Mijn eerste ontmoeting dit jaar met een vlinder was thuis. In de woonkamer. Hij hing half uit Maya’s bek. Ik dacht eerst dat ‘ie een blaadje had ‘gevangen’, maar dit bleek een vlinder. Hij liet ‘m los, en ik pakte Vlinder op. Ik zette ‘m in het zaaikasje terwijl ik de camera haalde. Toen ik terugkwam probeerde Maya Vlinder te bevrijden.

Ik open het dekseltje met één hand, terwijl Maya om me heen danst, en fotografeer met de andere hand Vlinder.

Hij ziet er ongeschonden uit. Net als Muis.

Vlinder vloog uit het zaaikasje en fladderde weer vrolijk door de wijk.

Vanochtend. Een uurtje vroeger dan voorheen en zo kon ik de zonsopkomst meemaken. Het was mooi. Rode wolken en mist boven het land. Geen camera bij me. Wat doe je dan? Mijn mobiel pakken, stoppen en fotograferen. Voortaan toch maar de camera meenemen!

De eenden en ganzen hebben duidelijk het voorjaar in de kop. De mannen doffen zich flink op voor de dames.

Bij Marmein nog niet!

We zijn nog steeds in CaÏro, de vierde en laatste dag. Ik vind het niet jammer dat het de laatste dag is. Caïro, met zijn chaos en vuil en enorme drukte benauwt me.

Vandaag is het dinsdag 10 februari en we zijn halverwege de vakantie. We bezoeken vandaag drie kerken, een Coptische kerk, een Synagoge en een Moskee. Het is niet echt zonnig en het waait nogal.

Iedere dag als we het hotel verlaten worden we onmiddellijk begroet door een groepje muzikanten die uit het niets tevoorschijn springen als er beweging bij de entree is.

Onderweg in de bus worden we weer getroffen door de troosteloosheid van de flats in Caïro.

Als we in de stad zijn en lopend het laatste stukje naar de Coptische kerk afleggen wijst iemand me op deze terracotta vogelhuisjes die tegen een gevel zijn bevestigd.

Buiten op de binnenplaats bij de Coptische kerk. Hier fotografeerde ik de drie stoere jongens.

Binnen in de Coptische kerk. Wie een kaarsje wil aansteken wordt geholpen door deze vrouw. Ze zit praktisch in het duister.

In de Synagoge zijn we niet lang, we beginnen een beetje kerk-moe te worden.

Na de Synagoge is de Moskee aan de beurt. De Mohammed Ali Moskee staat op een heuvel en is zo vanuit een groot deel van de stad te zien.

Twee mannen staan op een stellage de gevel te herstellen.

De binnenkant van de Moskee. Ik verbaas me aanvankelijk over de grote ruimte waar niets staat. Op blote voeten of op sokken lopen we over het rode tapijt. Dan realiseer ik me dat in een Moskee gebeden wordt op de knieën, meer dan een kleed heeft men niet nodig.

Als we weer buiten staan begint het hard te waaien. Zoi hard dat de palmen scheef hangen en we vrezen dat de stalletjes de lucht in zullen gaan. Ook is het koud. Er waait veel stof rond en van de stad kunnen  we, ondanks dat het bij helder weer een mooi uitzicht moet zijn, weinig te zien. Ik krijg last van mijn ogen, het fijne zand kruipt onder m’n lenzen.

We schuilen achter een hoek van de Moskee tegen de harde wind.

Leuk om te zien dat ook de traditioneel geklede meisjes dit een moderne draai kunnen geven met spijkerrokken en Dieseltruien.

Op veel plaatsen in Egypte, vooral bij de toeristische bezienswaardigheden, kunnen we deze alleen bezichtigen als we via een detectiepoortje lopen. Bij deze kerken is dit uiteraard ook het geval.

Na de kerken gaan we naar een ‘souk‘  in CaÏro. Smalle steegjes met links en rechts stalletjes met koopwaar. Stoffen, kleding, stenen, kruiden, souvenirs. Het kost moeite er tussendoor te lopen zonder aangeklampt te worden. Kijk niet links of rechts, ogenblikkelijk zien ze waar je naar kijkt en het artikel wordt gepakt. Vind je mooi, kopen? Hoeveel betalen? Een zonnebril helpt wel, ook al tegen het stof. Maar leuk is het niet om zo langs de stalletjes te lopen. Men is erg vasthoudend.

We zien hier het kindje met de kralen voor haar gezicht, samen met haar moeder die deze hoofdtooien verkoopt.

Er loopt een man met een enorme berg pretzels (of hoe die dingen ook heten).

We zijn moe als Ali weer aan komt rijden met onze bus en ploffen in de bus neer, blij dat we even niets meer hoeven. Toch kijken wij onze ogen weer uit als we door het centrum van Caïro rijden. Complete chaos lijkt het. Er wordt getoeterd dat het een lieve lust is. Toch schijnt men hier te kunnen functioneren. Ik zou een beetje gek worden.

Het lijkt me al een hele kunst om je fietsend door de chaos te begeven, laat staan met een enorme mand met broden op je hoofd!

Terug in het hotel is het eerst eens tijd voor koffie. Vanavond pakken we de koffers want morgen stappen we weer in de bus. We gaan weer terug naar Hurghada, waar we één nacht blijven om de dag erop door te reizen naar Aswan, in het zuiden van Egypte.

Wil je het hele verslag van onze reis door Egypte, tot dusver, lezen?  Kijk dan in de categorieën rechts bij Egypte. Of klik HIER.

