Ik deel graag  mooie dingen met mijn medemens. Daarom heb ik dit fotoblog. Met mijn foto’s kan ik het mooie uit de natuur laten zien. Bloemen, wolken, de zonnestralen die door de bomen schijnen. Kinderen, dieren. De dingen waarvan ik de schoonheid inzie. Volwassen mensen zijn pas weer mooi als ze oud en rimpelig zijn. Omdat dan hun onschuld weer terug is. En hun gezicht een weerspiegeling is van een heel leven, een vaak zwaar leven. Mooie meiden zijn niet mooi. Ze zijn rimpelloos en glad en sexy, maar zelden ontroert het. Want wat mooi is, is mooi omdat het ontroert.

Ik heb nooit de gelegenheid en stimulans gehad me actief met muziek bezig te houden. Ik had graag piano leren spelen. Maar helaas, dat deel van de mooie dingen in het leven zijn aan mij voorbij gegaan.

Door een logje van Frankie kwam er een stuk muziek in mijn hoofd.  Ik ken het omdat een vriendin het wel eens met een vriend heeft gespeeld en er een opname van heeft gemaakt. Ze heeft er jaren geleden alweer, een cd voor mij van gebrand. Een bijzondere vriendin, die in een bepaalde fase van mijn leven kwam als een engel en me de weg wees toen ik die niet meer kon zien. Een vriendin met een enorm zware bagage en een zwaar leven.  Maar die haar leven in dienst stelt van mensen die haar nodig hebben. Zij werkt nu als therapeute.

Ik wil graag dat, terwijl jullie verder logjes lezen, de muziek hieronder even open laten staan. Het stuk dat mijn vriendin voor me op cd brandde, speelde zij met een goede vriend van haar. Mijn vriendin was concert pianiste, de vriend een verdienstelijk speler.  In het stuk hoor je een heel leven voorbij komen. Van de eerste hartslag nog in de baarmoeder, tot de allerlaatste. Een leven met vrolijke momenten en met diepe droefheid. Met stress en met berusting.  Liefde en angst. Jeugd en ouderdom.

Het eerste stukje is om een idee te krijgen. Eronder staat een link naar de website van de (Nederlandse) componist Simeon ten Holt. Klik daar op media en klik op de grote foto voor een uitvoering van anderhalf uur. Het stuk heet Canto Ostinato.

http://www.canto-ostinato.com/

Er is toch altijd een lichtpuntje!

Er staan weer nieuwe waslijntjes op mijn Wasblog.

Er zitten schitterende foto’s tussen, dus ga er even kijken!  En hier ook maar gelijk een oproep;  zie je wasjes wapperen, maak er een foto van en stuur die naar het mailadres op het wasblog. Ik ben vooral ook geïnteresseerd in exotische wasjes. Ben je in een ver buitenland en zie je was hangen, aarzel niet! 

En dan vergeet ik bijna te vermelden dat in de eerstvolgende Esta, nummer 21, het artikel verschijnt over dit weblog en zijn waslijntjes.

Met de nadruk op tuin! Heerlijk dat er in ons tuintje nog klaprozen en zonnenbloemen bloeien. Het trekt nog veel hommels (zie logje hieronder) aan.

Het was trouwens gewoon erg warm vandaag!

In de zonnebloem hier vlak bij Maya (die op een tuintafeltje ligt) zat een hommel. Het duurde even voor Maya ‘m zag. Met een luie beweging sterkte ze haar poot uit en zwiepte de hommel weg.

Vanochtend, niet eens zo vroeg, keek ik naar de zonnebloemen.

Een hommel zit/ligt bewegingsloos met zijn neus in het stuifmeel.

Dood? Gedrogeerd? In slaap?

De hommel leeft. Hij beweegt. En kijkt me aan.

Hij draait zich om en vliegt weg!

Ik weet niet hoe dit zit, maar mijn theorie is: de hommel kwam gisteravond op de zonnebloem. Het werd koud en vochtig. Als het koud en vochtig is worden insecten trager. Hij is ter plekke ingedhommeld. En werd pas weer wakker toen het warmer werd en ik om ‘m heen stond te dansen. Wat denken jullie?

Malou, mijn dochter, is van de zielige diertjes. Ze is inmiddels 23 jaar en van kleins af aan komt ze met de meest uiteenlopende zielige diertjes thuis. Uit het nest gevallen vogeltjes, jonge, de weg kwijt zijnde eendjes, een eendje dat bijna de lucht in vloog in de bek van een ekster (?), muisjes, veel muisjes. Het hele arsenaal aan zielige diertjes hebben we al thuis gehad. Een compleet opvangcentrum zijn we af en toe geweest. Egeltjes ook, gelukkig bevond zich vlak in de buurt een vogelopvang die zich ook over egeltjes ontfermde. Ook kwam ze om de zoveel jaar met een schattig poesje onder haar trui verstopt thuis. ‘Kijk ’s mam’… ja dan was ik al verkocht. Eén keer is ze door het ijs gezakt in een poging vastgevroren eenden te redden.

