Zomaar wat plaatjes uit mijn tuintje. Het is nog niet veel bijzonders, deze zomer en najaar wordt het verbouwd. Tot die tijd vermaak ik me onder andere met de eenjarigen die ik heb gezaaid en zie zichzelf van het mengsel van vorig jaar hebben uitgezaaid.

De cosmos lukt me nooit zo goed als ik die zelf uitzaai. Ik heb een plantje gekocht en hij doet het goed, staat vol knoppen.

Dit was een bijna onzichtbaar spinnetje dat voor m’n neus hing te bungelen terwijl ik bezig was de lavendel te fotograferen.

Deze palmpjes groeien ook in mijn tuin, leuk hè, zo’n tropisch beeld?

Een klaproos met donker hart is uit zichzelf in een pot gaan groeien en bloeien.

Dit engerdje zit hier wel heel decoratief te wezen, maar brrrrrr…

De hommel kwam even langs mijn neus zoemen toen ik met de blauwe bloemen bezig was, alsof hij wilde zeggen: ik poseer wel even voor je..

Nee, dit is geen bollenveld. ook geen bos tulpen.Het is het hart van een hortensiabloem in knop.

Misschien weet iemand wat ik hier heb. Hij begon lekker te groeien in de pot waar vorig jaar de passieflora stond. Maar die heeft de winter ook in de schuur niet overleefd. In de plaats daarvan ontstond een plan=t die ik eerst even aanzag voor een hortensia, met grote groene bladeren. Dit lijken wel vruchtjes van een … paprika, komkommer???

Onze hommel deed erg z’n best. Hommels zijn best onhandige beestjes en af en toe stapte hij heel onhandig over naar een volgende bloem en landde dan soms een verdieping lager.

Het leven van een hommel gaat niet over rozen, dat van de luizen echter wel, helaas. Dit troepje zag ik op de enige roos die ik heb. Kort voordat ik ze met de plantenspuit gevuld met sop en spiritus, te lijf ging.

U mag even meegenieten van mijn pogingen een hommel in de vlucht te fotograferen. Ik ging hiervoor, met de macrolens op de camera, op een krukje voor de planten zitten waar ik ze zag. Dit keer probeerde ik niet zo snel mogelijk scherp te stellen op een stilzittende hommel, maar op een net wegvliegende hommel. Ik wilde de vleugeltjes in beweging zien. Die vleugeltjes bewegen vliegens- (of moet ik zeggen hommel-) vlug. Omdat ze vooral op een plant zaten die een beetje in de schaduw van de japanse esdoorn staat was het lastig in te stellen. Ik besloot maar de iso op maximaal te zetten. De sluitertijd moest namelijk zo kort mogelijk. En dat gaat niet als je met je diafragma onvoldoende kunt bijsturen. Daarom dus de gevoeligheid van de sensor zo hoog mogelijk maken.  Als ik met de macrolens ook de diafragma te groot zou maken zou er van de scherptediepte niets overblijven. En dat is al lastig voor een stilzittend onderwerp, laat staan voor een bewegelijke hommel. De hoge iso zorgt wel voor veel ruis.

Enfin, dit zijn enkele van de resultaten. Ik denk dat een beter resultaat een puur lucky shot zou zijn, of het resultaat van een studio-opname. Een plant met bloemen in een perfect belichte ruimte zetten, camera op statief en gericht op de bloem. Hommeltjes loslaten. Het diafragma zo klein mogelijk, iso ook, sluitertijd zo kort mogelijk, eventueel flits van verschillende kanten. Tja, maar daar heb ik dus geen zin in. Dat vind ik onnatuurlijk. Dan maar een onscherpe opname.

Als iemand nog tips heeft, ik hou me aanbevolen.