Nou dacht ik altijd dat ze hun kop altijd in het zand staken!

Het is toch wel vreemd als je midden in de (Nederlandse) winter twee weken voor je gevoel midden in de zomer zit.  Dan raak ik althans, een beetje ‘klimatologisch ontregeld’. Zo keek ik een beetje raar op van de krokussen en de sneeuwklokjes. Wat zijn die laat, dacht ik.  Maar ja, inmiddels was ik in Egypte geweest waar alles bloeit wat maar genoeg vocht kan bemachtigen, zon genoeg daar. Wij vinden het al heel wat als ònze zomers zo zonnig zijn als hùn winters.

Ik kwam ‘m vanochtend tegen.

Na het hele gedoe rond de image tank, waarvan nog niet duidelijk is of het allemaal gaat lukken, de jongens van Hard Disk Solutions doen echt hun best, heb ik even minder  zin in  fotograferen. Ik vond Egypte een luilekkerland om door het oog van de camera te bekijken.  Ik heb m’n hart er echt kunnen ophalen. het was enorm genieten. Ik zou echt heel treurig worden als de foto’s niet terug te halen zijn.

Maar de wolkenluchten die ik zag toen aan het eind van de middag vanuit Breda naar Dordrecht reed, deden mijn fotografenhart toch weer sneller kloppen. Ik ben nog even de polder ingereden. Gelukkig is er steeds meer te zien in de natuur. Er ontluikt van alles, er zijn hier en daar al dikke knoppen te zien, crocussen en sneeuwklokjes bloeien,  het wordt met de dag kleuriger. En als ik die wolkenluchten zie, denk ik … oost west ……,  zulke wolkenluchten zie je misschien nog wel ergens, maar ik heb ze nergens mooier gezien.