Dit is een filmpje van niks. Met mijn mobiel gemaakt en in het halfduister.

De vraag is … wat nu?

Iemand een goed idee?

UPDATE:

(meer…)

Dit meisje mocht kettingen verkopen op de boot waarmee wij een tochtje op de Nijl maakten.

Een veel gezien beeld: een kind op een ezeltje.

Tijdens ons boottochtje klampten zich ineens twee jongens in een bootje aan onze boot vast. Ze zongen een frans liedje. En verdienden daarmee weer een boterhammetje.

Even later hingen ze aan een andere boot.

In ons hotel in Cairo zat dit jongetje aan de ontbijttafel met zijn vader uiterst geconcentreerd zijn eitje te pellen.

Met veel plezier heb ik veel kinderen in Egypte gefotografeerd. Ze zijn mooi, de kinderen van Egypte, expressief, en ze poseren graag. Mooier is het als ze niet in de gaten hebben dat je een foto maakt. Het meisje hierboven zag ik op de arm van haar moeder, op de markt in Cairo.

Onderstaande meisjes kropen haast in mijn camera.  Jan zag dat op een afstandje en fotografeerde het tafereeltje.

Het meisje hieronder fotografeerde ik bij het hotel in Hurghada. Ik weet eigenlijk niet zeker of ze wel Egyptisch is. Mooi is ze wel.

En wat te denken van deze stoere jongens? Wat een blik hè? En let even op dat handje links….

We gaan verder alsof er niets is gebeurd. Het is vandaag maandag 9 februari en op het programma staat onder andere de trap-piramide van Djoser in Sakkara. Gaan jullie mee?

We zijn nog steeds in Caïro.
Na het ontbijt in ons mooie hotel -door Ayman, onze reisleider, steeds aangeduid met “vergane glorie”,  komt onze bus met chauffeur Ali voorrijden om ons in te laden. we gaan weer op pad.
We gaan eerst naar een museum, daarna naar een onderaards graf, waar we steil met een eng trapje naar beneden de berg ingaan, en na dit alles naar Sakkara, waar we de trap-piramide van Djoser gaan bekijken.

Onderweg in de bus kijk ik ook mijn ogen uit. Ook in de bus heb ik me gedurende de gehele reis geen minuut verveeld. Dit is typisch een beeld dat je overal ziet; een ezel, koeien en een man die ze van A naar B brengt.

Het graf waar we ver naar binnen gaan. Eerst gaat het steil naar beneden, en daarna wordt het ‘plafond’ steeds lager en moeten we min of meer gebukt verder. Ergens halverwege vraag ik me af, claustrofobisch als ik ben, waar ik aan begonnen ben. De breedte van de gang is één meter en de hoogte 1,40 meter. Beneden aan het eind van de gang staat een enorme grafkist met deksel, gemaakt van basalt. Het dak van de ruimte bestaan uit zware rotsplaten waarin allemaal sterren zijn gehakt.

Boven bij de trap staat een man de boel een beetje op te jutten, door in zijn handen te klappen, we mogen niet te lang beneden blijven, er komt weer een groep naar beneden. Het is dus een kwestie van naar beneden, kijken, de bocht maken en weer naar boven. Ik ben blij als ik weer daglicht zie! Zoals in veel graven en ook musea mag er niet gefotografeerd worden binnen. Soms doe ik dat stiekum toch, zonder flits uiteraard (en niet alleen omdat ik me dan verraadt) als ik denk dat het geen kwaad kan (en als niemand me ziet!)

De trappiramide van Djoser.   Het is een veel oudere piramide dan de piramides die we gisteren bezochten, die van Giseh. Het is het eerste gebouw dat niet van tichelsteen, maar van kleine kalksteenblokken werd gemaakt.Van dichtbij lijkt het op een op een stapel gegooide berg stenen.

Links van de ingang hangt een bordje dat camera’s niet mee naar binnen mogen.

Als Jan een foto maakt van de tempel, maak ik er een van onze schaduwen.

Het lijkt wel of de kameel, de ezel en het paard express zo hoog worden gezet, als extra decoratie.

Er valt prachtig licht tussen de bijzondere pilaren van de tempel.

Daarna gaan we naar het nabij gelegen Memphis. Hier ligt in het museum het enorme beeld van Ramses II.

Ook hier weer marktjes natuurlijk waar wij uitgenodigd worden om de waar te bezichtigen kopen.

Buiten staat ook een enorm beeld.

Daarna beginnen onze magen te knorren en Ali brengt ons naar een restaurant, waar wij buiten, maar onder een dak kunnen zitten. In de zon is het een beetje te warm. Buiten bakt een vrouw brood, haar dochtertje danst een vrolijk dansje.

Na heerlijk te hebben gegeten gaan we weer naar het hotel. het valt ons op dat in de restaurants het allemaal vlug-vlug is. De ene gang na de andere wordt gebracht. Egyptenaren zien eten misschien niet als iets sociaals?

Onderweg naar het hotel zit ik weer met mijn voorhoofd tegen het raam van de bus. Gelukkig zorgt Ali ervoor dat de ruiten van de bus iedere dag blinkend schoon zijn. Het enige dat ik dan vaak ook zie is de weerkaatsing van het licht in het glas.

Dit is een sinaasappelmarktje en kijk eens naar het zonnescherm! Het heeft al twee jaar niet noemenswaardig geregend in Caïro.