Ik loop al fotograferend veel naar beneden te kijken. Maar soms richt ik de blik omhoog.  Dan hoor ik iets zoemen..

Dit zweefvliegje was zo aardig zo lang boven mijn hoofd te blijven zweven dat ik op het piepkleine stipje kon scherpstellen.

Twee andersoortige zweefvliegers.

Een … (wie het weet mag het zeggen)

Meeuwen…

En een laagvliegend KLM toestel dat desondanks in de wolken verdween.

Waar ik ook kom, ik kom overal katten tegen. Als ik naar de auto loop die op een parkeerplaats staat, zit daar ineens een kat, zwevend boven een haagje naar me te kijken.

Natuurlijk, ik kom ook honden, eenden, ganzen, zwanen, koeien, kalveren, schapen, lammetjes, meeuwen, en andere dieren tegen. Maar met katten is het anders. Katten kijken me aan. Soms draai ik me om en zit er ineens een kat naar me te kijken.

Katten voelen aan dat ik een soortgenoot ben. Ze weten dat ik in een van mijn vorige levens kat ben geweest.  Ze herkennen me. En ik herken hen.

Dit is bijvoorbeeld de butler van een kasteelheer. Hij komt het pad aflopen om de poort te openen naar het landgoed dat naar het kasteel leidt. Ik hoefde niet eens aan te bellen. Hij liep het pad al af voordat ik wist dat ik daar naar toe wilde.

Het was maar een miezerig, grauw en schraal Pasen afgelopen weekend. Koud zelfs. Geen bal aan. Vandaag was dat ineens geheel anders, een strakblauwe lucht en zon. Dus de tuinstoelen neergezet en eens lekker genieten. Achterover leunen en ogen dicht.  Helaas lukt mij dat hooguit een halve minuut. Dan ga ik bedenken wat ik kan doen en toch in de zon zitten. Ik zie een viooltje en het licht schijnt er mooi doorheen. Camera (had alleen de mobiele bij de hand) gepakt en op de hurken. Dan voel ik een pootje tegen mijn rug. En nog een. En dan HOP zit Maya (ik hoef niet te kijken wie het is want alleen Maya doet dit) op mijn rug over mijn schouder mee te kijken. De camera stond nog op stand ‘dichtbij’ en bij de derde poging had ik Maya er bijna helemaal op.
Zo zitten we ’s ochtends ook vaak samen de krant te lezen, Maya en ik.

We zagen ‘m vandaag bij de brunch. Omdat we nogal origineel zijn hebben we elkaar de Valentijns-cadeautjes gisteren al gegeven. Dus dit roodborstje was een extra cadeautje. Ik zie ze maar  heel zelden in de tuin. Vast omdat de katten, als ze niet buiten zijn en de vogels verjagen, binnen vanachter het glas lelijk naar ze kijken en daarbij mekker-geluidjes maken.

De foto’s zijn niet zo scherp, door de vuile ruiten gemaakt en helemaal ingezoomd.

Er staan nieuwe waslijntjes hier, en nieuwe katten hier!

We zagen meer vogels in Egypte. En zoals dat in exotische streken gaat,  je ziet er exotische vogels.  Dit vogeltje heet een hop. We zagen ‘m in Egypte bij de enorme pilaren. Ik weet even niet meer hoe het daar heette, dat heb je als je zo lang wacht met foto’s plaatsen.

Maar wellicht kom ik er nog achter, en dan meld ik dat hier wel. Hij zat te pikken tussen de enorme blokken steen die als vloer dienden.

De komende donkere winterperiode, als het toch fototechnisch gezien, komkommertijd is, zal ik af en toe maar eens een foto plaatsen van de grote berg foto’s, die ik begin dit jaar in Egypte maakte.

Varend op de Nijl  zag ik dit vogeltje, het  had een leuke manier bedacht om even uit te rusten en toch vooruit te komen. Hij zat daar geruime tijd, als een toerist links en rechts om zich heen te kijken.

Een hertje liep over het grote veld richting koe. Het waaide hard, zocht het hertje beschutting?  De koe vond het best en graasde onverstoorbaar door.

Pas toen het hertje aan het oor van de koe snuffelde maakte de koe een gebaar van: Zeg doe ’s even normaal! (geen scherpe foto van).