Ik baal ervan als slakken mijn tuin opeten. Op Kreta was het nog vele malen erger dan in mijn tuin.

Wat niet wegneemt dat ze wel héél mooi zijn!

Iemand zei eens: Als je wilt leren vloeken moet je geiten nemen. Die nemen namelijk altijd de benen. Geiten houden van avontuur, en vooral van hoogtes. Als je geiten hebt maak dan een stellage waar ze op kunnen klimmen. Of geef ze een berg aarde.

Wij zagen deze malle geiten gek doen op twee bergjes grond en zand. Zowel de groten als de kleintjes sprongen van boven naar beneden, stonden uitbundig te bokken tegen hun medegeiten maakt rare geitensprongetjes  en hadden duidelijk dolle pret. Ik kon maar één foto van het festein maken, toen hadden ze me in de smiezen en waren ze weg. Het kan ook de de geitenherder ze riep, want even later liepen ze doodgemoedereerd in de kudde mee naar elders. Met een stoïcijnse uitdrukking op hun ‘gezichten’ waaruit duidelijk sprak: er is een tijd voor gek doen en een tijd om naar de voederbakken te gaan.

Elders zagen we geiten langs berghellingen capriolen uithalen.

 

Sommige mensen hebben stenen leeuwen op de kolommen van de poort die toegang geeft tot hun erf.

In dit geval dienden twee hondjes voor leeuw. Zij hadden een mooi plekje gevonden om op de uitkijk te zitten.

 

 

Deze lag gewoon mooi te zijn. Ergens op een pleintje met restaurantjes lag hij.

Deze pup was allerschattigst en hoorde bij een restaurantje. Hij zorgde voor wat extra klandizie denk ik!

Dit stel vond ik erg komisch. Je bent waakhond en dient dan een blafje op te zetten als er iemand naderbij komt. Maar je bent maar een klein opdondertje en het blafje roept eerder lach – dan schrikreacties op. Het linker hondje deed net ‘oeeeee’ toen ik afdrukte.

Ik dacht even dat dit hondje, dat mij in de gaten hield vanaf een balkonnetje, een zonnebril op had. Of zo’n ding om je ogen tegen daglicht af te schermen als je een dutje wilt doen overdag. Maar na uitvergroting op het beeldscherm zag ik dat zijn oogjes wel degelijk te zien zijn.

Deze laatste zei ook net ‘oeeeee’!

Ik zag een paar kippen ergens naast een huis scharrelen. De zon stond al laag en scheen mooi door de rode kammen van de kippen. Toen ik er naartoe liep schoot er opeens een hond uit een hondehok waar ik langs liep. De ketting maakte een herrie en ik schrok me rot. Ik ben niet bang van honden maar ik voelde de tanden al in mijn  (blote) kuiten. Maar dat was nergens voor nodig. Hij was heel vriendelijk (heeft zijn eindexamen voor waakhond niet gehaald schat ik zo in!) en na mij besnuffeld te hebben ging hij zich eens lekker uitrekken!

Ik spotte weer een waslijntje en had even niet in de gaten dat ik van grote hoogte in de gaten werd gehouden. Wat mot dat daar??!!

Dit waren de honden. Ik heb nog één foto van een hond die op de vluchtstrook liep. Ik was, ergens in de bergen,  net bloemen aan het fotograferen, toen ik een verontwaardigd blaffen hoorde. Ik keek om en zag een ‘blonde’ hond aan komen lopen aan de andere kant van de weg. Toen hij mij zag had hij ineens een blik in zijn ogen alsof hij wilde zeggen: Ooooh, ben JIJ het! (dan is het goed!).

Maar die foto moet ik nog even terugvinden!

Daar is ‘ie dan!

Oh, en Max! Max, de enige hond die ik bij naam ken, omdat het op zijn huisje stond. Die komt ook nog!

Max zat dan wel aan de lijn, waar ik principieel op tegen ben, maar had wel een superb uitzicht op de baai en het eilandje voor de kust. Hij hoorde bij een restauranthouder wiens restaurant met terras tegen een berghelling aangelegd was. Om Max te bereiken liep ik een trappetje op. Nadat hij mij helemaal vrolijk had begroet door om me heen te dartelen ging hij voor z’n huis zitten: Kijk hier woon ik! Mooi huis, een afdakje boven de veranda, huis staat op een pallet zodat hij geen last heeft van oprekkend vocht, mocht er iets van de berg naar beneden stromen. Max woont er niet verkeerd, maar ja, gezelschap had hij niet.