Ik dacht, gezien het feit dat het langzamerhand in de omgeving van Breda op een schilderij van Monet begon te lijken, dat er op ‘mijn korenveld’ zo langzamerhand ook wel iets op het gebied van klaprozen te zien wou moeten zijn. Dus na het werk reed ik erheen.

En of er klaprozen waren! Whoehééé! Ik kan me voorstellen dat er momenten zijn dat ik nog gelukkiger kan zijn, maar zittend, liggend, midden in het koren/klaprozenveld is geweldig! De hommels zoemden om mij heen, van klaproos naar klaproos. De korenaren wuifden heen en weer in de wind. De wolken zorgden voor een stijlvolle achtergrond. En het was stil. Op het geluid van paardenhoeven na, af en toe kwam er een ruiter op paard langs, die mij niet zag. Daarbij had ik nog een rode bloes aan, dus ik kon zo doorgaan voor een wat groot uitgevallen klaproos.

Ik heb veel foto’s, heel veel. Ik kom er denk ik pas volgende week aan toe, morgen werk ik, en ik wil vooral ook uitslapen want de katten houden me iedere nacht uit m’n slaap, de mormels.