Mijn collega X. noemt mij een mopperkont. Ik kan namelijk niet tegen lawaai, ik ben daar allergisch voor. Ik kan daar ‘s morgens al helemaal niet tegen als ik nog niet erg wakker ben. Ik warm langzaam op en ben een overduidelijk avondmens. Laat mij ‘s ochtend maar lekker aanschuivelen zonder al te veel input. En ok, er zijn dingen die niet anders kunnen, daar kan ik mee leven. Maar mensen die buitensporig veel energie op de vroege ochtend hebben en die over hun collega’s uitstrooien vind ik hogelijk irritant.

Lang geleden had ik een nogal kwekgrage buurman. Een heel aardige buurman hoor, daar niet van. Hij stapte ‘s ochtends in dezelfde trein als ik naar Amsterdam. Uit zelfbescherming stapte ik expres in een ander treinstel om te voorkomen dat ik samen met hem in dezelfde coupé kwam te zitten.

Fel licht, ook zoiets. Mijn ex stond ooit veel vroeger op dan ik en deed dan altijd het grote licht in de slaapkamer aan. Man! Dat komt als een mokerslag aan. Het is geen wonder dat hij mijn ex is, want mensen die dàt niet snappen …

Enfin, vanochtend waren de drie grootste kwebbelkonten nadrukkelijk tegelijk aanwezig. Terwijl ik me met alle macht probeerde te concentreren op een e-mail van een klant, zonder kop of staart, zonder punten en komma’s, hoorde ik allerlei lief maar vooral leed voorbij komen, van links naar rechts en van voor naar achteren. De collega’s gingen er in het vuur van hun verhaal bij stáán, zodat ook mijn beeldscherm geen bescherming tegen deze ongewenste auditieve input bood.

X. vindt dat ik me ervoor moet afsluiten, maar dat kan ik juist niet. Ik mis een soort auditief – en visueel schildje. Ik hoor alles, ik zie alles. Ik voel van alles aan.Ik wordt ontzettend onrustig als er veel drukte om me heen is. En eerlijk is eerlijk, hoe ouder ik word hoe gevoeliger ik ervoor lijk te worden. Nog niet zolang geleden las ik een boek, en er ging een wereld voor me open.  De kenmerken in dit boek beschreven,  leken een beschrijving van mijn belevingswereld:

Hooggevoeligen:
- merken veel details en subtiliteiten op
- voelen stemmingen van anderen aan
- hebben een rijke innerlijke belevingswereld
- dromen, fantaseren en overwegen veel
- zijn zorgzaam en bewust
- doen dingen graag in hun eigen tempo
- worden door schoonheid en kunst diep beroerd
- houden van stilte en rust.

Ik werk op de klantenservice van een groot telecombedrijf. Eerst jarenlang aan de telefoon. Vragen en problemen van klanten beantwoorden en oplossen.  Ik hou daar van. Ik doe het graag. Ik ben heel klantgericht, ik ben vriendelijk en behulpzaam. Ondanks het verbale geweld vaak en het korte lontje van veel klanten. Sinds twee jaar werk ik op de e-mailafdeling. Heerlijk rustig. Helaas is dat verleden tijd, het e-mailteam is opgeheven en wij moeten ook weer voor een deel aan de lijn gaan zitten. Ik vind dat erg jammer, maar ok, het is een bedrijf dat om de haverklap van strategie verandert en je moet flexibel zijn.

Ik begrijp best dat niet iedereen gelijk is en dat sommige mensen nogal graag hun eigen stem horen. Ik begrijp ook best dat zij niet weten dat er mensen zijn die zich hiervoor niet kunnen afsluiten,  en àls ze het weten, er schijt aan hebben. Voorheen konden wij onze iPod meenemen en onder het e-mailen muziek luisteren. Dat deed ik regelmatig en ik werk dan heerlijk door. In mijn eigen tempo en ongestoord. Dat wil ik dus graag als ik aan het e-mailen ben. Maar dat mag niet (meer). Het waarom ontgaat me, niemand heeft er last van hebben als ik of mijn collega’s oordopjes in hebben. Het bedrijf trekt één lijn voor iedereen.

En dat vind ik jammer. Dat er van de werknemers een oneindige flexibiliteit wordt verwacht geëist, maar dat het bedrijf zelf de flexibiliteit, om haar werknemers als persoonlijkheden met eigen kwaliteiten te zien, ten enen male mist.

Het zou fijn zijn als mijn werkgever dit stukje zou lezen.

Om dit mopperlogje toch even leuk te eindigen een foto, van een heerlijk rustig beeld: