We waren even weg. Ons voorjaarsopwarmertje. We kozen voor Madeira. Madeira is een eiland dat tussen Portugal en Marokko ligt. Iets boven de Canarische eilanden dus. Op Madeira is het ’s winters niet veel kouder dan 15 graden en ’s zomers niet veel warmer dan 25 graden. Ideaal. Toen wij er waren, afgelopen week, was het aan de zuidkant rond de 20,en meer naar het noorden, in de bergen 10gr. Het was een waar genoegen. De zon scheen iedere dag. Madeira is eigenlijk een vulkaan, of meerdere vulkanen. Onder het oppervlak van de zee ligt nog 4000m berg. Dat betekent dat alles op hellingen is aangelegd. Wegen, huizen, alles.  Het geeft een prachtig uitzicht vanaf de bergen naar beneden, en ook vanaf beneden naar boven gekeken. Het betekent ook vele stijle ritjes en wandelingen naar boven en naar beneden. En vele tunnels.

Het is rustig op Madeira, geen massa toerisme. De mensen zijn vriendelijk. Het is er niet duur. Nu is er niet zo gek veel te koop op Madeira dus je houdt je geld evengoed wel in je zak. Het eten is ook niet geweldig spannend. Maar je hebt er overal iets te zien. Vanwege het milde klimaat bloeien er veel bloemen. Van echte zomersbloeiers tot wat wij als voorjaarsbloemen beschouwen, zoals klaprozen. Er zijn veel bananenplantages en de trossen werden al volop geoogst. Madeira is mooi, het is er heerlijk, en het is er relaxed.

Met dit zachte weer en het vele vocht wil het wel groeien. Nog even en alle nu nog kale bomen hebben een groene gloed, en nog even verder en de bomen zijn geheel gevuld met groen! 

Tulpen zijn altijd leuk. Ze staan mooi in huis, en in alle fasen mooi te fotograferen.

De lieverheersbeestjes zijn massaal uit hun winterslaap ontwaakt. Ook zag ik hommels rondvliegen en hier en daar nog wat versuft en nat op een crocus zitten.

Maar het is ECHT LENTE!!

Die man van mij is me er eentje. Hij houdt van verrassingen en verwennerij. Ik ben daar regelmatig  een gewillig slachtoffer voor.  Nu wil het geval dat ik de Fiat 500 (retro) een ontzettend leuk autootje vind. Je ziet er steeds meer en ik vind ze nog steeds erg leuk. Maar ik heb een auto en hoef geen echte. Hoewel, als hij voor m’n deur zou worden gezet en ik de sleutels zou krijgen, zou ik niet weigeren. Dat nou ook weer niet.

Gisteren reden we over de snelweg en ik zag er weer een rijden. Een spierwitte. Ook erg mooi. Ik zei dus, zoals gebruikelijk als er iemand naast me zit, : kijk daar gaat er weer een. Leuk hè? Kwijl-kwijl. Toen zei ik: een modelletje ervan zou ook wel leuk zijn. Zouden die te koop zijn? Ja, zei Jan, die zijn te koop. Oh ja, heb je ze ergens gezien dan? Ja, dat had’ie maar wist niet meer waar, blabla.  Toen begon ik te fantaseren welke kleur als model leuk zou zijn (ja, we voeren regelmatig hoogdravende discussies in de auto!). Ik fantaseerde er nog even op door. Wit? Crème? Rood zei Jan, dat is een leuke kleur voor een model.

’s Avonds stopte Jan me iets in m’n hand, niet ingepakt. Een  model van de 500!! Een rode (uiteraard). Na de bedankkusjes werd ‘ie uitgepakt en dacht ik eerst nog even dat het een electrisch model was waarmee ik door de kamer kon scheuren. Maar de afstandbediening bleek een oplaadstation te zijn en de 500 is een muis!

Als hij wordt opgeladen en opgeladen is branden de koplampen en de achterlampen. De motorkap is in tweeën gedeeld en ertussen zit het scrolwieltje.  Jan had ‘m al een tijd geleden gekocht en wachtte op een gelegenheid. Die kwam een week of twee geleden al. Hij zag me bezig op de laptop waarbij ik geen muis gebruik. Is dat niet onhandig? Ja, eigenlijk wel. Ik weet wel een echte muis voor je! Jan verdween naar boven. Na een poosje kwam hij weer naar beneden en ging andere dingen doen. Waar is die muis nou, vroeg ik? Maar hij maakte er een of ander vreemd verhaal van en ik vergat het verder.

Gisteren was dus de ultieme gelegenheid toen ik zelf over een model begon. Dit keer wist hij waar hij het doosje had verstopt (daarom kon ik ‘m eerder niet krijgen, hij had ‘m zo goed verstopt dat ‘ie ‘m zelf niet meer kon vinden!) en voilà! 

Afgelopen zondag was het echt een wolkendag. Ze bleven maar komen en gaan. Ik word daar niet vrolijk van.

Marmein heeft van die voorbijrazende wolken een time-lapse filmpje gemaakt.

Nog wat foto’s van de in bouw zijnde tweede Ark van Noach. deze is op ware grootte, althans zoals de afmetingen in de Bijbel staan vermeld. Al eerder had de maker, Johan Huijbers,  een replica gemaakt, maar die was vele malen kleiner dan deze. Het is een immens groot gevaarte en helemaal uit hout opgebouwd. Als je ernaast staat vraag je je af hoe ze het voor elkaar krijgen, En hoop je dat er geen gek een lucifer bijhoudt!

,

Vandaag had ik even gelegenheid wat dichter bij de in bouw zijnde, geheel uit hout op te trekken Ark van Noach te komen. Hij ligt hier in Dordrecht bij de brug naar Papendrecht. We zien ‘m groeien. Ik heb meer foto’s, die komen nog.

Het is onder diverse webloggers populair om iedere dag een foto te maken. Van zichzelf, van hun kind, hun kat, hun uitzicht. Iedere dag, dat is bijna een dwangneurose. Het leek mij wel eens leuk maandelijks een foto op dezelfde plek te nemen. Ik hield het drie maanden vol. Toen was de lol er alweer af.

Noah Kalina hield het zes jaar vol. Iedere dag een foto van zichzelf. Zelfde uitdrukking op z’n gezicht, alleen de achtergrond wisselt en z’n haar zit niet iedere dag hetzelfde.

Het filmpje van de Simpsons bovenaan is een parodie op dit filmpje van Noah Kalina.