We zagen ‘m vandaag bij de brunch. Omdat we nogal origineel zijn hebben we elkaar de Valentijns-cadeautjes gisteren al gegeven. Dus dit roodborstje was een extra cadeautje. Ik zie ze maar  heel zelden in de tuin. Vast omdat de katten, als ze niet buiten zijn en de vogels verjagen, binnen vanachter het glas lelijk naar ze kijken en daarbij mekker-geluidjes maken.

De foto’s zijn niet zo scherp, door de vuile ruiten gemaakt en helemaal ingezoomd.

Er staan nieuwe waslijntjes hier, en nieuwe katten hier!

We zagen meer vogels in Egypte. En zoals dat in exotische streken gaat,  je ziet er exotische vogels.  Dit vogeltje heet een hop. We zagen ‘m in Egypte bij de enorme pilaren. Ik weet even niet meer hoe het daar heette, dat heb je als je zo lang wacht met foto’s plaatsen.

Maar wellicht kom ik er nog achter, en dan meld ik dat hier wel. Hij zat te pikken tussen de enorme blokken steen die als vloer dienden.

De komende donkere winterperiode, als het toch fototechnisch gezien, komkommertijd is, zal ik af en toe maar eens een foto plaatsen van de grote berg foto’s, die ik begin dit jaar in Egypte maakte.

Varend op de Nijl  zag ik dit vogeltje, het  had een leuke manier bedacht om even uit te rusten en toch vooruit te komen. Hij zat daar geruime tijd, als een toerist links en rechts om zich heen te kijken.

Een hertje liep over het grote veld richting koe. Het waaide hard, zocht het hertje beschutting?  De koe vond het best en graasde onverstoorbaar door.

Pas toen het hertje aan het oor van de koe snuffelde maakte de koe een gebaar van: Zeg doe ’s even normaal! (geen scherpe foto van).

Het is nog aardedonker als ik ’s morgens om zes uur, met half toegeknepen oogjes,  de woonkamer inkom. Ik laat de katten binnen als ze buiten waren, vul hun bakjes bij en maak dan mijn eigen ontbijtje aan het aanrecht klaar. Toen ik vanochtend aan tafel ging zitten zag ik twee lampjes vanuit de onderste verdieping van het kattenmandje schijnen.  Het was Poema, met de Nokia maakte ik er een foto van.

Vandaag, net als gisteren stralend weer. Gisteren heb ik me voorgenomen, dat ik, wat er ook gebeurt naar buiten zal gaan. En dat heb ik dus gedaan, na drie dagen eindelijk weer de buitenlucht in. Heerlijk, ik voelde me direct veel fitter en het gehoest stopt in de frisse buitenlucht. We zijn een beetje door de Alblasserwaard gereden en uitgestapt om een stukje door een vrij open deel van een bos te lopen. Deze, en andere soortgenoten, De koe, waarvan u hier de reflectie in het water ziet, en haar soortgenoten, kwam ik ergens anders tegen. Ze lagen lekker in het zonnetje te genieten van het koe-zijn.

Zondag was het een mooie dag tussen grijze, druilerige en nu ook natte dagen door. We gingen een frisse neus halen in de Merwelanden, een deel van de Dordtse Biesbosch,  en kwamen een stel koeien tegen. Leuke beesten, koeien. Zo nieuwsgierig als wat. Ik ga op mijn hurken zitten zodat ik onder het prikkeldraad door kan fotograferen en als ik mijn camera laat zakken staat een koe bijna met zijn neus in mijn lens. Ze zijn ook heel sociaal. Ze hebben echt contact met elkaar. Ze plagen  elkaar, likken elkaar, bijten elkaar zachtjes in de oren, het zijn net mensen. Een moederkoe is trots op haar kalf, dat kun je zien.

.

Bij de Merwelanden is ook de Sterrenwacht. Binnenkort op een donkere avond gaan we daar eens de camera op Jupiter richten!