De volgende dag, vrijdag, lummelen we ’s morgens eerst nog wat aan het strand. Voor ’s middags staat een tocht per Jeep naar de woestijn op het programma. Wij zijn de enigen uit onze groep die dit gaan doen. Om half twee worden we opgehaald en stappen we, na een waarschuwing: “pas op je hoofd”, achter in de fourwheeldrive. Daar nemen we plaats op bankjes die in de rijrichting staan, naast twee andere stellen. We proberen een gesprek aan te gaan met een Zweedse Indiër, maar de de Arabische muziek die uit de boxen schalt maakt communicatie onmogelijk. De man vraagt of het iets minder kan en het volume gaat naar beneden.

Om onduidelijke redenen houden we na een kilometer of  twee een stop bij een hotel. We stappen allemaal even uit en na een minuut of tien weer in. Als de oudere man van ons gezelschap instapt vergeet hij op zijn hoofd te letten, met een bloedbad als gevolg. Het lijkt mij dat er gehecht moet worden, maar uitvoerig wassen met water uit flessen helpt de bloedstroom te stelpen, en we zitten, enigszins ontdaan, weer tegenover elkaar op weg naar de woestijn.

Het busje gaat weer met een vaart op pad en we zien dat zich opeens vier andere soortgelijke fourwheeldrives op de weg bevinden. Op een van de busjes zit een cameraman. Met één hand houdt hij zich vast aan het rek, met de ander filmt hij. Als kleine kinderen racen de chauffeurs, vier naast elkaar, elkaar inhalend en achtervolgend. Linksom, rechtsom, op een paar centimeters afstand van elkaar. Af en toe ontsnapt er een Eèèèè!!! uit mijn keel. Wij vrouwen kijken elkaar aan, de mannen schudden hun hoofd.

Na een half uur bereiken we de plek waar we afslaan om de woestijn in te gaan. Er is een controlepost waar even wordt gestopt en dan gaat het los. Met volle vaart rijden we over de hobbels. Ik begin het toch wel een beetje erg eng te vinden, zo direct vliegen we over de kop!  Mijn nieren zijn al door mijn hele lijf geschud. We karren zo met de vijf wagens door de woestijn, links en rechts op ruime afstand zien we de anderen racen. Achter elke wagen een stofwolk.

Na een poosje door elkaar geschud te zijn wordt er gestopt. Even pauze om rond te kijken en te fotograferen. Iedereen stapt uit en het blijkt dat het merendeel van de categorie: “je-bent-jong-en-je-wil-wat”, te zijn. De Efteling categorie, waar ik niet toe behoor. Ik neem de gelegenheid te baat om aan de excursieleider te vragen of het misschien even wat minder mag straks als we verder gaan. Natuurlijk, geen probleem. Het is warm, maar niet te warm. In de schaduw is het lekker. Bergen en heuvels en verder zand en rotsen. Geen bebouwing te zien. We zijn in the middle of nowhere. Het voelt lekker aan. Eén met de natuur. Ook al is de natuur vrij eenzijdig hier.

We stappen weer in en rijden geruime tijd door. We komen aan bij de bedoeïenen bij wie we te gast zullen zijn. Ze leven niet meer in tentjes maar in stenen bouwsels die niet veel bescherming bieden. Riet zorgt voor wat bescherming. Ik vraag me af hoe het hier in de zomer is. Het waait altijd wel wat, maar het moet er wel erg onbarmhartig zijn als de zon heet is. Kinderen komen ons tegemoet en houden hun handjes op. Ik wou dat ik een enorme zak snoep had. Het wordt ons afgeraden de kinderen geld te geven, ook al vragen ze daar wel om. Euro? zeggen ze. Ze moeten niet leren bedelen, maar dat doen ze wel. Overal in Egypte kwamen we kinderen tegen die hun hand ophielden of een kunstje deden om geld te vangen. Het zijn prachtige kinderen. Ze poseren graag voor me, soms wat te enthousiast wat een onnatuurlijke houding oplevert. Na het poseren gaat het handje weer omhoog. Een klein ventje van een jaar of vier krijgt snoepjes. Hij blijft zijn hand ophouden… mama zegt hij… graag nog snoep voor mama! We zien echter geen mama’s, alleen kinderen en mannen.

