Ik heb een Suzuki Alto en ik vind het een heerlijk autootje. Echt waar, hij past als een handschoen. Hij is klein, maar van binnen echt wel ruim. Ik kan met gestrekte benen achter het stuur zitten.  Ik zag ‘m voor het eerst toen ik met mijn vorige auto, een witte Suzuki Baleno bij de garage was. Ik moest even wachten en liep wat te drentelen tussen de nieuwe auto’s. Daar zag ik ‘m staan. Ik was direct verliefd. Ik vroeg wat ze voor de Baleno gaven en toen ik de garage weer uitstapte had ik een koop gesloten.  Na een dag of veertien mocht ik ‘m ophalen.

Hij is inmiddels een jaartje of vijf. Hij doet het altijd. Start moeiteloos, ook al vriest het dat het kraakt en slaat nooit af. Hij rijdt als een trein. Ik haal er, echt waar, moeiteloos 160 mee. Zonder dat hij gromt om schudt. Ik heb alleen even wat meer tijd nodig dan als ik een Alfa zou hebben (ik noem maar wat) om zo ver te komen. Dus doe ik het maar niet, ook al omdat het niet mag.

Ik hou van kleine autootjes en ben nu verliefd op een ander autootje, De Fiat 500 retro. De crèmekleurige of de rode. Heel schattig, maar ik blijf trouw aan mijn Suzuki. Ook al is ‘ie al een klein beetje gebutst. In het linkerportier zit een deukje of twee en in de motorkap zit een putje. Ik weet niet wie dat gedaan heeft, ik niet in ieder geval. Met mijn Altootje heb ik nog nooit – even afkloppen – een deuk gereden. In het verleden reed ik wel eens een paaltje omver. En zelfs reed ik ergens finaal dwars door een roodwit houten afzetbord, die heel stom midden op de weg stond.

Vanochtend kwam ik met natte billen op m’n werk. Het klapdakje lekt volgens mij een beetje, ineens. De zitting was nat. Ik heb het er zelf in laten snijden, dus als het daardoor lekt is het mijn eigen schuld.

Vanmiddag na het werk besloot ik toch maar eindelijk langs de opticien te gaan. Mijn leesbril was een poot uitgerukt. Nog wel een Joop. Het lag opeens in mijn hand, die losse poot. Al weken geleden, maar ik was iedere keer te lui om na het werk langs de opticien in Breda te rijden.  Ik kon me prima behelpen met het zwart wit gespikkelde goedkope leesbrilletje. Omdat de opticien in een winkelcentrum ligt en ik graag van de nood een deugd maak, liep ik na het afgeven van de bril even door het winkelcentrum. Even door de Hema, niks gekocht.

Toen ik weer bij mijn auto kwam wou hij de deuren niet ontgrendelen. Dan weet ik wel hoe laat het is. Een paar weken terug gebeurde hetzelfde. Het was toen ijselijk koud en er lag een dik pak sneeuw. Ik was een uur bij mijn belastingman geweest en dat was net te lang om de lampen te laten branden. Nu was ik maar driekwartier weggeweest. Accu leeg. Klein autootje – klein accu’tje.

Ik liet er deze keer geen gras over groeien en belde direct Route Mobiel. Ik ben er al lid van sinds ze bestaan. Heb toen de ANWB opgezegd en Route Mobiel genomen. Nooit nodig gehad. Maar nu ineens de tweede keer al. Ze zouden er over een half uur zijn. Dat geloofde ik wel want dat bleek de vorige keer ook waar te zijn. Ik ging weer in mijn auto zitten,  ik was even uitgestapt om te zien wat er op mijn nummerbord staat. Dat wou de man weten.

Maar nu duurde het wat langer. Ik begon te twijfelen. Had ik wel gezegd dat ik in Breda stond? Straks zoeken ze dit winkelcentrum in Dordrecht. Intussen  dacht ik mijn pech te delen met andere twitteraars. Maar de accu van mijn mobiel gaf ook nog maar één streepje. Dan maar niet. Ik wachtte. Auto’s kwamen en auto’s gingen en ik bleef staan. Ik overwoog een blad te gaan kopen om iets te lezen te hebben. Maar hij zou zo wel komen. De vorige keer kwamen ze met een groot geel geval. Zo groot dat ik dacht dat ze me direct even zouden inladen en naar Dordrecht rijden. Er stond geen Route Mobiel op. Dus ik keek uit naar grote gele gevallen. Misschien was het dit keer wel een klein wit busje, bedacht ik en hield iedere mogelijke redder in de gaten.

