Malou, mijn dochter, is van de zielige diertjes. Ze is inmiddels 23 jaar en van kleins af aan komt ze met de meest uiteenlopende zielige diertjes thuis. Uit het nest gevallen vogeltjes, jonge, de weg kwijt zijnde eendjes, een eendje dat bijna de lucht in vloog in de bek van een ekster (?), muisjes, veel muisjes. Het hele arsenaal aan zielige diertjes hebben we al thuis gehad. Een compleet opvangcentrum zijn we af en toe geweest. Egeltjes ook, gelukkig bevond zich vlak in de buurt een vogelopvang die zich ook over egeltjes ontfermde. Ook kwam ze om de zoveel jaar met een schattig poesje onder haar trui verstopt thuis. ‘Kijk ’s mam’… ja dan was ik al verkocht. Eén keer is ze door het ijs gezakt in een poging vastgevroren eenden te redden.

We hebben zo’n anderhalf jaar een huismuis gehad. Malou bracht ‘m als roze garnaaltje binnen, uit een overhoop geschopt nest.  Mickey, want zo ging hij (of zij)  natuurlijk heten, groeide voorspoedig, dankzij pipetjes kattemelk,  kreeg een vachtje en een huisje (dat laatste van ons) en leefde nog anderhalf jaar, waarbij wij ons amuseerden met zijn capriolen. Mickey mocht ’s avonds, als het rustig was in huis, wel even van wat vrijheid genieten. Dan kroop hij één mouw van mijn trui in en kwam er aan de andere kant weer uit.  Eén keer hebben we gedacht dat hij misschien wat eenzaam zou kunnen zijn. Niets menselijks is een muisje vreemd, dachten wij. We hadden weer een muisje uit een kattebek gered en bij Mickey gezet. Mickey was not amused en vocht ‘m z’n huis uit. We konden ‘m maar ternauwernood redden.  Misschien kwam het doordat het een spitsmuisje was en Mickey was een veldmuisje. Niets menselijks is een veldmuisje vreemd tenslotte. We hebben staan huilen als kleine kinderen toen Mickey in mijn handen stierf. Hij voelde koud en naar aan, die meimiddag. Ik nam ‘m in mijn handen en blies zachtjes warme lucht over z’n lijfje. Het mocht niet baten,  aan Mickey’s leven kwam een einde.  We hebben ‘m een staatsbegrafenis gegeven in een hoekje van de tuin.

Dat was Mickey. Dit is Vleertje. Vanochtend om 6 uur trok ik de schuifdeur naar de tuin open. Meestal verdringen de katten zich dan om als eerste naar binnen te vliegen en rennen dan in een rechte lijn richting kattebrokjes. Vanochtend gebeurde er niets. Toen zag ik ineens Poema zitten en een metertje verderop Maya. Maya gromde. Ik ben nog niet zo allert op de vroege ochtend en had pas in de gaten dat er zich een prooi in de kattebek bevond, toen die al in Maya’s bek voorbij kwam. Gelukkig was ik toen wel ineens wakker want ik joeg Maya richting gang en deed de voordeur open. Maya met prooi was nu buiten en ik kon aan mijn ontbijt beginnen. Ik had niet eens gezien wat het was, en dacht aan een kikker.

Even later zat Maja op het richeltje van het keukenraam naar binnen te kijken. ‘Ik ben lief en heb de prooi laten gaan en ik heb honger’, zeiden haar gele ogen. Ik liet haar naar binnen. Toen ik een uurtje later de voordeur uit ging zag bij de lavendelplanten ik iets donkers liggen. Een muisje? Of een …. vleermuisje?? Geen tijd voor nadere inspectie, bovendien vind ik vleermuizen eng en bovendien zou ‘ie wel dood zijn.

Toen ik aan het eind van de middag thuis kwam lag ‘het’ er nog. Malou en ik hebben een tijdlang op onze knieen zitten kijken naar wat nou toch wel duidelijk een vleermuisje was.  ’Hij leeft nog, kijk maar hij ademt’. Ik kwam zo dichtbij als ik durfde (een meter afstand, ik heb genoeg vampierfilms gezien), maar zag echt niks bewegen. ‘KIJK DAN!’, zei Malou ongeduldig,  ’je ziet zijn vachtje op een neer gaan!’ Ik kon kijken wat ik wilde, maar naar mijn mening was’ie zo dood als een pier. Malou ging het doosje halen dat altijd gereed staat voor dit soort gevallen en waar onlangs nog een muisje in heeft gezeten. Met handschoenen aan en doekjes heeft ze ‘m uiteindelijk opgepakt. Hij klemde zich vast aan het beton van de stoeptegels. Hij ligt nu in het doosje. Op internet vond ze al gauw het telefoonnummer van een vleermuisopvang in de buurt en straks wordt Vleertje, dead or alive opgehaald.

UPDATE:

Vleermuisje is net om kwart voor tien opgehaald en hij leeft nog. Hij is wat ondervoed maar de vleugeltjes zijn intact.