Het is niet mijn tijd van het jaar. Er lijkt wel ieder jaar minder tijd tussen kerst en kerst te zitten. Kerst is leuk, maar het moet wel iets exclusiefs houden. En ik heb het idee dat ik nog maar net de laatste kerstversiering heb opgeborgen. Als de lucht nou maar wat vaker opentrok, de zon wat vaker scheen, dat het kouder is vind ik niet erg. Maar het gevoel in een kijkdoos te zitten opgesloten met boven mij een grijs vel transparant papier, daar krijg ik hoofdpijn van. En nou moet de winter nog beginnen. De grote doodsheid.

Als ik boven het scherm van mijn laptop naar buiten kijk zie ik een grote groep bewolking langzaam van rechts naar links bewegen. En waarachtig er zitten gaten in, en dus blauwe lucht. En toen scheen de zon ineens naar binnen! Een wereld van verschil! Ik moet naar het postkantoor. Ik doe mijn schoenen en jas aan en neem mijn camera mee. Who knows!

Dit is niet de maan, maar de zon, achter een sluier bewolking die net even dunner werd zodat de zon er doorheen scheen.