Een deel van mijn roots ligt in Beverwijk.  Vandaag zijn mijn broer en ik samen op pad gegaan en hebben een bezoek gebracht aan het museum Kennemerland aldaar. We wilden graag de oude documenten bekijken en fotograferen waarin de naam Knegjes voorkomt (en andere varianten van de naam).

Maar eerst gingen we naar het naar een voorvader vernoemd fiets- en wandelpad aan de rand van Beverwijk.  Het gebied daar is in de 18e eeuw onteigend om te gebruiken als lunetten. Jacob Knegjes had daar ook een stuk grond en een strook ervan is onteigent. Dat ligt ongeveer op de plek waar nu het pad loopt.

Daarna gingen we naar het museum waar we een afspraak hadden met iemand die de oude documenten voor ons zou openen. Ze zijn nog niet getranscribeerd. Het is nog een hele opgave om die oude handschriften te ontcijferen. Sommigen zijn ook erg onduidelijk geworden. Ik heb een aantal foto’s gemaakt  zodat  mijn broer zich er thuis over kan gaan buigen.

De dag ging snel voorbij en voor we het wisten werd het al donker. Beverwijk zullen we nog eens bezoeken om ook het oude centrum te bekijken en wat oudere gebouwen te fotograferen.

Ik kreeg deze award cadeau van Louise!  Zij schrijft:  Graag geef ik deze wisselbeker door aan Margo omwille van haar poëtische fotoverslagen.

Bedankt voor de eer, Louise!
Bij deze award hoort een opdracht: tien weetjes over jezelf schrijven. Ik ben gemakzuchtig en heb Louise’s vragen voor zichzelf overgenomen. Het zijn wel mijn antwoorden!

To write or not to be?
To write, for sure!  Schrijven met licht het liefst, maar schrijven op papier met inkt, of  via het toetsenbord op de harde schijf. Er moet geschreven worden!

Boekenkast of e-boek?
Er zal de komende jaren wel eens een e-book komen, al was het maar voor de vakanties. Maar wat zou het huis kaal zijn zonder boekenkasten, vele rijen boeken maken ons huis sfeervol. En bladeren in een e- book kan vast niet zo lekker als in een echt boek.

Pen of PC?
Ik krijg snel pijn in mijn hand en mijn handschrift begint dan steeds gestresster te lijken. Daarom schrijf ik liever met het toetsenbord.

Ochtend of avond?
De vroege, mooie ochtend met het rood aan de hemel, en de stilte nog alom vind ik ontzettend inspirerend, maar ik ben ontegenzeggelijk een avondmens. Altijd geweest. Tegen de tijd dat ik eigenlijk zou moeten gaan slapen, om aan mijn hoognodige uurtjes slaap toe te komen, krijg ik juist inspiratie om van alles te willen doen.

Bus of auto?
Openbaar vervoer vind ik vreselijk. De auto dus, absoluut! Lekker vrij, alleen, heerlijk!

Bruis of plat?
Bruis of plat? Louise zag er water in, eerlijk gezegd denk ik daar ook aan. Bruis dan, in dat geval. Rood graag.

Hakken of wandelschoenen?
Het liefst gewoon platte schoenen, ik hoef niet langer te lijken dan ik ben. Hoge hakken zijn aan mij  niet besteed, maar een laarsje met een hakje vind ik wel leuk. Alleen heb ik altijd rubber laarzen in mijn auto liggen, voor het geval dàt.

Schaar, steen, papier?
Papier. Ik hou van papier. Ik heb een paar jaar terug een boekbind-cursus gedaan. Erg leuk, zou ik me wel weer mee bezig willen houden.

Lezen en laten lezen!
Ik lees de laatste jaren vooral non-fictie. Heel af en toe een roman tussendoor. Toch staat me nog één boek bij dat ik lang geleden las, waarin, zo herinner ik het me, eigenlijk niets gebeurde: ‘Nooit meer slapen’, van W.F. Hermans. Een geweldige sfeertekening.  Zo vind ik de film ‘Death in Venice’ van Visconti ook indrukwekkend.  Ik hou dus eigenlijk van boeken en films waarin niet zoveel gebeurt, maar waar een geweldige sfeer wordt opgeroepen. Alhoewel ik ‘De Aanslag van Harry Mulisch’ een geweldige detective vond. ‘De Avonden’ van G.K. van het Reve heeft me als zestienjarige heel erg aangegrepen. Ik vond het enerzijds van een walgelijke burgerlijkheid , maar aan de andere kant juist weer door de sfeertekening geweldig. Ik heb later de stripversie gekocht in vele delen, die ik volgens mij nog niet allen heb. Die stripversie viel in het geheel niet tegen, sterker, het is zoals ik het ook had gezien.

