Ik begon rond te kijken naar een leuk plekje om goed uitzicht te hebben. Langs het spoor staan hekken, daar achter staan betekent door het hek fotograferen. leek me niet zo. Ik kon wat hoger gaan staan en iets dichter bij lag een bergje zand, daar zou ik ook op kunnen staan. Terwijl ik mijn aandacht richtte op de klaprozen kwamen er steeds meer mensen. Een meneer met camera keek wat rond en ging toen op het bergje zand staan.  Jan stond intussen, als geboren en getogen Dordtenaar twee niet-Dordtenaren de geschiedenis van 60 jaar Dordt bij te praten. Ik liep wat heen en weer en benijdde de meneer op het bergje niet, hij kon alleen maar stilstaan.  Als hij zijn bergje zou verlaten om de benen even te strekken zou deze bezet kunnen worden. De treinen rijden om het half uur en een half uur wachten is dan nog best lang. Af en toe piepte de zon door de wolken en ik hoopte dat dat ook zou gebeuren als de trein langs kwam.

Maar, daar kwam hij dan eindelijk, vooraf aangekondigd door langdurig fluiten. Van verre zagen we dikke rookpluim.

Helaas stond er net een meneer in de weg, die zo nodig tussen mij en de trein moest gaan staan. Zal volgende keer vragen of hij een wat minder opvallend jack wil aandoen. Let ook even op de mensjes uit de kleine raampjes hangend. De trein reed door en ik kreeg meer kansen.

We kregen de stinkende rook over ons heen. Dat was lang geleden dat ik een stoomtrein zag rijden. Vroeger reden ze natuurlijk veel vaker en ik zal ook wel eens met een hebben gereden, maar als ze op stations stonden stoom af te blazen. vond ik ze maar eng.

Gisteren reden we over de snelweg en ik zag er weer een rijden. Een spierwitte. Ook erg mooi. Ik zei dus, zoals gebruikelijk als er iemand naast me zit, : kijk daar gaat er weer een. Leuk hè? Kwijl-kwijl. Toen zei ik: een modelletje ervan zou ook wel leuk zijn. Zouden die te koop zijn? Ja, zei Jan, die zijn te koop. Oh ja, heb je ze ergens gezien dan? Ja, dat had’ie maar wist niet meer waar, blabla.  Toen begon ik te fantaseren welke kleur als model leuk zou zijn (ja, we voeren regelmatig hoogdravende discussies in de auto!). Ik fantaseerde er nog even op door. Wit? Crème? Rood zei Jan, dat is een leuke kleur voor een model.

’s Avonds stopte Jan me iets in m’n hand, niet ingepakt. Een  model van de 500!! Een rode (uiteraard). Na de bedankkusjes werd ‘ie uitgepakt en dacht ik eerst nog even dat het een electrisch model was waarmee ik door de kamer kon scheuren. Maar de afstandbediening bleek een oplaadstation te zijn en de 500 is een muis!

Als hij wordt opgeladen en opgeladen is branden de koplampen en de achterlampen. De motorkap is in tweeën gedeeld en ertussen zit het scrolwieltje.  Jan had ‘m al een tijd geleden gekocht en wachtte op een gelegenheid. Die kwam een week of twee geleden al. Hij zag me bezig op de laptop waarbij ik geen muis gebruik. Is dat niet onhandig? Ja, eigenlijk wel. Ik weet wel een echte muis voor je! Jan verdween naar boven. Na een poosje kwam hij weer naar beneden en ging andere dingen doen. Waar is die muis nou, vroeg ik? Maar hij maakte er een of ander vreemd verhaal van en ik vergat het verder.

Gisteren was dus de ultieme gelegenheid toen ik zelf over een model begon. Dit keer wist hij waar hij het doosje had verstopt (daarom kon ik ‘m eerder niet krijgen, hij had ‘m zo goed verstopt dat ‘ie ‘m zelf niet meer kon vinden!) en voilà! 

