Vanochtend om zes uur zag ik dat een van de door mij gezaaide papavers uit de knop was gebroken. Nou, niet helemaal, hij had nog een hoedje op van de schutblaadjes die de mooie bloembladeren bij elkaar hielden. Een uurtje later zag ik dat de bloem wijd was opengewaaierd. (Foto’s hiervan zie je op Tweetfoto, rechts onderaan op dit blog aanklikken). Vanmiddag rond half vijf kwam ik thuis en de bloem had nog maar drie bloemblaadjes, de rest lag ernaast op de grond. Nog weer een uur later was het gedaan. In één dag!

Ik ging dus maar na het werk via een omweg naar huis. In plaats van de A16 nam ik de A27 richting Gorkum en nam de afslag Dussen. Want daar had ik zaterdagavond de papavers gefotografeerd. Het veld waar nog maar een paar donkerroze papavers stonden stond nu helemaal vol. Maar eerst reed ik even langs het … even spieken….. tarweveld!

Ik heb altijd geleerd niet te sproeien als de zon fel schijnt, zouden de blaadjes van de aardappelplant (dat was het geloof ik) niet verschroeien?

Het is er heerlijk rustig, een landweggetje waar ik ongestraft ineens op de rem kan trappen om te stoppen, zonder dat er direct een zenuwelijer achter me overstuur raakt.

En toen de papavers. Bij zonlicht zijn ze toch het mooist. Wat een veld. En dan te bedenken dat al deze bloemen vanavond verdwenen zijn. Alleen zal je daar niets van merken want er stonden er nog heel veel van in de knop! Dus morgen ziet het er weer zo uit!

Aangezien het zo’n dertig graden was begon ik een beetje oververhit te raken en keerde om. Op de terugweg stopte ik nog een paar keer en zocht toen de snelweg weer op.

Ik werd vanmiddag na thuiskomst telefonisch geinterviewd door iemand van Esta. Dat ging over het waslijntjesblog waar Esta in augustus een artikel van plaatst. Er werd me van alles gevraagd,  een dieper liggende gedachte achter het maken van foto’s van waslijntjes en het maken van een weblog daarover? Eh .. neu, kfinnut gewoon leuk!

Ook werd er nogal teleurgesteld gereageerd toen ik zei dat ik mijn eigen was gewoon in de droogtrommel gooi. Tja, ik ben wel van deze tijd ja! En het maken van foto’s van iets betekent toch niet dat je het ook ‘bent’, zelf doet?  Aan de hand van dit weblog zou men kunnen concluderen dat ik tuinder ben. Of boer. Maar dat ben ik geenzins! Kvinnut gewoon leuk! 

Ik voelde mij vandaag een beetje van Gogh. Maar ik heb mijn beide oren nog dus ik kom straks met een logje met foto’s. Waaronder deze, maar dan als foto!

Vorig jaar augustus stuitten wij tijdens een rit door de Ooijpolder, op een papaverveld. Het was uitgebloeid en ‘slechts’ de papaverbollen stonden gedroogd en wel fier overeind. Het was een prachtig gezicht. Natuurlijk maakte ik daar foto’s van en natuurlijk nam ik een paar bollen mee. Dit voorjaar strooide ik zaad uit een bol (daar zit ontiegelijk veel zaad in, de bollen zijn ook heel groot) in een grote bak en de laatste dagen zat ik te wachten op het opengaan van de knoppen. De knoppen hangen eerst naar beneden. Als de knoppen zich oprichten kun je er alert op zij n dat ze ieder moment kunnen opengaan. Gisteren was de verrassing. Toen ik ’s morgens vroeg om 11 uur de tuindeuren openschoof zag ik tot mijn vreugde de prachtige bloem.

Fier en rechtop staan ze en heel hoog! Prachtig. Ze doen een beetje aan tulpen denken.

In een andere bak had ik een zakje wilde bloemenzaad gestrooid en daar staan al verschillende kleuren korenbloemen en vlasbloempjes en nog veel meer in. En ook stond er gisterochtend een klaproosje te bloeien. Een kleintje. En dan zie je goed het verschil tussen papavers en klaprozen.

’s Avonds moesten wij naar een verjaardag in Brabant. Twee weken terug waren wij daar ook en reden wij langs papavervelden die nog dik in de knop zaten. Hoewel het al vrij laat was, half negen, besloten we er toch weer nog langs te rijden. Langs de A27 zagen we al een prachtig veld met verschillende kleuren papavers, maar die was niet te benaderen. Verderop kon dat wel en even later stond ik midden in een papaverveld. Er liep al een smal pad doorheen en zo kon ik er tussen gaan staan.

Op het volgende veld was de bloei wat minder ver. Je ziet de kopjes van de knoppen nog hangen.

Op het derde veld, alle velden lagen aan hetzelfde weggetje waar je makkelijk kon stoppen, werden de roze papavers afgewisseld door het geel van het koolzaad.

De papavers, zie ik in mijn eigen tuin, bloeien kort, de eerste bloemen hebben hun blaadjes al verloren en zijn verder gegaan alle energie in het vormen van zaad te stoppen.

Vanochtend had zich weer een knop in mijn tuin geopend. Nu ik dit schrijf zijn van de eerste, achterste bloem, de bloemblaadjes inmiddels al afgevallen.

Ze werden druk bezocht door verschillende zweefvliegjes. Een bozige hommel kwam aanbrommen en verjoeg ze even.

