Gisteren, zondag, zijn we naar Huizen gereden. We wilden iemand bezoeken.  Tegelijk hoopte ik dat er verder naar het noorden (vanuit Dordrecht) meer sneeuw zou liggen. Bij ons lag maar een dun laagje poedersneeuw. We zagen onderweg naar Huizen dat de sneeuwval nogal verschillend was geweest. Op de ene plaats lag niets, verderop weer een beetje poeder en hier en daar een dikker laagje. In Huizen bleek er ook een steviger laagje te liggen en we stapten uit om er even van de genieten. Er speelden kinderen met sleetjes en alles dat boven de sneeuw uitstak glinsterde. Alle druppels waren bevroren.

In de beuken en berkenbomen hingen de blaadjes als kleine lampionnetjes in de zon. Een prachtig gezicht vind ik dat, het transparante van het blad, de nerven duidelijk zichtbaar en ieder blad heeft z’n eigen gekrulde vorm.

De zon ging natuurlijk weer vroeg onder, en het lijkt net alsof dat, als de zon de horizon ‘nadert’ hij erdoor wordt aangetrokken en het veel sneller gaat. Als een grote vuurbal ligt hij in de takken van de bomen.

We passerden een paar huizen met rieten daken met enorme ijspegels. Daar moet je er niet een van op je hoofd krijgen!

En tot slot nog twee oer-hollandsche plaatjes.