Het is onder diverse webloggers populair om iedere dag een foto te maken. Van zichzelf, van hun kind, hun kat, hun uitzicht. Iedere dag, dat is bijna een dwangneurose. Het leek mij wel eens leuk maandelijks een foto op dezelfde plek te nemen. Ik hield het drie maanden vol. Toen was de lol er alweer af.

Noah Kalina hield het zes jaar vol. Iedere dag een foto van zichzelf. Zelfde uitdrukking op z’n gezicht, alleen de achtergrond wisselt en z’n haar zit niet iedere dag hetzelfde.

Het filmpje van de Simpsons bovenaan is een parodie op dit filmpje van Noah Kalina.

Hij is inmiddels een jaartje of vijf. Hij doet het altijd. Start moeiteloos, ook al vriest het dat het kraakt en slaat nooit af. Hij rijdt als een trein. Ik haal er, echt waar, moeiteloos 160 mee. Zonder dat hij gromt om schudt. Ik heb alleen even wat meer tijd nodig dan als ik een Alfa zou hebben (ik noem maar wat) om zo ver te komen. Dus doe ik het maar niet, ook al omdat het niet mag.

Ik hou van kleine autootjes en ben nu verliefd op een ander autootje, De Fiat 500 retro. De crèmekleurige of de rode. Heel schattig, maar ik blijf trouw aan mijn Suzuki. Ook al is ‘ie al een klein beetje gebutst. In het linkerportier zit een deukje of twee en in de motorkap zit een putje. Ik weet niet wie dat gedaan heeft, ik niet in ieder geval. Met mijn Altootje heb ik nog nooit – even afkloppen – een deuk gereden. In het verleden reed ik wel eens een paaltje omver. En zelfs reed ik ergens finaal dwars door een roodwit houten afzetbord, die heel stom midden op de weg stond.

Vanochtend kwam ik met natte billen op m’n werk. Het klapdakje lekt volgens mij een beetje, ineens. De zitting was nat. Ik heb het er zelf in laten snijden, dus als het daardoor lekt is het mijn eigen schuld.

Vanmiddag na het werk besloot ik toch maar eindelijk langs de opticien te gaan. Mijn leesbril was een poot uitgerukt. Nog wel een Joop. Het lag opeens in mijn hand, die losse poot. Al weken geleden, maar ik was iedere keer te lui om na het werk langs de opticien in Breda te rijden.  Ik kon me prima behelpen met het zwart wit gespikkelde goedkope leesbrilletje. Omdat de opticien in een winkelcentrum ligt en ik graag van de nood een deugd maak, liep ik na het afgeven van de bril even door het winkelcentrum. Even door de Hema, niks gekocht.

Toen ik weer bij mijn auto kwam wou hij de deuren niet ontgrendelen. Dan weet ik wel hoe laat het is. Een paar weken terug gebeurde hetzelfde. Het was toen ijselijk koud en er lag een dik pak sneeuw. Ik was een uur bij mijn belastingman geweest en dat was net te lang om de lampen te laten branden. Nu was ik maar driekwartier weggeweest. Accu leeg. Klein autootje – klein accu’tje.

Ik liet er deze keer geen gras over groeien en belde direct Route Mobiel. Ik ben er al lid van sinds ze bestaan. Heb toen de ANWB opgezegd en Route Mobiel genomen. Nooit nodig gehad. Maar nu ineens de tweede keer al. Ze zouden er over een half uur zijn. Dat geloofde ik wel want dat bleek de vorige keer ook waar te zijn. Ik ging weer in mijn auto zitten,  ik was even uitgestapt om te zien wat er op mijn nummerbord staat. Dat wou de man weten.

