De foto in je hoofd is de allermooiste foto.

Vaak kun je een foto niet maken. het is te donker. Of het beweegt en het is de beweging die ertoe doet, of je hebt geen camera bij je, of niet in de aanslag.

Op een zonovergoten herfstnamiddag sta ik voor het stoplicht te wachten, op weg van werk naar huis. Ineens zie (meer voel) ik een grijze wolk over mijn auto vliegen. Mijn ogen volgen de wolk en het blijkt een grote zwerm, zwarte vogels te zijn. Tientallen. Ze waaieren bijna wiskundig gelijkmatig naar alle kanten uit en de donkergrijze wolk wordt lichter. Ze gaan dan als één figuur de bocht om en worden wit. Daarna verdwijnen ze even uit mijn beeld.

Maar dan zie ik ze weer. Ze komen weer mijn richting uit en waaieren nu naar links en rechts uit, en vormen zo een brede rij. Als een gezelschap kunstenaars dat na de voorstelling in een rij op het toneel,  hand in hand dankt voor het daverend eindapplaus. Ik buig mijn hoofd en zeg: top jongens!

Dan moet ik weer gaan rijden en voeg mij, wat minder elegant, bij het verkeer.

Sky Hunters

(Tis niet hetzelfde, maar toch leuk om naar te kijken)