Dinsdags ben ik meestal vrij en probeer ik me in het huishouden nuttig te maken. De zon scheen afgelopen dinsdagmiddag,  en in een blauwe achtergrond dreven witte wolkjes traag  voorbij.  De deur naar de tuin stond wijd open en ik wierp regelmatig een blik naar buiten.  Toen ik een bijtje zag rondvliegen bij de oostindische kers vond ik dat het tijd werd voor een time out. Ik haalde de camera, zette de macrolens erop en hurkte neer bij de, nog steeds in vlammende kleuren bloeiende bloemen.  De insecten zijn, nu het wat frisser is geworden, al wat trager en het bijtje was nog druk bezig, zij het in (voor bijen)  slow motion.  Ideaal voor fotografen natuurlijk. Toen hij mij zag ging hij verstoppertje spelen. Het zonlicht zorgde voor een mooi schaduwspel. De bij verdween uit beeld, achter of in de bloemen en kwam kort erna weer tevoorschijn. Hij leek helemaal dizzy en maakte een duikvlucht richting terrastegels.

Daar deed hij enkele pogingen op te vliegen maar dat scheen niet te lukken. Ik ging op mijn knieën voor ‘m zitten en zag dat ‘ie onder het stuifmeel zat, zijn lijf, zijn vleugels en zelfs een oog zat onder een dikke laag goud. Hij begon wat zenuwachtig rond te lopen en ik pakte een blaadje om ‘m op te laten stappen en zo weer op een bloem te zetten. Hij stapte erop maar bleef doorlopen met als gevolg dat hij er weer vanaf liep terwijl hij al op weg was naar een bloem. Bungelend aan een takje liet hij zich maar weer vallen.

En daar lag ‘ie weer….

Hij werd moe en ik had medelijden met hem. Ik durfde ‘m niet met mijn vingers op te pakken, bang dat ik z’n vleugeltjes zou beschadigen of dat hij mijn reddingspoging niet zou waarderen. Ik hield weer een blaadje voor ‘m en nu bleef hij gelukkig zitten en kon ik ‘m op de margrietjes zetten. Even keek hij verdwaasd om zich heen. Toen wist hij weer wie hij was, een bezig bijtje en bezige bijtjes zijn aangenomen om nectar te verzamelen. Al snel verdween de lange tong in het hart van de bloem.  Nu en dan wilde hij toch ook even een andere bloem aandoen en dat ging niet altijd goed, af en toe hing hij hulpeloos onderaan een margrietje.

Maar onze dappere Dodo klom weer omhoog en ging gewoon weer door met werken.

Hij bleef het er druk mee houden en ik had ook nog iets te doen, dus na een half uurtje ging ik weer naar binnen. Toen ik later weer kwam kijken was hij verdwenen. Een aantal foto’s zijn hier weer in het groot te bekijken.