Zaterdag heeft mijn voorkeur als het om het weekend gaat. Zondags loop iedereen er. Mensen, oud en jong, honden. Gezellig, maar ze lopen soms  zo in beeld!

Het was zonnig zaterdag, met een vleugje mist er al doorheen. We verwachtten, wegens de nachtvorst, geen paddestoelen aan te treffen. Daarom had ik de macrolens thuis gelaten. Het viel heel erg mee. Er waren juist veel paddestoelen, we moesten nog uitkijken dat we er niet op trapten!

Op een grote boomstronk wemelde het van de paddestoelen, bovenop een enorme schaalvormige.

Behalve hele grote die je al van een sftand zag waren er ook vele kleintjes, porcelijnzwammetjes heten ze geloof ik. Als ballerina’s stonden ze te wiebelen op hun steeltjes.

Toen we het bos uitliepen ging de zon alweer onder.

Ik kwam zowaar ook de eerste klaprozen tegen. Het waaide ter plekke echter zo hard dat ik nauwelijks een scherpte foto kon maken. Er bloeit veel geel, koolzaad, boterbloemen, paardebloemen. Wat is het snel gegaan de afgelopen warme weken!

Gisteren scheen de zon. Direct ziet de wereld er anders uit. De zon zorgt voor leven en levenskracht. Ik wandelde door het bosgebied bij Oosterhout en liep twee rondjes rondom de plas. De zon scheen en maakte alles magisch terwijl het dwars door grassen en zaaddoosjes heen scheen. En flonkerde sterretjes op het water en het dunne laagje ijs dat hier en daar nog op het water lag. De druppels in het gras werden diamantjes.

Als de zon even achter een wolk verdween was de magie weg. De dagen worden alweer langer. De winter is vroeg van start gegaan, ik neem aan dat de lente dat ook zal doen.

We hebben nu alles gehad, sneeuw, regen, ijs, wateroverlast. Van mij mag nu alles gaan uitbotten. Kom maar op voorjaar!

Ja, het is herfst.

Tussen de vele bladeren die de bodem in park en bos geheel bedekken, ontdekte ik een blad waar een spin tussen twee punten van een gevallen blad een draadje had gespannen. Hier werd dankbaar gebruik van gemaakt, door …  een kaboutertje, om zijn wasje aan op te hangen. Leuk dat ik dat zo tegenkwam hè?

Letten jullie ook wel goed op als jullie door de herfstbossen wandelen?

Paddenstoelen? Die zijn hier niet hoor! Was er vorig jaar misschien een sterke zuidenwind die alle paddenstoelsporen naar het noorden heeft gewaaid? Ik kwam er een stuk of vier, vijf tegen. En die lagen in de schaduw en waren niet mooi. Meer niet. Nou ja, dan niet. Er zijn nog genoeg mooie dingen in een bos te zien. Zoals:

Een mooie rode libel,

Bekermosjes,

Drie naar beneden gedwarrelde blaadjes die de grond niet haalden,

Varens. Ik dacht altijd dat het sporen waren aan de onderkant van de bladen, maar het zijn beestjes hoor, kijk maar naar de pootjes!

Een heel mooi veertje,

Een pareltje en een

trage hommel op een paardenbloem!

Het weer was wisselvallig maar er waren vele opklaringen, de luchten waren prachtig. Er dartelden lammetjes en kalfjes in de wei, het zag er geel van de paardebloemen en het koolzaad.

Het is er rustig, in Groningen.

Het had niet veel gescheeld of deze foto’s was ik kwijt geweest. Ik zal het hele verhaal maar even laten voor wat het is, maar ik heb ze met enige uitzoekerij en moeite (en geld) weer terug kunnen halen vanaf mijn geheugenkaart.

Deze is trouwens voor Laurent, omdat hij zulke heerlijke stukjes schrijft.

En deze is voor Marmein, omdat ze zulke mooie foto’s maakt, iedere dag een foto plaatst en altijd bereid is in gevallen van digitale nood mee te denken.

Als je het geluid hebt aanstaan hoor je op de achtergrond muziek van Ede Staal. De Groninger Jacques Brel.