Ik verbaas me steeds weer over de fantasie van mensen die een camera ter hand nemen. Steeds weer schijnt de berg, de piramide, de tempel, het zwembad of de zee, of wat dan ook, pas de moeite van het fotograferen waard te zijn als er iemand pontificaal in beeld gaat staan. Het liefst frontaal en recht in de lens kijkend. Deze dame sloofde zich helemaal uit.

Er staan kamelen gereed om toeristen een rondje te laten rijden. Ik hoef niet. Kleine figuurtjes, van top tot teen in zwart gehuld, (boerka of nikab) zodat alleen de donkere ogen zichtbaar zijn, leiden de kamelen met hun berijders. Het zijn kleine meisjes. Vanaf een jaar of tien gaan meisjes in het zwart gehuld.

Er groeit helemaal niets. De nomaden hebben een klein palmpje geplant en nog wat pogingen gedaan tot begroeiing, maar buiten deze armetierige aanplant is er niets. Ik vraag me af wat er uit de grond komt als het opeens overvloedig zou gaan regenen. Zou er dan een weelde aan planten en bloemen in de wind deinen? Ik heb dat wel eens gezien in een film over de Kalahari; “Those beautiful People”, heet die film dacht ik. In die film zie de aarde droog en hard en de begroeiing is ook dor en geel. Dan vallen er vette drupels op de harde aarde, en nog meer en nog meer. Uiteindelijk is de aarde verzadigd van regenwater. Al gauw ontkiemen er zaden en je ziet de planten de grond uitgroeien. De prachtigste bloemen ontstaan. Er zijn opeens visjes en kikkers uit het niets ontstaan. De wereld is opeens een totaal andere geworden. Zou dat hier ook kunnen? Het enige dat ik zie is een fata morgana.

Als de zon bijna ondergaat gaan we op een heuvel zitten, maar de zon verdwijnt gewoon achter een andere berg en er is niet veel spectaculairs aan.

Ons wordt gevraagd plaats te nemen op bankjes onder een overkapping. Er is gekookt, we gaan eten. Er staan bakken met aardappelen, gehaktworstjes, rijst, salade (die wij deze reis niet aanraken wegens het besmettingsgevaar). Terwijl we eten wordt het snel donker en verschijnt de (volle) maan. Er wordt na het eten nog een dansje gedaan en dan stappen we weer in de wagens om in het donker weer met volle vaart de woestijn door te rijden, op weg naar de “civilisatie”.

De reis kan voor mij niet meer stuk, ook na het zien van de vele bijzonderheden later tijdens deze reis, blijft de woestijn mij bij als de plek waar je wordt terug geworpen op jezelf. Ver weg van de civilisatie, de consumptie- en wegwerp maatschappij. Het gehaast en geren, het vergaren en verzamelen van goederen en status.

Hier is rust en eenvoud. Hier vind je alleen de basisbehoeften en deze komen niet uit een winkel of de kraan. De bedoeïenen verdienen er bij met deze toeristische aanloop. Waar ze verder van leven is me niet duidelijk geworden. Dit vrouwtje zit wol te spinnen of iets dergelijks.

Vandaag is het donderdag, 5 februari en de dag begint weer zonnig. We moeten even wennen aan het feit dat hier vrijwel altijd de zon schijnt, ’s morgens kijk ik toch, net als thuis, als eerste door de gordijnen om te zien hoe het weer is. Zon dus!

Vandaag kunnen we met een glasboot mee. Voor wie niet snorkelt of duikt is dit een mooie manier om te zien wat zich onder het water bevindt. We stappen allemaal de bus in om een halve kilometer verder al ter bestemming te zijn. Nou, dat hadden we ook wel kunnen lopen, mompelt iemand. We gaan aan boord van een vrij grote boot, een soort catamaran en gaan op weg. We zitten eerst lekker op het dek, als we op de juiste plaats komen worden de motoren stilgezet  en gaan we naar beneden in het onderruim (heet dat zo?) waar we op lage bankjes door ruiten naar het onderzeeleven kunnen kijken. Er zwemmen vele visjes voorbij, niet echt een ruim aanbod in variëteit, maar toch erg leuk. Ook is er koraal, tamelijk grijs van kleur. Ik probeer wat te fotograferen, maar het glas en de snelheid van de visjes maken dat het meeste niet goed scherp is.

Na de lunch houden we siësta.