Maar nu duurde het wat langer. Ik begon te twijfelen. Had ik wel gezegd dat ik in Breda stond? Straks zoeken ze dit winkelcentrum in Dordrecht. Intussen  dacht ik mijn pech te delen met andere twitteraars. Maar de accu van mijn mobiel gaf ook nog maar één streepje. Dan maar niet. Ik wachtte. Auto’s kwamen en auto’s gingen en ik bleef staan. Ik overwoog een blad te gaan kopen om iets te lezen te hebben. Maar hij zou zo wel komen. De vorige keer kwamen ze met een groot geel geval. Zo groot dat ik dacht dat ze me direct even zouden inladen en naar Dordrecht rijden. Er stond geen Route Mobiel op. Dus ik keek uit naar grote gele gevallen. Misschien was het dit keer wel een klein wit busje, bedacht ik en hield iedere mogelijke redder in de gaten.

Toen werd ik gebeld. Route mobiel. We zijn er over een kwartier! Weet u wel waar ik sta?, riep ik blij. Maar de Brabantse tongval had me al gerustgesteld. Toch vertelde ik het nog maar een keer  en dat ik bij de Chinees stond.

Twintig minuten later was hij er. Weer een groot geel gevaarte. Eerst reed ‘ie nog het kruispunt voorbij. Ik zag Car Rescue op de zijkant staan en zag dat hij een kruispunt verder wel afsloeg. En ja hoor, twee minuten laten stond hij voor mijn neus. deze neus:

 Gefotografeerd toen het leek of hij erg verkouden was.

Het eerste dat me nu te doen staat is het verklikkertje laten repareren. Want twee keer in korte tijd vind ik wel genoeg.

Leve Route Mobiel!

Genius of Photography

De serie onderzoekt de geschiedenis van de fotografie: het historische verhaal van de eerste fotografische experimenten in de jaren ‘40 van de 19de eeuw tot de huidige ‘digitale revolutie’, die niet alleen de manier heeft veranderd waarop we naar foto’s kijken – letterlijk en figuurlijk – maar ook de fysieke aspecten van de fotografie zelf. Onderweg staan we stil bij beroemde foto’s, fotografische genres (o.a. kunst, nieuws, portretten, landschappen, advertenties), mijlpalen in de ontwikkeling van de fotografie en de illustere figuren die de fotografie in de voorbije 170 jaar vorm en kleur hebben gegeven, van Louis Daguerre tot Robert Capa en van Margaret Bourke-White tot Cindy Sherman.

Tevens wordt belicht wat een foto van een topfotograaf nu eigenlijk onderscheidt van de miljoenen foto’s die wij allemaal samen dagelijks maken.

Kortom, een bijzondere serie over het magische, onvoorspelbare en democratische medium, dat het beeld dat we hebben van onszelf en van ons leven, heeft getransformeerd.

Winnaar van de Royal Television Society Award 2007.

‘A series so evocative and illuminating as to make you really appreciate the brilliance of photography’ – The Times

Ik ga deze twee dvd’s bestellen, HIER.

In de auto zit ik me soms te verbijten omdat ik iets zie, een prachtige zonsondergang bijvoorbeeld of zoals pas geleden, een prachtige grote volle maan, maar niet kan fotograferen. Ik maak wel eens foto’s van achter het stuur, omdat ik het toch niet kan laten, maar alleen als ik rustig rijd of stilsta, maar de kwaliteit is natuurlijk niet om over naar huis te schrijven.  Van de maan maakte ik toch een foto, toen dat even mogelijk was, met mijn mobiel, maar het hele effect van de enorm grote maan is weg, kijk zelf maar.

Deze maakte ik ook vanuit de auto, maar als passagier. Een mooi gezicht, die kale rijen bomen langs de weg.

Met dank aan Leonie voor de instructies hoe een filmpje te plaatsen (ik dacht veel te ingewikkeld!)

Ja? Ok, bij deze dan!!

Dit wasje werd middels door middel van wegens met gebruikmaking van het penseel opgehangen door Ineke Bennink.

En het leuke aan Ineke is dat zij hele leuke dingetjes maakt. Die je kunt kopen en onder de kerstboom kunt leggen!