Het is onder diverse webloggers populair om iedere dag een foto te maken. Van zichzelf, van hun kind, hun kat, hun uitzicht. Iedere dag, dat is bijna een dwangneurose. Het leek mij wel eens leuk maandelijks een foto op dezelfde plek te nemen. Ik hield het drie maanden vol. Toen was de lol er alweer af.

Noah Kalina hield het zes jaar vol. Iedere dag een foto van zichzelf. Zelfde uitdrukking op z’n gezicht, alleen de achtergrond wisselt en z’n haar zit niet iedere dag hetzelfde.

Het filmpje van de Simpsons bovenaan is een parodie op dit filmpje van Noah Kalina.

Ik heb een Suzuki Alto en ik vind het een heerlijk autootje. Echt waar, hij past als een handschoen. Hij is klein, maar van binnen echt wel ruim. Ik kan met gestrekte benen achter het stuur zitten.  Ik zag ‘m voor het eerst toen ik met mijn vorige auto, een witte Suzuki Baleno bij de garage was. Ik moest even wachten en liep wat te drentelen tussen de nieuwe auto’s. Daar zag ik ‘m staan. Ik was direct verliefd. Ik vroeg wat ze voor de Baleno gaven en toen ik de garage weer uitstapte had ik een koop gesloten.  Na een dag of veertien mocht ik ‘m ophalen.

Hij is inmiddels een jaartje of vijf. Hij doet het altijd. Start moeiteloos, ook al vriest het dat het kraakt en slaat nooit af. Hij rijdt als een trein. Ik haal er, echt waar, moeiteloos 160 mee. Zonder dat hij gromt om schudt. Ik heb alleen even wat meer tijd nodig dan als ik een Alfa zou hebben (ik noem maar wat) om zo ver te komen. Dus doe ik het maar niet, ook al omdat het niet mag.

Ik hou van kleine autootjes en ben nu verliefd op een ander autootje, De Fiat 500 retro. De crèmekleurige of de rode. Heel schattig, maar ik blijf trouw aan mijn Suzuki. Ook al is ‘ie al een klein beetje gebutst. In het linkerportier zit een deukje of twee en in de motorkap zit een putje. Ik weet niet wie dat gedaan heeft, ik niet in ieder geval. Met mijn Altootje heb ik nog nooit – even afkloppen – een deuk gereden. In het verleden reed ik wel eens een paaltje omver. En zelfs reed ik ergens finaal dwars door een roodwit houten afzetbord, die heel stom midden op de weg stond.

Vanochtend kwam ik met natte billen op m’n werk. Het klapdakje lekt volgens mij een beetje, ineens. De zitting was nat. Ik heb het er zelf in laten snijden, dus als het daardoor lekt is het mijn eigen schuld.

Vanmiddag na het werk besloot ik toch maar eindelijk langs de opticien te gaan. Mijn leesbril was een poot uitgerukt. Nog wel een Joop. Het lag opeens in mijn hand, die losse poot. Al weken geleden, maar ik was iedere keer te lui om na het werk langs de opticien in Breda te rijden.  Ik kon me prima behelpen met het zwart wit gespikkelde goedkope leesbrilletje. Omdat de opticien in een winkelcentrum ligt en ik graag van de nood een deugd maak, liep ik na het afgeven van de bril even door het winkelcentrum. Even door de Hema, niks gekocht.

Toen ik weer bij mijn auto kwam wou hij de deuren niet ontgrendelen. Dan weet ik wel hoe laat het is. Een paar weken terug gebeurde hetzelfde. Het was toen ijselijk koud en er lag een dik pak sneeuw. Ik was een uur bij mijn belastingman geweest en dat was net te lang om de lampen te laten branden. Nu was ik maar driekwartier weggeweest. Accu leeg. Klein autootje – klein accu’tje.

Ik liet er deze keer geen gras over groeien en belde direct Route Mobiel. Ik ben er al lid van sinds ze bestaan. Heb toen de ANWB opgezegd en Route Mobiel genomen. Nooit nodig gehad. Maar nu ineens de tweede keer al. Ze zouden er over een half uur zijn. Dat geloofde ik wel want dat bleek de vorige keer ook waar te zijn. Ik ging weer in mijn auto zitten,  ik was even uitgestapt om te zien wat er op mijn nummerbord staat. Dat wou de man weten.

