Maar verdween al vrij snel achter een wolkendek. Maar het was wel even spectaculair mooi vanochtend vroeg!

Onderweg naar het werk maakte ik deze foto’s. Het was zo’n felle zon dat als je er recht tegenin reed je echt niets zag.  Behalve licht, veel licht!

We zagen ‘m vandaag bij de brunch. Omdat we nogal origineel zijn hebben we elkaar de Valentijns-cadeautjes gisteren al gegeven. Dus dit roodborstje was een extra cadeautje. Ik zie ze maar  heel zelden in de tuin. Vast omdat de katten, als ze niet buiten zijn en de vogels verjagen, binnen vanachter het glas lelijk naar ze kijken en daarbij mekker-geluidjes maken.

De foto’s zijn niet zo scherp, door de vuile ruiten gemaakt en helemaal ingezoomd.

Je ziet hier maar eens hoe ver ik ga om een goede foto te maken! Ik riskeer lijf en leden en natte voeten!

Sinds mijn partner, de man des huizes, mijn lief, of zullen we ‘m maar gewoon Jan noemen, een camera heeft waar hij iets mee kan, dus door mij  uitgekozen , kom ik ook wel eens op de foto. Maar altijd of bijna altijd van achteren. En ongemerkt, zoals het hoort. Want ik ga niet een beetje staan te poseren natuurlijk. Kom zeg! Ik ben geen fotomodel!

Het gaat een beetje irritant snel dit, maar dat kan ik niet aanpassen. Wel kun je zelf rechtsonder de serie stopzetten en dan met de pijltjes zelf het tempo bepalen.

Ach gossie,  dacht ik toen ik zag waar eerst Poema en toen ook Maya belangstelling voor toonde. Hij had zich verschanst net voor de drempel bij de tuindeuren, achter de rubberen deurmat. Daar kon Poema met zijn  plagerige pootje net niet bij.

Ik nam hem in mijn hand. Hij hield zich muisstil. Deed geen poging te vluchten. Een paar maanden geleden had ik er ook een uit de kattenklauwen gered. Die deed eerst ook alsof hij op sterven na dood was en sprong toen alsnog met een wijde boog uit het plantenkastje, waar nu ook dit kleintje voor z’n eigen veiligheid even in zit. Een veldmuisje. Schattig hè?

Als ‘ie is bekomen van de schrik brengen we hem weer terug naar de natuur.

Ready, steady ……..

We zijn er klaar voor!

De tickets en zelfs de boarding passes zijn geprint en liggen klaar. Vandaag nog wat boodschappen doen en de koffers inpakken.

Gelukkig voel ik me 100% beter. Ik kan me niet voorstellen dat een griep zo snel weer over is (tenzij de goden voor mij een uitzondering maakten) en ik denk dat de griepverschijnselen veroorzaakt werden door een van de twee prikken die ik afgelopen dinsdag heb gekregen. DTP en Hepatitus A en B. Hoe dan ook, ik ben blij dat ik me goed genoeg voel om vandaag voorbereidingen te treffen en morgen op reis te gaan!

De zon ging gisteravond zo onder!

Jan is erg geïnteresseerd in archeologie en weet al veel van de dingen die we gaan zien. Hij zal me ongetwijfeld steeds vragen van bepaalde details foto’s te maken. Daarom heeft hij van mij een Canon SX 110 gekregen. Een fijn cameraatje, 9 mp, 10 x zoom, beeld stabilisator, groot schermpje. Kan hij lekker zelf aan de slag.

Deze zonsondergang is met deze camera gemaakt.