Toen werd ik gebeld. Route mobiel. We zijn er over een kwartier! Weet u wel waar ik sta?, riep ik blij. Maar de Brabantse tongval had me al gerustgesteld. Toch vertelde ik het nog maar een keer  en dat ik bij de Chinees stond.

Twintig minuten later was hij er. Weer een groot geel gevaarte. Eerst reed ‘ie nog het kruispunt voorbij. Ik zag Car Rescue op de zijkant staan en zag dat hij een kruispunt verder wel afsloeg. En ja hoor, twee minuten laten stond hij voor mijn neus. deze neus:

 Gefotografeerd toen het leek of hij erg verkouden was.

Het eerste dat me nu te doen staat is het verklikkertje laten repareren. Want twee keer in korte tijd vind ik wel genoeg.

Leve Route Mobiel!

Ik denk dat we laatst, op 14 februari het laatste restje winter hebben beleefd in de Brabantse Biesbosch.

Als we op de pont wachten om met de auto naar de overkant te varen zien wij deze enorme meeuw zitten.

Dit geeft een mooi overzicht van dit natuurgebied.

Inmiddels zijn de laatste flubbertjes sneeuw hier verdwenen en wil ik nu ook wel graag voorjaar en kleur. Maar het zal nog even duren vrees ik.

In Rotterdam was ons doel het Fotomuseum en met name de tentoonstelling van de Amerikaanse fotograaf Nicolas Nixon. Hij begon halverwege de jaren 70 met het fotograferen van zijn vrouw met haar drie zussen. In de beginjaren waren de zussen tussen de 25 en 15 jaar oud. Daarna is hij ieder jaar een foto blijven maken van de zusjes. Steeds gegroepeerd in dezelfde volgorde.

Een fascinerend beeld van vier mooie vrouwen, door de jaren heen ouder wordend, de blik in de ogen veranderend. Je vraagt je af: wat is er allemaal gebeurt in hun levens? Dat vertelt het verhaal van de foto’s niet.

Vooral omdat de vrouwen van mijn leeftijd zijn vind ik dit een boeiende en confronterende reis door hun levens.

Na het bekijken van de tentoonstelling liepen we door naar Hotel New York,  het voormalig kantoor van de Holland Amerika Lijn. Een prachtig, stijlvol gebouw, zowel de buitenkant  als binnen.

Het contrast met het ernaast staande, hoogste gebouw van Nederland, de Montevideotoren is erg groot.

Eind 1957  vertrok ons gezin met een soortgelijk schip, vanaf deze plek naar Zuid Afrika. Het was een Engels schip, ik kon me maar niet herinneren hoe het schip heette, maar nu ik dit logje schrijf schiet het me ineens weer te binnen:  The Union Castle.   

Het is een nostalgisch restaurant, en het staat vol met zaken die aan die goede oude tijd herinneren.

Zoals deze schattige koffertjes, waar kleine meisjes, zoals ik vroeger was, heel blij mee te maken zijn.

En grappige blikken mannetjes met koffertjes. Te koop voor weinig geld.

Voor wie geïnteresseerd is in Fotografie en met name portretfotografie, bezoek de tentoonstelling in het Fotomuseum, het is er nog tot 28 maart. Je kunt er vlakbij parkeren, buiten als je een chipknip hebt, en in de parkeergarage met creditcard of gewoon geld. En daarna zeker even in Hotel New York koffie drinken of lunchen (of een high tea) en even uitkijken over het water naar de Zwaan en de bijzondere skyline van Rotterdam.

Vandaag stond ik op de plek waar wij, mijn ouders, elfjarig zusje, éénjarig broertje en ik, 52 jaar geleden op een donkere koude winteravond aan boord van een groot schip gingen. We voeren in een week of zes naar Kaapstad.

Daarvoor kwam ik niet naar Rotterdam, maar het Fotomuseum bleek vlak naast Hotel New York te liggen, het voormalig gebouw van de Holland Amerika Lijn. Over dat alles later meer.

Rotterdam is een boeiende stad met z’n vele bijzondere hoogbouw. Mooie architectuur dat daar goed past. Bijzondere bruggen. Altijd als ik in Rotterdam ben schijnt de zon en is de hemel strakblauw. Zo ook vandaag. Wel berekoud!