Biografie of autobiografie?
Ik schrijf dagboek, dus ik ‘autobio’ sinds mijn vijftiende, soms drie boeken per jaar, soms drie jaar in één boek. Dus erg onregelmatig. Ik schrijf vooral als het me niet zo geweldig gaat, dus het is niet te hopen dat die boeken ooit door een archeoloog worden opgegraven in het jaar 3000 of zo en mijn biografie uitgeeft. Het zou namelijk een vervormd beeld van de werkelijkheid geven.

Ik geef deze award door aan Marmein, omdat zij een geweldig talent heeft te fotograferen. Marmein is altijd weer inspirerend voor vele gevorderde en beginnende fotografen!

Af en toe moeten we even bijkletsen. Horen hoe het gaat. Op school, thuis, met dansen, met sport, met de tandjes, met de katten, of het al koud is daar, of ze al vakantie hebben, enzovoort enzovoort. Hoe kun je dat beter dan dan via Skype.  We kunnen ze live zien, hoewel live, met een ietsje pietje vertraging, waardoor we eerst iets horen en dan de bijbehorende beweging zien. Tim heeft een nieuwe laptop, maar helaas een nogal belabberde geïntegreerde camera. De losse camera die hij heeft is veel beter. Het levert wel grappige aquarel achtige beelden op. Want stilzitten is niet echt besteed aan deze broer en zus in Slovenië.

De wintertijd is ingegaan en het lijkt of de herfst nu echt begonnen is de blaadjes uit de bomen te blazen. Overal liggen pakken bladeren.

We waren vandaag  in het Arboretum in Rotterdam. Trompenburg, en zagen er veel variaties in de overgang van groen naar geel naar bruin.

Een aantal foto’s zijn HIER groter aan te klikken en komen ze beter tot hun recht.

Ik probeer al een tijd een bijtje in de vlucht te vangen. Niet dat dat op zich zo’n probleem is, maar ik wil de bij er graag scherp op krijgen. En dat valt niet mee. Een zweefvlieg (die zie ik momenteel helemaal niet meer) hangt, zoals z’n naam al zegt, geruime tijd op één plek te zweven, alleen de vleugeltjes gaan razendsnel heen en weer. Het is dan niet zo moeilijk het zweefvliegje scherp te krijgen, alleen de vleugeltjes, afhankelijk van de gekozen sluitertijd, in meer of mindere mate onscherp.

Een bijtje hangt niet stil en is bovendien nog heel onvoorspelbaar ook. Vanmiddag heb ik weer een poging ondernomen. In het zonnetje ben ik buiten gaan zitten op een krukje, naast de grote bos margrietjes. Er vlogen bijtjes af en aan, er is tenslotte steeds minder te halen voor ze.  Ik stel scherp op een bij en ga zitten wachten totdat ‘ie opvliegt. En dan druk ik af. 

En natúúrlijk is de bij dan niet eens meer in beeld! Het gaat er dus om dat je afdrukt als de bij nog niet in beweging is. Maar hoe weet je wanneer de bij gaat vliegen? Dat weet je dus niet. Uit niets blijkt dat de bij weer een bloempje verder gaat. Zo zit ‘ie nog in het hart van de bloem en zo is’ie weg.

Op deze foto vliegt ‘ie net weg. Hoe dat dan gelukt is? Nou, dat is een toevalstreffer. Want ik maakte een foto van de zittende bij en in de klik vloog de bij op.  En hij is niet scherp. En hij vliegt de verkeerde kant op. Het gaat er namelijk om dat de bij niet alleen scherp in beeld is, maar ook de goede kant op vliegt. Dus niet van een zonnig plekje de schaduw in. Of naar het kader van je beeld. Want de camera past de instellingen op het licht af. Dus, had ik eerst een grote sluitertijd, in verband met het scherp fotograferen van de bewegende bij, die sluitertijd past zich aan op het moment dat er minder licht is. En is de sluitertijd ineens toch weer veel te lang. Ik kan het ook zo instellen dat de camera een vaste sluitertijd heeft, en bij wisselende lichtomstandigheden het diafragma zich aanpast, dus de lensopening. Maarrrr … dan heb ik kans dat ik een goede sluitertijd heb bij een veel te groot diafragma. Bij een grote lensopening is de scherptediepte klein. Dus vliegt de bij zo uit het scherptediepte gebied.