Maar nu duurde het wat langer. Ik begon te twijfelen. Had ik wel gezegd dat ik in Breda stond? Straks zoeken ze dit winkelcentrum in Dordrecht. Intussen  dacht ik mijn pech te delen met andere twitteraars. Maar de accu van mijn mobiel gaf ook nog maar één streepje. Dan maar niet. Ik wachtte. Auto’s kwamen en auto’s gingen en ik bleef staan. Ik overwoog een blad te gaan kopen om iets te lezen te hebben. Maar hij zou zo wel komen. De vorige keer kwamen ze met een groot geel geval. Zo groot dat ik dacht dat ze me direct even zouden inladen en naar Dordrecht rijden. Er stond geen Route Mobiel op. Dus ik keek uit naar grote gele gevallen. Misschien was het dit keer wel een klein wit busje, bedacht ik en hield iedere mogelijke redder in de gaten.

Toen werd ik gebeld. Route mobiel. We zijn er over een kwartier! Weet u wel waar ik sta?, riep ik blij. Maar de Brabantse tongval had me al gerustgesteld. Toch vertelde ik het nog maar een keer  en dat ik bij de Chinees stond.

Twintig minuten later was hij er. Weer een groot geel gevaarte. Eerst reed ‘ie nog het kruispunt voorbij. Ik zag Car Rescue op de zijkant staan en zag dat hij een kruispunt verder wel afsloeg. En ja hoor, twee minuten laten stond hij voor mijn neus. deze neus:

 Gefotografeerd toen het leek of hij erg verkouden was.

Het eerste dat me nu te doen staat is het verklikkertje laten repareren. Want twee keer in korte tijd vind ik wel genoeg.

Leve Route Mobiel!

Genius of Photography

De serie onderzoekt de geschiedenis van de fotografie: het historische verhaal van de eerste fotografische experimenten in de jaren ‘40 van de 19de eeuw tot de huidige ‘digitale revolutie’, die niet alleen de manier heeft veranderd waarop we naar foto’s kijken – letterlijk en figuurlijk – maar ook de fysieke aspecten van de fotografie zelf. Onderweg staan we stil bij beroemde foto’s, fotografische genres (o.a. kunst, nieuws, portretten, landschappen, advertenties), mijlpalen in de ontwikkeling van de fotografie en de illustere figuren die de fotografie in de voorbije 170 jaar vorm en kleur hebben gegeven, van Louis Daguerre tot Robert Capa en van Margaret Bourke-White tot Cindy Sherman.

Tevens wordt belicht wat een foto van een topfotograaf nu eigenlijk onderscheidt van de miljoenen foto’s die wij allemaal samen dagelijks maken.

Kortom, een bijzondere serie over het magische, onvoorspelbare en democratische medium, dat het beeld dat we hebben van onszelf en van ons leven, heeft getransformeerd.

Winnaar van de Royal Television Society Award 2007.

‘A series so evocative and illuminating as to make you really appreciate the brilliance of photography’ – The Times

Ik ga deze twee dvd’s bestellen, HIER.

In de auto zit ik me soms te verbijten omdat ik iets zie, een prachtige zonsondergang bijvoorbeeld of zoals pas geleden, een prachtige grote volle maan, maar niet kan fotograferen. Ik maak wel eens foto’s van achter het stuur, omdat ik het toch niet kan laten, maar alleen als ik rustig rijd of stilsta, maar de kwaliteit is natuurlijk niet om over naar huis te schrijven.  Van de maan maakte ik toch een foto, toen dat even mogelijk was, met mijn mobiel, maar het hele effect van de enorm grote maan is weg, kijk zelf maar.

Deze maakte ik ook vanuit de auto, maar als passagier. Een mooi gezicht, die kale rijen bomen langs de weg.

Kijk  eens even naar deze video. Hoe is het mogelijk? Een collectief bewustzijn, voor zover spreeuwen bewustzijn hebben dan?

Met dank aan Leonie voor de instructies hoe een filmpje te plaatsen (ik dacht veel te ingewikkeld!)

Dames en heren , appels en peren, mag ik u even wijzen op een nieuw aantal logjes op Het Enige Wapperende WebLog?

Ja? Ok, bij deze dan!!

Dit wasje werd middels door middel van wegens met gebruikmaking van het penseel opgehangen door Ineke Bennink.

En het leuke aan Ineke is dat zij hele leuke dingetjes maakt. Die je kunt kopen en onder de kerstboom kunt leggen!  

