Gisterochtend kwart over zeven, ’s ochtends, op weg naar mijn werk, bij Terheijden nabij  Breda.

Vandaag kwam mijn imagetank weer terug van weggeweest. Ja, hij was slechts even op reis geweest naar Haarlem, want er mankeerde bij nadere inspectie niets aan. Hoe kwam het dan dat ‘ie niet herkend werd door mijn laptop? En ook niet door de mini van mijn dochter?  Joost mag het weten. De kabel waarmee ik ‘m aansloot op de laptop gebruik ik ook voor de kaartlezer, de mobiel en de (soms) camera.  En ik had er nog een liggen, die ook geprobeerd. Toen de imagetank vanmiddag weer werd thuisbezorgd heb ik ‘m gelijk geprobeerd natuurlijk. En weer … niets.  Uiteindelijk bedacht ik dat ik er maar mee naar een computershop zou gaan, en de laptop meenemen en dat ze daar maar eens moesten kijken. In de doos lag nog een kabel die ik nooit had gebruikt, het had nl twee usb kanten, en een smalle kant voor in de imagetank. Ik had geen idee waar die voor diende. Maar ik kon het allicht proberen. Dus ik plug beide usb stekers in de laptop en het smalle deel in de imagetank … en waarachtig! Hij deed het! Joost mag weten waarom.

Maar eind goed al goed, ik heb de foto’s van ons weekendje zee weer en hieronder alvast een. 

Als transparante schoteltjes zaten deze paddenstoelen tegen een boom aan. Deze foto’s zijn nog van ons weekend naar Bergen aan Zee twee weken geleden.

Ik hoop dat m’n imagetank vandaag weer terug komt. Hij is nagekeken en het bleek dat de data daar via de pc benaderbaar was. Dat is vreemd aangezien ik het hier heb geprobeerd op twee pc’s. Ze hebben ‘m geformateerd, misschien zat er een foutje op de harde schijf.

Een hertje liep over het grote veld richting koe. Het waaide hard, zocht het hertje beschutting?  De koe vond het best en graasde onverstoorbaar door.

Pas toen het hertje aan het oor van de koe snuffelde maakte de koe een gebaar van: Zeg doe ’s even normaal! (geen scherpe foto van).

Het mag dat wel 21 november zijn en Sinterklaas is al in het land, maar vandaag zat ik een tijdlang in mijn bloesje buiten bij de Margrietjes, om de oude uitgebloeide bloemetjes eruit te knippen.

Hij staat nog vol knoppen. Deze bijtjes hielden me gezelschap.

Dames en heren , appels en peren, mag ik u even wijzen op een nieuw aantal logjes op Het Enige Wapperende WebLog?

Ja? Ok, bij deze dan!!

Dit wasje werd middels door middel van wegens met gebruikmaking van het penseel opgehangen door Ineke Bennink.

En het leuke aan Ineke is dat zij hele leuke dingetjes maakt. Die je kunt kopen en onder de kerstboom kunt leggen!  

Na het werk dacht ik, kom, laat ik eens door de Alblasserwaard rijden. Het is maandag, wasdag, en gezien het feit men daar nogal behoudend en gristelijk is en er op zondagen zeker níet gewassen mag worden (en nog meer niet) en men waarschijnlijk wèl goede tradities in ere houdt, zal er wel menig wasje in de wind wapperen. Niet dat ik waslijntjes tekort kom, integendeel, er vallen dagelijks nieuwe waslijntjesfoto’s in mijn waslijntjes-mailbox.  Onderweg erheen stopte ik bij een P om de mooie lucht te fotograferen. Toen merkte ik dat de camera die ik meehad, de Canon Powershot A80, niet helemaal deed waar ‘ie voor bedoeld is. Hij maakte wel foto’s maar die waren zo zwaar overbelicht dat er niets op te zien was. Een paar proeffoto’s in de auto wezen uit dat in minder lichte omstandigheden wel iets gefotografeerd werd.

Na nog wat gepruts aan de instellingen gaf ik het op. Ik gooide de camera op de achterbank en pakte mijn trouwe Nokia N95. Goeie brave Nokia, voor alles goed, behalve telefoneren en sms-en en andere dingen die telefoons meestal kunnen, kan ik ermee internetten, gps-en èn foto’s en filmpjes maken. En ik maakte een paar foto’s. Voor de algemene  ontwikkeling reed ik toch nog even door de Albasserwaard. Het is er zeer pittoresk, landelijke huizen aan het water, kronkelweggetjes, weilandjes; kortom een wapperend wasje zou hier niet misstaan. Maar er was niets. Geen enkele borstrok wapperde aan een lijntje. Het was òf te laat, òf de donkere wolken hadden de Alblasserwaardser moekes de was al binnen laten halen. Misschien bij gelegenheid maar eens ’s morgens terugkomen.

