Die man van mij is me er eentje. Hij houdt van verrassingen en verwennerij. Ik ben daar regelmatig  een gewillig slachtoffer voor.  Nu wil het geval dat ik de Fiat 500 (retro) een ontzettend leuk autootje vind. Je ziet er steeds meer en ik vind ze nog steeds erg leuk. Maar ik heb een auto en hoef geen echte. Hoewel, als hij voor m’n deur zou worden gezet en ik de sleutels zou krijgen, zou ik niet weigeren. Dat nou ook weer niet.

Gisteren reden we over de snelweg en ik zag er weer een rijden. Een spierwitte. Ook erg mooi. Ik zei dus, zoals gebruikelijk als er iemand naast me zit, : kijk daar gaat er weer een. Leuk hè? Kwijl-kwijl. Toen zei ik: een modelletje ervan zou ook wel leuk zijn. Zouden die te koop zijn? Ja, zei Jan, die zijn te koop. Oh ja, heb je ze ergens gezien dan? Ja, dat had’ie maar wist niet meer waar, blabla.  Toen begon ik te fantaseren welke kleur als model leuk zou zijn (ja, we voeren regelmatig hoogdravende discussies in de auto!). Ik fantaseerde er nog even op door. Wit? Crème? Rood zei Jan, dat is een leuke kleur voor een model.

‘s Avonds stopte Jan me iets in m’n hand, niet ingepakt. Een  model van de 500!! Een rode (uiteraard). Na de bedankkusjes werd ‘ie uitgepakt en dacht ik eerst nog even dat het een electrisch model was waarmee ik door de kamer kon scheuren. Maar de afstandbediening bleek een oplaadstation te zijn en de 500 is een muis!

Als hij wordt opgeladen en opgeladen is branden de koplampen en de achterlampen. De motorkap is in tweeën gedeeld en ertussen zit het scrolwieltje.  Jan had ‘m al een tijd geleden gekocht en wachtte op een gelegenheid. Die kwam een week of twee geleden al. Hij zag me bezig op de laptop waarbij ik geen muis gebruik. Is dat niet onhandig? Ja, eigenlijk wel. Ik weet wel een echte muis voor je! Jan verdween naar boven. Na een poosje kwam hij weer naar beneden en ging andere dingen doen. Waar is die muis nou, vroeg ik? Maar hij maakte er een of ander vreemd verhaal van en ik vergat het verder.

Gisteren was dus de ultieme gelegenheid toen ik zelf over een model begon. Dit keer wist hij waar hij het doosje had verstopt (daarom kon ik ‘m eerder niet krijgen, hij had ‘m zo goed verstopt dat ‘ie ‘m zelf niet meer kon vinden!) en voilà!