Het leven
Ik deel graag mooie dingen met mijn medemens. Daarom heb ik dit fotoblog. Met mijn foto’s kan ik het mooie uit de natuur laten zien. Bloemen, wolken, de zonnestralen die door de bomen schijnen. Kinderen, dieren. De dingen waarvan ik de schoonheid inzie. Volwassen mensen zijn pas weer mooi als ze oud en rimpelig zijn. Omdat dan hun onschuld weer terug is. En hun gezicht een weerspiegeling is van een heel leven, een vaak zwaar leven. Mooie meiden zijn niet mooi. Ze zijn rimpelloos en glad en sexy, maar zelden ontroert het. Want wat mooi is, is mooi omdat het ontroert.
Ik heb nooit de gelegenheid en stimulans gehad me actief met muziek bezig te houden. Ik had graag piano leren spelen. Maar helaas, dat deel van de mooie dingen in het leven zijn aan mij voorbij gegaan.
Door een logje van Frankie kwam er een stuk muziek in mijn hoofd. Ik ken het omdat een vriendin het wel eens met een vriend heeft gespeeld en er een opname van heeft gemaakt. Ze heeft er jaren geleden alweer, een cd voor mij van gebrand. Een bijzondere vriendin, die in een bepaalde fase van mijn leven kwam als een engel en me de weg wees toen ik die niet meer kon zien. Een vriendin met een enorm zware bagage en een zwaar leven. Maar die haar leven in dienst stelt van mensen die haar nodig hebben. Zij werkt nu als therapeute.
Ik wil graag dat, terwijl jullie verder logjes lezen, de muziek hieronder even open laten staan. Het stuk dat mijn vriendin voor me op cd brandde, speelde zij met een goede vriend van haar. Mijn vriendin was concert pianiste, de vriend een verdienstelijk speler. In het stuk hoor je een heel leven voorbij komen. Van de eerste hartslag nog in de baarmoeder, tot de allerlaatste. Een leven met vrolijke momenten en met diepe droefheid. Met stress en met berusting. Liefde en angst. Jeugd en ouderdom.
Het eerste stukje is om een idee te krijgen. Eronder staat een link naar de website van de (Nederlandse) componist Simeon ten Holt. Klik daar op media en klik op de grote foto voor een uitvoering van anderhalf uur. Het stuk heet Canto Ostinato.
Lijntjes
Er staan weer nieuwe waslijntjes op mijn Wasblog.
Er zitten schitterende foto’s tussen, dus ga er even kijken! En hier ook maar gelijk een oproep; zie je wasjes wapperen, maak er een foto van en stuur die naar het mailadres op het wasblog. Ik ben vooral ook geïnteresseerd in exotische wasjes. Ben je in een ver buitenland en zie je was hangen, aarzel niet! ![]()
En dan vergeet ik bijna te vermelden dat in de eerstvolgende Esta, nummer 21, het artikel verschijnt over dit weblog en zijn waslijntjes.
Huis-, tuin- en keukenlogje
Met de nadruk op tuin! Heerlijk dat er in ons tuintje nog klaprozen en zonnenbloemen bloeien. Het trekt nog veel hommels (zie logje hieronder) aan.
Het was trouwens gewoon erg warm vandaag!
In de zonnebloem hier vlak bij Maya (die op een tuintafeltje ligt) zat een hommel. Het duurde even voor Maya ‘m zag. Met een luie beweging sterkte ze haar poot uit en zwiepte de hommel weg.
Ingehommeld
Vanochtend, niet eens zo vroeg, keek ik naar de zonnebloemen.
Een hommel zit/ligt bewegingsloos met zijn neus in het stuifmeel.
Dood? Gedrogeerd? In slaap?
De hommel leeft. Hij beweegt. En kijkt me aan.
Hij draait zich om en vliegt weg!
Ik weet niet hoe dit zit, maar mijn theorie is: de hommel kwam gisteravond op de zonnebloem. Het werd koud en vochtig. Als het koud en vochtig is worden insecten trager. Hij is ter plekke ingedhommeld. En werd pas weer wakker toen het warmer werd en ik om ‘m heen stond te dansen. Wat denken jullie?
























Recent Comments