Mijn collega X. noemt mij een mopperkont. Ik kan namelijk niet tegen lawaai, ik ben daar allergisch voor. Ik kan daar ’s morgens al helemaal niet tegen als ik nog niet erg wakker ben. Ik warm langzaam op en ben een overduidelijk avondmens. Laat mij ’s ochtend maar lekker aanschuivelen zonder al te veel input. En ok, er zijn dingen die niet anders kunnen, daar kan ik mee leven. Maar mensen die buitensporig veel energie op de vroege ochtend hebben en die over hun collega’s uitstrooien vind ik hogelijk irritant.

Lang geleden had ik een nogal kwekgrage buurman. Een heel aardige buurman hoor, daar niet van. Hij stapte ’s ochtends in dezelfde trein als ik naar Amsterdam. Uit zelfbescherming stapte ik expres in een ander treinstel om te voorkomen dat ik samen met hem in dezelfde coupé kwam te zitten.

Fel licht, ook zoiets. Mijn ex stond ooit veel vroeger op dan ik en deed dan altijd het grote licht in de slaapkamer aan. Man! Dat komt als een mokerslag aan. Het is geen wonder dat hij mijn ex is, want mensen die dàt niet snappen …

Enfin, vanochtend waren de drie grootste kwebbelkonten nadrukkelijk tegelijk aanwezig. Terwijl ik me met alle macht probeerde te concentreren op een e-mail van een klant, zonder kop of staart, zonder punten en komma’s, hoorde ik allerlei lief maar vooral leed voorbij komen, van links naar rechts en van voor naar achteren. De collega’s gingen er in het vuur van hun verhaal bij stáán, zodat ook mijn beeldscherm geen bescherming tegen deze ongewenste auditieve input bood.

X. vindt dat ik me ervoor moet afsluiten, maar dat kan ik juist niet. Ik mis een soort auditief – en visueel schildje. Ik hoor alles, ik zie alles. Ik voel van alles aan.Ik wordt ontzettend onrustig als er veel drukte om me heen is. En eerlijk is eerlijk, hoe ouder ik word hoe gevoeliger ik ervoor lijk te worden. Nog niet zolang geleden las ik een boek, en er ging een wereld voor me open.  De kenmerken in dit boek beschreven,  leken een beschrijving van mijn belevingswereld:

Hooggevoeligen:
- merken veel details en subtiliteiten op
- voelen stemmingen van anderen aan
- hebben een rijke innerlijke belevingswereld
- dromen, fantaseren en overwegen veel
- zijn zorgzaam en bewust
- doen dingen graag in hun eigen tempo
- worden door schoonheid en kunst diep beroerd
- houden van stilte en rust.

Ik werk op de klantenservice van een groot telecombedrijf. Eerst jarenlang aan de telefoon. Vragen en problemen van klanten beantwoorden en oplossen.  Ik hou daar van. Ik doe het graag. Ik ben heel klantgericht, ik ben vriendelijk en behulpzaam. Ondanks het verbale geweld vaak en het korte lontje van veel klanten. Sinds twee jaar werk ik op de e-mailafdeling. Heerlijk rustig. Helaas is dat verleden tijd, het e-mailteam is opgeheven en wij moeten ook weer voor een deel aan de lijn gaan zitten. Ik vind dat erg jammer, maar ok, het is een bedrijf dat om de haverklap van strategie verandert en je moet flexibel zijn.

Ik begrijp best dat niet iedereen gelijk is en dat sommige mensen nogal graag hun eigen stem horen. Ik begrijp ook best dat zij niet weten dat er mensen zijn die zich hiervoor niet kunnen afsluiten,  en àls ze het weten, er schijt aan hebben. Voorheen konden wij onze iPod meenemen en onder het e-mailen muziek luisteren. Dat deed ik regelmatig en ik werk dan heerlijk door. In mijn eigen tempo en ongestoord. Dat wil ik dus graag als ik aan het e-mailen ben. Maar dat mag niet (meer). Het waarom ontgaat me, niemand heeft er last van hebben als ik of mijn collega’s oordopjes in hebben. Het bedrijf trekt één lijn voor iedereen.

En dat vind ik jammer. Dat er van de werknemers een oneindige flexibiliteit wordt verwacht geëist, maar dat het bedrijf zelf de flexibiliteit, om haar werknemers als persoonlijkheden met eigen kwaliteiten te zien, ten enen male mist.

Het zou fijn zijn als mijn werkgever dit stukje zou lezen.

Om dit mopperlogje toch even leuk te eindigen een foto, van een heerlijk rustig beeld:

Even een testje om te kijken of ik kan loggen vanaf de mobiel.