heeft deze kat enorme ogen??

Als je door zo’n witgepleisterd dorpje loopt kom je altijd wel een paar katten tegen. Ze zijn niet schuw over het algemeen. Ik roep ze altijd even, ‘pssss’ is wat dat betreft internationaal, dan kan ik ze van voren fotograferen.

In de ‘tuin’ van dit waarschijnlijk leegstaande huisje liepen enkele katten rond. Toen ik er even bij ging zitten zaten er opeens zeven katten om me heen.

En in de categorie: ooooh …. wat schattig….. In een smal paadje naast het restaurantje waar we zaten te eten trof ik dit gezinnetje aan!

Deze trof ik achter de poort van een huis. Een goed uitziend huiskatje.

De ene wandelde op het pleintje van een klein stadje rond, de ander lag een dutje te doen tegen een stoeprand aan.

Ze laten zich niet storen.

Ik fotografeerde ze.

Deze was diep in dromenland. Hij had niets in de gaten toen ik om hem heen liep om hem te vereeuwigen. Hij trok af en toe met zijn achterpoten, droomde dat hij aan het rennen was denk ik . Z’n tong piepte naar buiten!

Dit schatje kwam gezellig bij ons liggen toen we op een terrasje aan zee een cappuccino namen. Even later vertrok hij naar een zonniger plekje:

Helaas zitten veel honden aangelijnd. Niet zo leuk voor ze, maar ik heb niet de indruk dat ze slecht verzorgd worden.

Ik had meer te doen met de honden die we op de (snel) weg zagen lopen.

Niks van dat alles. Ik ontving 0,0 veertjes.

Tot vanochtend. Mijn trouwe viervoeter heeft eindelijk begrepen dat ik van muizen niet opgewonden raak, tenzij zij uit de muizenfabriek van MamaMuis komen, maar dat ik veertjes wel mooi vind. En graag fotografeer. Ik was even bang het slachtoffer, oftewel de donateur zelf ook nog aan te treffen, maar kennelijk had deze zich het vege lijf weten te redden met achterlating van ….

Afgelopen weekend gingen we op weg naar het Arboretum van Kalmthout. Daar gekomen bleken we een weekje te vroeg, het was nog gesloten.

Daarom gingen we naar de Kalmthoutse Heide, ook mooi!

Op een mosbedje zaten deze twee lieveheersbeestjes lekker op te warmen.

Ik ben gek op ganzen. Ik vind ze stoer en sterk en dapper en mooi!!

Gisteren was ik even naar Kinderdijk. Het zonnetje scheen vurrukkuluk, net als vandaag, de lucht was strakblauw, wat een beetje jammer was, witte wollige wolkjes maken het nèt af, maar afgezien van de molens zag ik daar heel veel wilde ganzen. Ze gakten dat het een lieve lust was en vlogen steeds heen en weer. Dan geen wolkjes in de lucht – dan maar ganzen.

Er werd zelfs een wedstrijdje met een vliegtuig gedaan!