Ik heb tussen de vijftienhonderd en tweeduizend dia’s in magazijnen staan. Gemaakt vanaf 1972, toen ik mijn eerste spiegelreflex kocht, tot begin 2001 toen ik de eerste digitale camera kocht.
De camera had ik altijd bij me, en ik fotografeerde alles en iedereen. Ik experimenteerde er flink op los. Zo heb ik enorm veel foto’s uit de periode van 1972-1974. Daarna werd het ietsjes minder wegens geen geld. In de jaren vóór 1974, toen ik nog thuis woonde, waren mijn broertjes en hun vriendjes, mijn en ouders en grootmoeders, mijn collega’s, mijn hond, de omgeving waar ik woonde, Zaandijk, en waar ik werkte, Amsterdam, de onderwerpen waar ik uit kon kiezen.

Een tijdje terug kocht ik een Ion dia-scanner en nu ik thuis zit met een griepje heb ik die maar eens uit de doos gehaald, de software geïnstalleerd en een paar dia’s ingescand. Ik heb een doosje met enkele losse dia’s thuis liggen, de vele magazijnen staan nog in mijn flat, bijgaande foto’s komen uit het doosje.

Het valt me enigszins tegen, de kwaliteit van de dia moet erg helder zijn, geen grote contrasten hebben, en dan komt er een redelijk resultaat uit. Ik vraag me af of het opnieuw fotograferen van een geprojecteerde dia, of het inscannen van een afdruk van een dia, niet tot betere resultaten zou leiden.

In 1974 verhuisde ik naar Slovenië. Het is een mooi land, lijkt een beetje op Oostenrijk. Waarbij Oostenrijk, in de tijd dat ik in Slovenië woonde, in schril contrast stond met Slovenië qua levenstandaard. Wat duidelijk te zien was in de steden en dorpjes. Ik woonde er in het Tito tijdperk, toen Slovenië nog een republiek van Joegoslavië was. De eerste jaren woonden we in de hoofdstad Ljubljana, later, het laatste jaar, woonden we in Trzisce, een dorpje in het oosten van Slovenië. Een  dorpje met iets van vijfhonderd *) inwoners, een kerk, een kroeg,  een kruideniertje en een school. Het lag in een dal, omgeven door heuvels (bergen zeggen wij in Nederland).

We woonden er iets minder dan een jaar.  Toen de winter inviel viel er een dik pak sneeuw. Bij de eerste vlokken viel de stroom al uit. De lokale bevolking schakelde over op olielampen en kookte op houtkachels waar een bak met water in geplaatst werd die voor een constante voorraad heet water zorgde. Wij hadden niets van dat alles. In de stad maakten we wel eens een uurtje stroomuitval mee, maar veel erger werd het niet. Wij waren dus niets gewend. En daar zaten we dan met een electrische boiler, een electrisch fornuis, gelukkig wel een kolenkachel maar geen olielampen. De stroomuitval duurde acht dagen. Toen begon alles ineens weer te werken. Om na een dag weer gedurende een week stil te vallen. Daarna konden we onze vriezer leeg halen en alles koken en braden. En eindelijk weer eens lekker douchen en het huis stofzuigen en eten koken.

In de zomer van 1980, Tito was inmiddels na een lange doodstrijd, overleden, verhuisden we naar Nederland.

*) Ik zie op Wikipedia dat het er in 2002 198 waren, misschien waren het er in 1979 ook wel 150 in plaats van 500!

Als ik mijn dia’s allemaal hier heb zal ik er eens vaker een paar dia’s uitpikken om te scannen en te laten zien.