Mijn vader is hier een jaar of vier schat ik zo, dus is deze foto rond 1920 genomen. In de studio, met onduidelijke dingen  op de achtergrond kijkt mijn vader enigszins verbijsterd in de lens. Of is zijn interesse in de fotografie hier gewekt?  Het prachtige antieke kruiwagentje lijkt hem niet erg te boeien.

Deze foto was veel onduidelijker en lastiger te bewerken dan de foto van zijn moeder en zusje hieronder. Bij het verscherpen (de belangrijke punten zoals ogen)en verzachten (pixels in het gezicht wegpoetsen) moet ik steeds weer uitzoomen om te controleren dat ik de uitdrukking op het gezicht niet ‘vermink ‘.

Mijn vader lijkt hier op mijn oudste broer, de oudste van de twee broers, ze zijn beiden jonger dan ik. Of ik moet zeggen, mijn broer lijkt op zijn vader.

Mijn vader had geen makkelijke laatste jaren. Hij was nog maar nauwelijks gepensioneerd of hij kreeg volkomen onverwacht een hersenbloeding. Altijd matig geweest met roken en drinken, goed op gewicht geweest.  Toen hij na vele weken uit het ziekenhuis werd ontslagen was hij een ander mens. Niet alleen met fysieke beperkingen, die vielen eigenlijk nog mee, hij had coördinatieproblemen met onder andere eten, lopen en praten. Maar ook zijn intellectuele vaardigheden waren aangetast. Hij kon alles niet meer goed in context plaatsen en verloor zich soms in details.  Mijn moeder was haar gesprekspartner kwijt en moest alle administratieve en huishoudelijk zakelijke zaken nu regelen. Jarenlang is ze bang geweest dat er nog eens een hersenbloeding overheen zou komen en ze behandelde hem als een kasplantje, wat mijn vader gelaten over zich heen liet komen.

Ook qua karakter was pa veranderd. Emotioneler, liever, maar ook kon hij onverhoedse uitvallen hebben waar mijn moeder enorm van schrok. Het begin van het einde was in november 2001, toen hij zijn heup brak. Tot dat moment woonden  mijn ouders nog zelfstandig in een woning zoals er in Nederland miljoenen zijn, met een bovenverdieping en zolder. Tuintje voor en achter. Mijn vader werd geopereerd en kreeg een nieuwe heup. Hij herstelde lichamelijk wonderbaarlijk goed. Maar geestelijk had hij een klap gekregen. En mijn moeder ook. Nu alleen in het huis ging het niet echt goed met haar.  Ze dementeerde in versneld tempo, waarbij het gekke was dat ze ook weer volkomen heldere momenten had. Andere keren wist ze niets meer, vooral hoe alles werkte was ze kwijt en ze belde me dagelijks ettelijke keren. Uitleggen had geen zin want tien minuten later was ze het weer vergeten. Het was een drama. Ik zette alles in het werk om een verzorgingshuis te vinden waar ze beiden konden worden opgenomen. Mijn moeder begreep nu eindelijk dat er geen ontkomen meer aan was. Maar kort na kerst in januari van het jaar erop was mijn moeder dood.  Net op de zondag dat ik mijn vader zou gaan ophalen in het tehuis waar hij revalideerde om voor het eerst in weken weer even thuis te zijn. In plaats daarvan moest ik hem gaan vertellen dat zijn vrouw was overleden.

Mijn vader werd opgenomen in het verzorgingshuis vlak bij mijn flat. Hij begreep het niet, niet waar hij was, niet waar mijn moeder was, en ook van zijn eigen moeder begreep hij niet waarom wij hem niet hadden verteld dat ze was overleden. Verwoed schreef hij alles op om grip op zijn leven te krijgen. Schreef, in zijn kriebelige, haast onleesbare handschrift,  de vragen op die hij mij moest stellen als ik langs kwam. Het was in- en intriest. Toch had hij ook zijn humor nog niet verloren. Maakte nog grapjes met de verzorgsters. Maar hij was zijn leven volkomen kwijt, zowel fysiek als geestelijk. En hij werd depressief.  Negen maanden na mijn moeders dood kreeg hij een zwaar hartinfarct, werd met loeiende sirene naar het ziekenhuis gebracht en overleed daar nog op de brancard, terwijl ik verbijsterd naast hem stond. De verpleegster die erbij stond huilde. Ik keek haar aan.  ‘Geef hem maar een kus’,  zei ze.