Ik denk dat ik komende week vanuit het werk weer even ga kijken, het donkerroze veld moet dan vol in bloei staan.

Het is echt te warm, en de fut om lang achter de pc te zitten is er niet. Ik had al een paar foto’s klaargemaakt van ons fietstochtje, de anderen komen misschien nog..

Na het gerst dat ik eerder fotografeerde tussen de klaprozen, is dit dus rogge, te herkennen aan de kortere sprietjes. Ik vind het altijd een prachtig gezicht zo’n veld van dat rechtopstaand graan.

Eigenlijk zou ik een hekel moeten hebben aan de veelheid aan hoogspanningsmasten die het landschap doorkruizen. Maar eigenlijk vind ik het niet storend. Ze staan daar stil en onverstoorbaar en zijn bakens in het landschap. Je ziet ze kleiner worden en de bocht omgaan. Wij hebben geen bergen, maar wolken denk ik altijd, maar wij hebben ook masten. Het geeft wat perspectief aan het landschap.

Je moet zo wat op de langste dag van het jaar, en de man des  huis stelde voor een stukje te gaan fietsen. Dat moet bij mij door natuurgebieden en op fietspaden. Ik laat me niet in de stress schieten door tussen huizen en langs auto’s te moeten fietsen. Daar is al niets aan maar ook vind ik dat eng.  Dijken vind ik al helemaal eng, die zijn zo smal en de auto’s rijden met zo’n vaart voorbij dat ze me bijna de weg af zuigen.

Maar goed, de man des huizes kent de omgeving en loodste mij langs prachtige natuurgebieden waar nauwelijks verkeer was. De camera hield ik eerst in de fietstas in het fietsmandje aan het stuur, maar dat werd wel wat onhandig,  iedere keer als ik stopte om iets te fotograferen, tas openritsen, camera eruit …, dus op een gegeven moment deed ik de camera kruislings over mijn schouder en hing ‘m zo op mijn rug. Staat nog wel stoer ook.

Kennelijk is mijn fietshouding niet helemaal goed, want ik heb steeds rugpijn als ik gefietst heb. Dus ik hou het voorlopig even bij deze ene foto, van dit lieve moedertje met haar lam.

Op weg naar huis, vanuit Breda, nam ik zomaar een landelijk afslagje. Ik zette wel het GPS aan, want al te ver van de uiteindelijke bestemming wil ook weer niet raken. En die was thuis in Dordrecht.

De wolken waren zo prachtig en het licht zo mooi, ik moest even. Na enkele afslagen kwam ik ergens waar ik alleen maar land om me heen zag, geen bebouwing. Mais, aardappelen, koeien, schapen en blauwe lucht met dikke, witte wolken, die als schapen te luieren hingen. Wat een rust! Heerlijk.

Ik had geen camera bij me. Vanochtend vroeg  gedacht dat ik waarschijnlijk toch niets zou ‘willen’ fotograferen (ik probeer een beetje af te kicken, maar van een levenslange verslaving kom je niet zomaar af).

Maar ik wilde wèl, en nam mijn mobieltje met camera, beter iets dan niets…

Deze nam ik en deze

en deze ook en  deze en nog een heleboel.

Als je ze te klein vindt, pak geen loupe, maar klik op de foto’s. Dan worden ze vanzelf groter.

Deze landde naast me in de tuin. Aan een stokje die de plantjes overeind moet houden en moet voorkomen dat de katten er tussen gaan liggen. Afgelopen nacht heeft het flink tekeer gegaan, veel van de oostindische kersbladeren zijn aan flarden. En de stokroos stond op half zeven, die moest gestut worden.

Mijn tuintje wordt druk bezocht door lieveheersbeestjes. Ze zijn van harte welkom, het zijn decoratieve luizenverdelgers. Deze had haast en wandelde met en vaartje over en onder de bladeren door.

Vandaag was er een strak blauwe lucht toen ik opstond. Beetje saai vind ik altijd, maar ik was allang blij dat het helder en zonnig was. Ik nam mijn camera mee naar het werk. Gedurende de dag kwamen er steeds meer witte wolken binnendrijven die strak afstaken tegen de mooie blauwe lucht. Ik besloot na het werk  weer naar het klaprozen korenveld te gaan waar ik vorige week de klaprozen heb gefotografeerd. Toen ging de zon schuil achter nogal heftige wolken. Klaprozen zijn toch het mooist als de zon er doorheen schijnt. Dan komen de fragiele transparante bloemblaadjes het best tot hun recht.

Het koren heet gerst. Mijn collega Jan, die helaas (voor ons dan) bijna met pensioen gaat, heeft het me uitgelegd, uitgetekend zelfs. Het koren met de lange sprieten heet gerst, dit dus. Dan heb je met iets kortere sprieten en dat heet rogge. Met hele korte sprietjes heet het tarwe. Verder ziet het er hetzelfde uit. Dan is er ook nog zoiets als haver, maar dat ziet er totaal anders uit, met kleine naar beneden hangende bolletjes. Lach me niet uit, ik wist dit echt niet, ik ben natuurlijk ook een stadsmeisje. Koren en graan betekent hetzelfde en is een verzamelnaam voor gerst, rogge, tarwe en haver. Zo, bent u ook weer op de hoogte!

Deze was net uit het ‘ei’ , en keek nog wat verfomfaaid en verwonderd in het rond.

En als je languit gaat liggen zie je het zo:

Het belooft een lekker, zonnig weekend te worden dus geniet er maar van!