Vanochtend vond ik een e-mail in mijn mailbox. Er stond iets in dat ik hier niet mag weergeven, want:

De informatie verzonden met en of in dit e-mail bericht is uitsluitend bestemd voor de geadresseerde(n). Gebruik van deze informatie door anderen dan geadresseerde(n) is verboden, behoudens indien en voorzover anders is aangegeven. Openbaarmaking, vermenigvuldiging, verspreiding, en/of verstrekking van deze informatie aan derden is NIET toegestaan,…..

Enfin, het betrof een uitnodiging voor het VARA radioprogramma dat Spijkers met Koppen heet en de aanleiding was het artikel in ESTA.  Naar aanleiding van het artikel kwamen ze op m’n wasblog terecht. Prachtig vonden ze het. Of ik volgende week zaterdag zin en tijd heb langs te komen.

Ik denk: hé, de Esta is uit!

Dus na het werk een exemplaar gaan kopen en het is echt een mooi artikel geworden, maar liefs zes pagina’s, met (uiteraard) prachtige foto’s van de inzenders. Dus ga gauw even kijken!

Het verhaaltje erbij is niet helemaal conform de waarheid. Eerlijk gezegd had ik toen ik daarover werd geïnterviewd niet zoveel te vertellen. Hoe is het zo gekomen en waarom doe je dit?  Tja .. omdat ik het leuk vind? Ok. Waarom vind je het leuk?

Ik moest daar opeens over na gaan denken, en met hulp van de interviewster (wat voorzetjes enzo) kwam er wel wat uit voor een artikel. Maar ik heb nooit wasmiddel geroken in Tunis hoor! Hooguit kruiden op de markt! Mijn moeder had ook geen dagtaak aan het ophangen van de schone was, want daar hadden we een hulp voor! En die had er ook geen dagtaak aan, zo groot was ons gezin nou ook weer niet (vier kinderen). Ook stap ik hoogst zelden op de fiets…. En zo nog wat dingetjes.

Maar allez, daar komt het allemaal niet op aan, de foto’s zijn schitterend! En het is toch reuzeleuk om dit zo in het blad te zien staan!