Ik gunde hem de dood. Ik was erg verdrietig, maar toch opgelucht dat hij uit zijn lijden was verlost.

Ieder huisje heeft z’n kruisje, ieder mens overkomt in zijn leven een of meerdere drama’s. Sommige mensen minder, ander worden erdoor achtervolgd. Mijn ouders hadden de oorlog meegemaakt, mijn vader was in Duitsland tewerkgesteld. Na de oorlog maakte hij de zelfmoord van zijn eigen vader mee. Mijn moeder was heel jong weduwe geworden, mijn vader was haar tweede man. Ik had ze graag een rustige, gezonde oude dag gegund.

De laatste tijd ben ik samen met mijn broer de familie-stamboom aan het uitpluizen. Dit is relatief eenvoudig omdat de naam Knegjes niet zoveel voorkomt. Tegenwoordig kun je veel van het internet afhalen en de rest komt uit de oude boeken. Om het overzichtelijk neer te zetten gebruik ik MyHeritage en Geni. Via deze sites kun je betrekkelijk eenvoudig alles in kaart brengen. We hebben een aardig lange lijn terug gevonden. De meeste voorvaders en -moeders kwamen uit Beverwijk, enkele voorvaders waren er zelfs burgemeester in de 18e eeuw.

Het in kaart brengen kan inclusief foto’s. Dus ben ik maar weer eens in de oude fotoalbums gedoken. Mijn vader, ook altijd al bezig met fotografie, maakte de laatste jaren van zijn leven steeds weer een nieuwe indeling van de foto’s, alsof hij vergeefs orde in zijn leven probeerde te krijgen. Dit maakte dat hij foto’s opnieuw inplakte en van teksten voorzag, soms helaas voorop de foto.

Ik ben begonnen al de foto’s uit de vergeelde en uit elkaar vallende albums en mappen te halen en een deel ervan in te scannen. Deze kan ik  bij de in de stamboom geplaatste foto’s plaatsen. De familie van mijn grootmoeder (1890-1989) liet regelmatig foto’s maken. Zij trouwde in 1914 en kreeg enkele maanden later een dochtertje, Alie. Alie beleefde haar tweede verjaardag helaas niet. In 1916 werd mijn vader geboren en hij groeide op als enig kind.

Veel zelfgemaakte foto’s zijn piepklein. Dit fotootje was niet breder van 3 cm. Als ik de foto’s heb ingescand en met photoshop vergroot gaat er opeens een heel verhaal open. Op veel kleine fotootjes zie je niet veel, geen gezichtsuitdrukkingen bij het vergroten gaat het ineens leven. Ik moet daar ook niet te lang mee bezig zijn want dan verlies ik me erin. De foto’s probeer ik zoveel mogelijk te ontdoen van krasjes en ontbrekende stukjes, verscherp ze en vaak moet er meer contrast aangebracht worden. Deze heb ik wat warmer van kleur gemaakt.

Rechts onderaan op mijn blog zie je tweetphoto, daar staat een foto’tje van het origineel in mijn hand.

Een poosje terug kocht ik een papaverplant. Er kwam (tot dusver) één knop in. En die bleef me eindeloos in spanning houden, want ik was al vergeten welke kleur ik had gekocht, en de knop bleef lang dicht. Vanochtend kwam ik de woonkamer in en ontwaarde een enorme reiger on ons tuintje, bij de vijver. Ik had m’n mobiel in de hand en wilde daarmee een foto maken, maar de reiger vloog al weg voor ik bij de deur was.

