Ach gossie,  dacht ik toen ik zag waar eerst Poema en toen ook Maya belangstelling voor toonde. Hij had zich verschanst net voor de drempel bij de tuindeuren, achter de rubberen deurmat. Daar kon Poema met zijn  plagerige pootje net niet bij.

Ik nam hem in mijn hand. Hij hield zich muisstil. Deed geen poging te vluchten. Een paar maanden geleden had ik er ook een uit de kattenklauwen gered. Die deed eerst ook alsof hij op sterven na dood was en sprong toen alsnog met een wijde boog uit het plantenkastje, waar nu ook dit kleintje voor z’n eigen veiligheid even in zit. Een veldmuisje. Schattig hè?

Als ‘ie is bekomen van de schrik brengen we hem weer terug naar de natuur.