Mijn collega X. noemt mij een mopperkont. Ik kan namelijk niet tegen lawaai, ik ben daar allergisch voor. Ik kan daar ’s morgens al helemaal niet tegen als ik nog niet erg wakker ben. Ik warm langzaam op en ben een overduidelijk avondmens. Laat mij ’s ochtend maar lekker aanschuivelen zonder al te veel input. En ok, er zijn dingen die niet anders kunnen, daar kan ik mee leven. Maar mensen die buitensporig veel energie op de vroege ochtend hebben en die over hun collega’s uitstrooien vind ik hogelijk irritant.

Lang geleden had ik een nogal kwekgrage buurman. Een heel aardige buurman hoor, daar niet van. Hij stapte ’s ochtends in dezelfde trein als ik naar Amsterdam. Uit zelfbescherming stapte ik expres in een ander treinstel om te voorkomen dat ik samen met hem in dezelfde coupé kwam te zitten.

Fel licht, ook zoiets. Mijn ex stond ooit veel vroeger op dan ik en deed dan altijd het grote licht in de slaapkamer aan. Man! Dat komt als een mokerslag aan. Het is geen wonder dat hij mijn ex is, want mensen die dàt niet snappen …

Enfin, vanochtend waren de drie grootste kwebbelkonten nadrukkelijk tegelijk aanwezig. Terwijl ik me met alle macht probeerde te concentreren op een e-mail van een klant, zonder kop of staart, zonder punten en komma’s, hoorde ik allerlei lief maar vooral leed voorbij komen, van links naar rechts en van voor naar achteren. De collega’s gingen er in het vuur van hun verhaal bij stáán, zodat ook mijn beeldscherm geen bescherming tegen deze ongewenste auditieve input bood.

X. vindt dat ik me ervoor moet afsluiten, maar dat kan ik juist niet. Ik mis een soort auditief – en visueel schildje. Ik hoor alles, ik zie alles. Ik voel van alles aan.Ik wordt ontzettend onrustig als er veel drukte om me heen is. En eerlijk is eerlijk, hoe ouder ik word hoe gevoeliger ik ervoor lijk te worden. Nog niet zolang geleden las ik een boek, en er ging een wereld voor me open.  De kenmerken in dit boek beschreven,  leken een beschrijving van mijn belevingswereld:

Hooggevoeligen:
- merken veel details en subtiliteiten op
- voelen stemmingen van anderen aan
- hebben een rijke innerlijke belevingswereld
- dromen, fantaseren en overwegen veel
- zijn zorgzaam en bewust
- doen dingen graag in hun eigen tempo
- worden door schoonheid en kunst diep beroerd
- houden van stilte en rust.

Ik werk op de klantenservice van een groot telecombedrijf. Eerst jarenlang aan de telefoon. Vragen en problemen van klanten beantwoorden en oplossen.  Ik hou daar van. Ik doe het graag. Ik ben heel klantgericht, ik ben vriendelijk en behulpzaam. Ondanks het verbale geweld vaak en het korte lontje van veel klanten. Sinds twee jaar werk ik op de e-mailafdeling. Heerlijk rustig. Helaas is dat verleden tijd, het e-mailteam is opgeheven en wij moeten ook weer voor een deel aan de lijn gaan zitten. Ik vind dat erg jammer, maar ok, het is een bedrijf dat om de haverklap van strategie verandert en je moet flexibel zijn.

Ik begrijp best dat niet iedereen gelijk is en dat sommige mensen nogal graag hun eigen stem horen. Ik begrijp ook best dat zij niet weten dat er mensen zijn die zich hiervoor niet kunnen afsluiten,  en àls ze het weten, er schijt aan hebben. Voorheen konden wij onze iPod meenemen en onder het e-mailen muziek luisteren. Dat deed ik regelmatig en ik werk dan heerlijk door. In mijn eigen tempo en ongestoord. Dat wil ik dus graag als ik aan het e-mailen ben. Maar dat mag niet (meer). Het waarom ontgaat me, niemand heeft er last van hebben als ik of mijn collega’s oordopjes in hebben. Het bedrijf trekt één lijn voor iedereen.

En dat vind ik jammer. Dat er van de werknemers een oneindige flexibiliteit wordt verwacht geëist, maar dat het bedrijf zelf de flexibiliteit, om haar werknemers als persoonlijkheden met eigen kwaliteiten te zien, ten enen male mist.

Het zou fijn zijn als mijn werkgever dit stukje zou lezen.

Om dit mopperlogje toch even leuk te eindigen een foto, van een heerlijk rustig beeld:

Even een testje om te kijken of ik kan loggen vanaf de mobiel.