Enfin, de vogel was gevlogen, maar ik zag toen dat de papaver opeens helemaal open was. De fase dat hij bijna uitkwam heb ik dus door het slechte weer gemist.

Poema kwam de bloem ook even bewonderen.

Er verschijnen overigens ook in dit deel van het land steeds meer rode klaprozen. En daarbij zie ik er in Breda weer veel meer dan in Dordrecht en omstereken. Raar hoe plaatselijk dat kan zijn.

We waren vandaag vrij, en het zag er ’s morgens mooi uit. Blauwe lucht, witte wolken en zon. Er waaide wel een stevig windje. Dat hield ons niet tegen op de fiets te stappen.

Ik ben maar direct afgestapt toen ik klaprozen zag. Ze zijn er wel, hier en daar, maar toch nog schaars.

Het koren staat al kniehoog. Verderop zagen we dat de aren zich al gevormd hadden.

Ik kon het niet nalaten even languit in het korenveld te gaan liggen. Nadat ik was opgestaan zag in mijn eigen silhouet terug. Misschien vind de boer dit minder leuk. Maar ach, zo groot ben ik niet.

Zoals atltijd staan er schaapjes tegen de dijk aan. Het bruine schaap dacht vast dat ik iets lekkers bij me had. Hij kwam de dijk af en duwde zijn snuit tegen mijn lens aan.

De uien staan in keurige rechte rijen.

Grappig zoals de wolken zich lijken te groeperen in de richting van hoogspanningslijnen.

Rond half vier waren we weer thuis. Mijn ongeoefende (fiets-) benen hebben het goed doorstaan, maar ik was wel moe. Het koste af en toe moeite tegen de wind in te fietsen, en dan vele malen dijkjes op (en leuker: ook weer af). Al met al was het een heerlijke dag.

Dit schattige veulentje dartelde door de wei. Nam een slokje melk van zijn moeder. Keek mij nieuwsgierig aan en dartelde verder! Wat een leven!

Het lijkt erop dat mijn tweede poging tot het goed houden van papyrusplanten ook weer strandt. Waren de eerste planten bezocht door rupsjes die hun buikje volaten aan mijn planten, nu ontdekte ik dat de nieuwe planten ..

…….. luis hebben!!!

Bah! Hoe kan dat nou weer!? Ze staan in het keukenraam, voor de gezelligheid en om een beetje het zicht van buitenaf op de keuken te belemmeren.

Ik heb ze mee naar de badkamer genomen en met een straal uit de handdouche zo schoon mogelijk gespoten. Toen weer voor het raam gezet.

Maar er viel direct al weer een luis uit, en daarom heb ik ze nu buiten gezet.

Ik baal ervan. Heeft iemand goeie tips?

Eindelijk vonden we dan de rode stippen in het groen!
Langs een talud stonden tientallen klaprozen. We hebben een rondrit door de Alblasserwaard gemaakt, prachtig daar. Maar dit waren de enige klaprozen in onze regio!

De dag begon trouwens behoorlijk nat. Lekkere dikke druppels trokken de bloemblaadjes naar beneden. Nadat het erop léék dat de zon wel wilde doorkomen zijn we in de auto gestapt.

UPDATE:

Gisteren op weg vanuit Breda naar Dordrecht zag ik langs de weg (In Breda nog) diverse rode stipje! Het komt er dus eindelijk aan! Het is wel prachtig te zien hoeveel boterbloemen en margrieten er staan! Hele groepen wit en geel. Het rood ontbrak er nog aan.

Het ziet geel van de boterbloemen en wit van de madeliefjes en de margrieten, maar geen rood … Ik heb nog geen klaproos gezien!

Uiteraard heb ik het alleen in mijn omgeving, dus rond Breda en Dordrecht geconstateerd, maar hier heb ik werkelijk nog niet één klaproos gezien. Hier en daar ziet het rood van de zuring, maar de felle brandweerwagenrode stipjes van klaprozen ontbreken nog in het landschap! Hoe komt dan? Is dit bij jullie ook zo??

Een kunstwerkje: een pluizenbol.