We hebben zo’n anderhalf jaar een huismuis gehad. Malou bracht ‘m als roze garnaaltje binnen, uit een overhoop geschopt nest.  Mickey, want zo ging hij (of zij)  natuurlijk heten, groeide voorspoedig, dankzij pipetjes kattemelk,  kreeg een vachtje en een huisje (dat laatste van ons) en leefde nog anderhalf jaar, waarbij wij ons amuseerden met zijn capriolen. Mickey mocht ’s avonds, als het rustig was in huis, wel even van wat vrijheid genieten. Dan kroop hij één mouw van mijn trui in en kwam er aan de andere kant weer uit.  Eén keer hebben we gedacht dat hij misschien wat eenzaam zou kunnen zijn. Niets menselijks is een muisje vreemd, dachten wij. We hadden weer een muisje uit een kattebek gered en bij Mickey gezet. Mickey was not amused en vocht ‘m z’n huis uit. We konden ‘m maar ternauwernood redden.  Misschien kwam het doordat het een spitsmuisje was en Mickey was een veldmuisje. Niets menselijks is een veldmuisje vreemd tenslotte. We hebben staan huilen als kleine kinderen toen Mickey in mijn handen stierf. Hij voelde koud en naar aan, die meimiddag. Ik nam ‘m in mijn handen en blies zachtjes warme lucht over z’n lijfje. Het mocht niet baten,  aan Mickey’s leven kwam een einde.  We hebben ‘m een staatsbegrafenis gegeven in een hoekje van de tuin.

Dat was Mickey. Dit is Vleertje. Vanochtend om 6 uur trok ik de schuifdeur naar de tuin open. Meestal verdringen de katten zich dan om als eerste naar binnen te vliegen en rennen dan in een rechte lijn richting kattebrokjes. Vanochtend gebeurde er niets. Toen zag ik ineens Poema zitten en een metertje verderop Maya. Maya gromde. Ik ben nog niet zo allert op de vroege ochtend en had pas in de gaten dat er zich een prooi in de kattebek bevond, toen die al in Maya’s bek voorbij kwam. Gelukkig was ik toen wel ineens wakker want ik joeg Maya richting gang en deed de voordeur open. Maya met prooi was nu buiten en ik kon aan mijn ontbijt beginnen. Ik had niet eens gezien wat het was, en dacht aan een kikker.

Even later zat Maja op het richeltje van het keukenraam naar binnen te kijken. ‘Ik ben lief en heb de prooi laten gaan en ik heb honger’, zeiden haar gele ogen. Ik liet haar naar binnen. Toen ik een uurtje later de voordeur uit ging zag bij de lavendelplanten ik iets donkers liggen. Een muisje? Of een …. vleermuisje?? Geen tijd voor nadere inspectie, bovendien vind ik vleermuizen eng en bovendien zou ‘ie wel dood zijn.

Toen ik aan het eind van de middag thuis kwam lag ‘het’ er nog. Malou en ik hebben een tijdlang op onze knieen zitten kijken naar wat nou toch wel duidelijk een vleermuisje was.  ’Hij leeft nog, kijk maar hij ademt’. Ik kwam zo dichtbij als ik durfde (een meter afstand, ik heb genoeg vampierfilms gezien), maar zag echt niks bewegen. ‘KIJK DAN!’, zei Malou ongeduldig,  ’je ziet zijn vachtje op een neer gaan!’ Ik kon kijken wat ik wilde, maar naar mijn mening was’ie zo dood als een pier. Malou ging het doosje halen dat altijd gereed staat voor dit soort gevallen en waar onlangs nog een muisje in heeft gezeten. Met handschoenen aan en doekjes heeft ze ‘m uiteindelijk opgepakt. Hij klemde zich vast aan het beton van de stoeptegels. Hij ligt nu in het doosje. Op internet vond ze al gauw het telefoonnummer van een vleermuisopvang in de buurt en straks wordt Vleertje, dead or alive opgehaald.

UPDATE:

Vleermuisje is net om kwart voor tien opgehaald en hij leeft nog. Hij is wat ondervoed maar de vleugeltjes zijn intact.

Mijn betere helft kwam thuis met twee takjes met gele bloempjes. geplukt in de tuin van de zaak. Om te fotograferen.

Dus? Gefotografeerd! 

Wikipedia, de online encyclopedie die door gebruikers van de site ook geschreven wordt, is bij iedereen wel bekend. Er is nu echter ook Fotopedia. Fotopedia is een fotografische encyclopedie waar het draait om de foto’s. De site bevat inmiddels reeds zo’n 150.000 foto’s behorende bij 4.300 artikelen.

Het project ging eerder door het leven (in beta) als Fotonauts, maar heeft nu dus de naam Fotopedia gekregen. Foto’s kunnen door iedereen toegevoegd worden en dat kan op verschillende manieren. Bijvoorbeeld via je Flickr account of de speciale desktop applicatie.

Op Fotopedia zijn dus artikelen over vele verschillende onderwerpen te vinden. Bijvoorbeeld over spinnen,  Michael Jackson, de stad Nijmegen of de Leica M8. Een grote variatie aan onderwerpen dus. Uiteraard staan de foto’s bij de artikelen centraal. En staat jouw onderwerp er niet bij dan kun je zelf een nieuw artikel over dat onderwerp beginnen.

- bron: Photofacts

Een mens richt zich altijd naar het licht. Of het nou een tv- of computerscherm is, of iets anders dat licht geeft. Zo keek ik gisteravond naar het lichte plekje tussen de steeds donker wordende wolken.

En wilde ik graag het middag licht vangen dat door de tere blaadjes van de klaproos scheen.

Mijn moeder overleed in 2002. Hier was ze een jaar of twintig.

Ik ben weer een beetje bezig met graven in de oude doos. Een tijdje geleden heb ik een groot aantal hele oude foto’s ingescand.