Na het werk dacht ik, kom, laat ik eens door de Alblasserwaard rijden. Het is maandag, wasdag, en gezien het feit men daar nogal behoudend en gristelijk is en er op zondagen zeker níet gewassen mag worden (en nog meer niet) en men waarschijnlijk wèl goede tradities in ere houdt, zal er wel menig wasje in de wind wapperen. Niet dat ik waslijntjes tekort kom, integendeel, er vallen dagelijks nieuwe waslijntjesfoto’s in mijn waslijntjes-mailbox.  Onderweg erheen stopte ik bij een P om de mooie lucht te fotograferen. Toen merkte ik dat de camera die ik meehad, de Canon Powershot A80, niet helemaal deed waar ‘ie voor bedoeld is. Hij maakte wel foto’s maar die waren zo zwaar overbelicht dat er niets op te zien was. Een paar proeffoto’s in de auto wezen uit dat in minder lichte omstandigheden wel iets gefotografeerd werd.

Na nog wat gepruts aan de instellingen gaf ik het op. Ik gooide de camera op de achterbank en pakte mijn trouwe Nokia N95. Goeie brave Nokia, voor alles goed, behalve telefoneren en sms-en en andere dingen die telefoons meestal kunnen, kan ik ermee internetten, gps-en èn foto’s en filmpjes maken. En ik maakte een paar foto’s. Voor de algemene  ontwikkeling reed ik toch nog even door de Albasserwaard. Het is er zeer pittoresk, landelijke huizen aan het water, kronkelweggetjes, weilandjes; kortom een wapperend wasje zou hier niet misstaan. Maar er was niets. Geen enkele borstrok wapperde aan een lijntje. Het was òf te laat, òf de donkere wolken hadden de Alblasserwaardser moekes de was al binnen laten halen. Misschien bij gelegenheid maar eens ‘s morgens terugkomen.