Albert Heijn, zaterdagmiddag:

- Mevrouw, mevrouw! Hebben wij genoeg geld hiervoor??

Een paar vingertjes wijzen naar het onderste schap waar zakken zonnebloempitten liggen. Een knuistje opent zich voor mijn neus, vol met koperen muntjes.

- Ik zal even tellen. Kijken jullie even wat het kost?

Twee van de zes à zeven-jarige jongetjes duiken naar beneden (de prijzen van de artikelen op het onderste schap zijn allleen te lezen als je op de grond gaat liggen) en staan weer op.

- Tachtig euro!

Ik schiet in de lach.

- Dat zal wel 80 cent zijn dan!

Ik begin te tellen en kom niet verder dan 77 cent.

- Net iets te weinig jongens!

Ik zie de teleurstelling in hun gezichten. Ik voel in mijn jaszak en tover een muntje van 50 cent tevoorschijn.

- Kijk eens! Hier gaat het wel mee lukken denk ik!

De kinderen kijken opgetogen en willen al wegrennen. Eén slimmerik vraagt nog: Is het genoeg voor TWEE zakken mevrouw??

- Nee, dat net niet.

Met de zak rennen ze richting kassa.

Bij de kassa wordt ons gevraagd of we voetbalplaatjes willen. Natuurlijk willen we die! Want naar binnengaand hadden wij ze al gezien, de jongens en een enkel meisje dat iedereen die de winkel uitkomt aanklampt: hebt u voetbalplaatjes?