Dinsdag 3 februari vertrekken we in alle vroegte. Het valt niet mee om 4 uur op te staan, maar het is voor het goede doel.  Dochter Malou is bereid ook op te staan en ons naar Schiphol te brengen.

Ons vliegtuig vertrekt om 7.20 uur volgens plan.  We zien de zon opkomen en omdat het grotendeels helder en onbewolkt is, kunnen we leuk naar buiten kijken en het landschap zien veranderen. Na een uurtje of vier en een half zien we de golf van Akaba en vliegen we over Eilat en de Sinaï. Direct erna zien we de Rode Zee, die gewoon blauw blijkt te zijn. De Arabische Woestijn bestaat uit gebergte, rotsen en zand. Een onherbergzaam gebied.

Onze eerste bestemming is Hurghada.  Hurghada was 20 jaar geleden een klein visserplaatsje. Het is omgebouwd tot een groot toeristencentrum. Hotels, restaurants, appartementen, winkeltjes, winkeltjes en nog meer winkeltjes. Strand en zee. Meer valt er niet te beleven.  Omdat we erg nieuwsgierig zijn naar het echte Egypte hadden wat mij betreft de vier dagen daar wel ingekort kunnen worden tot twee.

Maar aan de andere kant geeft het ons de gelegenheid te acclimatiseren. Het is even wennen aan de warmte (25 – 27 gr. met een zeebriesje, goed te doen) en het felle licht. Even de dingen van thuis laten wegzakken en ons instellen op wat nog komen gaat.

Na het inchecken in het Sultan Beach Hotel maken we kennis met de rest van de groep. We zijn in totaal veertien 50-plussers, zeven stellen uit alle windstreken van Nederland. Het blijkt een plezierige groep te zijn. Ook hebben we een (dit blijkt later) geweldige reisleider. een Egyptenaar die dankzij zijn Nederlandse vrienden en de vele vakanties in Nederland heel goed Nederlands heeft leren spreken. Hij, Ayman,  blijkt Nederland en de Nederlanders ook goed te kennen.

Omdat er niet zo bar veel valt te beleven in Hurghada wandelen we wat en genieten van de bloemen, de palmen en de blauwe lucht. Meer valt er nog niet te fotograferen, maar het is toch wel heel bijzonder midden in de winter zo even de zomer in te stappen.

De bougainvillea bloeit uitbundig in vele kleuren. Het zijn prachtige bloemen die, als de zon erdoor heen schijnt, net lampionnetjes lijken.

We lopen in Hurghada ook langs de vele winkeltjes, maar dat is geen onverdeeld genoegen. We struikelen bijna letterlijk over de verkopers. Zodra je naar iets kijkt of wijst wordt je aangeklampt. Strak voor je uitkijken en de pas erin zetten is de remedie. Maar daar komen we niet voor. De openingszin is meestal:  “Hello Sir (Lady), where are you from?” Als het antwoord Nederland is wordt het laatje Nederlands geopend: Allemachtig, prachtig; kijken, kijken, niet kopen; hoe gaat het? enzovoort enzovoort. Toen ik, bij wijze van test eens antwoordde uit Denemarken te komen, kreeg ik (denk ik) het Deense equivalent van deze kreten te horen. Later zeiden we maar: “From far away”. Daar hadden ze even geen reactie op, en gaf ons de kans de verkoper van ons af te schudden. Het is echt ongelooflijk irritant, we hebben het overal in Egypte meegemaakt.  Ze achtervolgen je soms gewoon een heel eind!

Deze eerste twee dagen doen we niet veel, we luieren wat, wandelen, lezen de reisgids en gaan ‘s avonds het centrum van Hurghada in. We hebben een eigen grote bus, met airco en toilet, we kunnen dus met ons 14-en ruim zitten. Ook hebben we gedurende de gehele reis onze eigen chauffeur, Ali. Ook Ali heeft al een aardig mondje Nederlands geleerd.

Morgen gaan we met een boot de zee op om via ruiten onderwater naar visjes en koraal te kijken.