We zagen ‘m vandaag bij de brunch. Omdat we nogal origineel zijn hebben we elkaar de Valentijns-cadeautjes gisteren al gegeven. Dus dit roodborstje was een extra cadeautje. Ik zie ze maar  heel zelden in de tuin. Vast omdat de katten, als ze niet buiten zijn en de vogels verjagen, binnen vanachter het glas lelijk naar ze kijken en daarbij mekker-geluidjes maken.

De foto’s zijn niet zo scherp, door de vuile ruiten gemaakt en helemaal ingezoomd.

Vanochtend sneeuwde het weer. Ik hoop dat het zulk weer blijft tot in maart. En dan het dan in één dag overgaat in lente.

Maar vanochtend sneeuwde het dus – joepie – en ik wilde wel eens de weidsheid van het winterlandschap ervaren. We reden naar de Kop van het Land en voeren met de pont naar  Brabant, de Biesbosch. Het was er stil en rustig. Slechts een enkele wandelaar met verrekijkers en camera kwamen we tegen. Het was koud, er stond wat wind, maar ik kreeg het al snel warm. Omdat ik deze foto eerst in stukjes moest knippen, waar ik even mee bezig was, komt de rest later!

Geweldig animatiefilmpje!

Van de oerknal via Jezus en de ontdekking van vuur tot de atoombom. De Britse Jamie Bell (17) maakte dit geweldige animatiefilmpje over de geschiedenis van ‘pretty much everything’. Het project heeft haar 3 weken en 50 blocnotes (en ik gok een paar ballpoints) gekost. Ze heeft er – terecht – ‘full marks’ van haar tekenleraar voor gekregen.

Zoals ik dus vertelde in een vorig logje ben ik begonnen met het inscannen van dia’s. Gisteren heb ik twaalf magazijnen met elk zo’n honderd dia’s mee naar huis genomen vanuit de flat. Ik ben gaan schiften en hield er zeven over. Die zal ik ook nog verder uitzoeken. Maar wat bewaart een mens (dit mens in ieder geval) toch veel! Volkomen nietszeggende foto’s kon ik zo in de bak WEG gooien. Daarnaast hield ik dia’s apart die naar mijn ex kunnen, en een  deel dat naar mijn broer kan. Van de laatste categorie heb ik er een paar ingescand.

Hier twee ervan. We leven anno 1973, en in Zaandijk. Ik ben 22 en werk bij een fotozaak in de Leidsestraat in Amsterdam. Mijn zus is al getrouwd en heeft al twee kinderen en mijn broertjes wonen nog thuis.  De oudste daarvan, Kees,  zie je rechts op de foto’s. De andere jongen is een van zijn muziekmakkers Joris. De jongens werden regelmatig door mij op de foto gezet als ze weer eens druk in de weer waren met gitaren en versterkers. Zij zijn hier 15 en 17, de heren zijn nu dus 51 en 53 jaar oud.

En hoe zijn de kapsels anno 2010?

(meer…)

Genius of Photography

De serie onderzoekt de geschiedenis van de fotografie: het historische verhaal van de eerste fotografische experimenten in de jaren ‘40 van de 19de eeuw tot de huidige ‘digitale revolutie’, die niet alleen de manier heeft veranderd waarop we naar foto’s kijken – letterlijk en figuurlijk – maar ook de fysieke aspecten van de fotografie zelf. Onderweg staan we stil bij beroemde foto’s, fotografische genres (o.a. kunst, nieuws, portretten, landschappen, advertenties), mijlpalen in de ontwikkeling van de fotografie en de illustere figuren die de fotografie in de voorbije 170 jaar vorm en kleur hebben gegeven, van Louis Daguerre tot Robert Capa en van Margaret Bourke-White tot Cindy Sherman.

Tevens wordt belicht wat een foto van een topfotograaf nu eigenlijk onderscheidt van de miljoenen foto’s die wij allemaal samen dagelijks maken.

Kortom, een bijzondere serie over het magische, onvoorspelbare en democratische medium, dat het beeld dat we hebben van onszelf en van ons leven, heeft getransformeerd.

Winnaar van de Royal Television Society Award 2007.

‘A series so evocative and illuminating as to make you really appreciate the brilliance of photography’ – The Times

Ik ga deze twee dvd’s bestellen, HIER.