Een mogelijkheid enkele problemen te omzeilen is met een goede flitser. De flitstijd is heel kort, de sluitertijd relatief lang, het moment wordt bepaald en gevangen door de korte tijd dat de flitser licht over de bij gooit. Nou ben ik niet zo’n flitsliefhebber en ik heb dus geen goede flitser. Het zal dus, als het ooit echt goed lukt, een geweldig toevalstreffer worden! 

Vandaag, net als gisteren stralend weer. Gisteren heb ik me voorgenomen, dat ik, wat er ook gebeurt naar buiten zal gaan. En dat heb ik dus gedaan, na drie dagen eindelijk weer de buitenlucht in. Heerlijk, ik voelde me direct veel fitter en het gehoest stopt in de frisse buitenlucht. We zijn een beetje door de Alblasserwaard gereden en uitgestapt om een stukje door een vrij open deel van een bos te lopen. Deze, en andere soortgenoten, De koe, waarvan u hier de reflectie in het water ziet, en haar soortgenoten, kwam ik ergens anders tegen. Ze lagen lekker in het zonnetje te genieten van het koe-zijn.

Dinsdags ben ik meestal vrij en probeer ik me in het huishouden nuttig te maken. De zon scheen afgelopen dinsdagmiddag,  en in een blauwe achtergrond dreven witte wolkjes traag  voorbij.  De deur naar de tuin stond wijd open en ik wierp regelmatig een blik naar buiten.  Toen ik een bijtje zag rondvliegen bij de oostindische kers vond ik dat het tijd werd voor een time out. Ik haalde de camera, zette de macrolens erop en hurkte neer bij de, nog steeds in vlammende kleuren bloeiende bloemen.  De insecten zijn, nu het wat frisser is geworden, al wat trager en het bijtje was nog druk bezig, zij het in (voor bijen)  slow motion.  Ideaal voor fotografen natuurlijk. Toen hij mij zag ging hij verstoppertje spelen. Het zonlicht zorgde voor een mooi schaduwspel. De bij verdween uit beeld, achter of in de bloemen en kwam kort erna weer tevoorschijn. Hij leek helemaal dizzy en maakte een duikvlucht richting terrastegels.

Daar deed hij enkele pogingen op te vliegen maar dat scheen niet te lukken. Ik ging op mijn knieën voor ‘m zitten en zag dat ‘ie onder het stuifmeel zat, zijn lijf, zijn vleugels en zelfs een oog zat onder een dikke laag goud. Hij begon wat zenuwachtig rond te lopen en ik pakte een blaadje om ‘m op te laten stappen en zo weer op een bloem te zetten. Hij stapte erop maar bleef doorlopen met als gevolg dat hij er weer vanaf liep terwijl hij al op weg was naar een bloem. Bungelend aan een takje liet hij zich maar weer vallen.

En daar lag ‘ie weer….

Hij werd moe en ik had medelijden met hem. Ik durfde ‘m niet met mijn vingers op te pakken, bang dat ik z’n vleugeltjes zou beschadigen of dat hij mijn reddingspoging niet zou waarderen. Ik hield weer een blaadje voor ‘m en nu bleef hij gelukkig zitten en kon ik ‘m op de margrietjes zetten. Even keek hij verdwaasd om zich heen. Toen wist hij weer wie hij was, een bezig bijtje en bezige bijtjes zijn aangenomen om nectar te verzamelen. Al snel verdween de lange tong in het hart van de bloem.  Nu en dan wilde hij toch ook even een andere bloem aandoen en dat ging niet altijd goed, af en toe hing hij hulpeloos onderaan een margrietje.

Maar onze dappere Dodo klom weer omhoog en ging gewoon weer door met werken.

Hij bleef het er druk mee houden en ik had ook nog iets te doen, dus na een half uurtje ging ik weer naar binnen. Toen ik later weer kwam kijken was hij verdwenen. Een aantal foto’s zijn hier weer in het groot te bekijken.

Iets wat op een griepje lijkt heeft hier toegeslagen en ik lig al twee dagen hoestend en proestend vanuit bed te regeren. Omdat het waarschijnlijk toch niet echt een hele erge griep is en zeker niet Mexicaans, begin ik me al gauw te vervelen. Te lamlendig om iets zinvols te doen, zoals naar m’n werk gaan of anders desnoods maar een berg was wegstrijken, ben ik maar aan de foto’s van het dappere bijtje begonnen. Dat kan ik nog net aan. Nog even geduld alstublieft, we schieten aardig op!

HIER weer groot te bekijken, in original size.

Als je >>hier<<  klikt en bij formaat op ‘original’ klikt zie je het grote formaat waar de foto beter tot z’n recht komt.