Het leven van een fotograaf gaat niet over rozen. Ok, in sommige opzichten wel. Maar in vergelijking met stukjesschrijvers hebben wij heel wat meer te doen om tot een resultaat te komen. We moeten  soms door weer en wind, sowieso moeten we erop uit, waar een stukjesschrijver voor de haard of lekker in een tuinstoel onder de parasol, met de benen omhoog zijn stukje kan schrijven. Stukjes kun je ieder moment van de dag schrijven. Bij fotograferen is dat wel anders. We liggen soms languit (in de modder als dat zo uitkomt), we staan af en toe in de brandnetels en het kan gebeuren dat we tot onze enkels in het water staan. We moeten een vaste hand hebben, en goede ogen. Wij hebben vooral goed daglicht nodig om tot een goed resultaat te komen.

Los van dat alles moeten we vaak eindeloos geduld hebben.

Zo bedacht ik dat ik wel eens een hommel of bij in de vlucht wilde fotograferen. Het liefst zodat de fragiele, transparante vleugeltjes er scherp op kwamen en ook de kop. De eerste pogingen mislukten. Hommel stond er wel op, maar kon net zo goed een roodbruine vlek zijn. Te onscherm om herkenbaar te zijn. Dus de sluitersnelheid opgeschroeft, en dit doe ik door de ISO op te schroeven. Kortere sluitersnelheid vangt de beweging in een scherp(er) beeld maar dan kost het licht, dus de geveoeligheid van de sensor verhogen. Het diafragma mag ook niet te groot want dan kost dat weer scherptediepte waardoor het kan gebeuren dat de vliegende hommel net buiten het scherptegebied vliegt. Die moet dus ruim zijn. Dit betekent allemaal dat het goed licht moet zijn. In de schaduw is het dan al gauw te donker.

De hommels in mijn tuin moesten nu net bij een struikje kleine bloemetjes gaan zitten hommelen. De bloemetjes zijn erg klein en zorgen voor onrust op de foto. Bovendien staat het struikje voor een groot deel in de schaduw. Kortom, dit is mijn eerste tot zover beste resultaat. Maar we blijven oefenen!