Op de zesde dag van ons verblijf in Egypte, zondag 8 februari,  gaan we de piramides bezoeken. Fascinerend en groots. We weten niet waarom ze gebouwd zijn. Door wie. Waarom? En vooral hoe?  Hoe is het mogelijk dat vier, vijf duizend jaar, of misschien nog wel veel langer geleden deze enorme bouwsels werden gemaakt? Het spreekt meer dan wat dan ook tot de verbeelding.

We kunnen niet eens vaststellen wanneer de piramides zijn gebouwd. Er is geen organisch materiaal in of bij de piramides gevonden dat betrekking heeft op de leeftijd of de bouw van de piramides. Als je omhoog kijkt naar de enorme rotsblokken denk je dat het onmogelijk is dat dit zonder moderne bouwmiddelen gebouwd kon worden. En toch is het gebeurd. Want ze staan er.

Dit zijn de piramides van Giseh. Ze staan onder de rook van de miljoenenstad Caïro. Ze zijn onder een perfecte hoek gemaakt. Menselijkerwijze is het haast niet mogelijk om zulke enorme bouwsels met zulke enorme blokken zo perfect te maken. Laat staan dat het mogelijk moet zijn geweest die enorme blokken te maken, te transporteren en op de juiste plek neer te leggen, omhoog te brengen en prefect aansluitend op het vorige blok te leggen. Ongeloof is wat je voelt als je ernaar kijkt. En toch zijn ze gebouwd, je ziet ze staan. Je gaat geloven in van alles en nog wat. In buitenaardse wezens, in enorme reuzen. Want normale mensen kunnen dit toch niet hebben gemaakt?

Ze staan er stil en al zo verschrikkelijk lang. Er is veel gebeurd sinds de piramides zijn gebouwd. Heel veel. Ook veel waarvan wij totaal geen weet hebben. Ze houden hun geheimen vast.

Een van de gevonden barken wordt in dit gebouw tentoongesteld. helaas zat ons programma nolgal strak in elkaar en hadden we geen tijd hier te gaan kijken.

De Sphinx van Gizeh.

De daltempel. Kijk eens hoe groot deze blokken steen zijn. Het is zelfs onvoorstelbaar dat ze überhaupt worden verplaatst. Een blok heeft een geschat gewicht van 200 ton. Dit is ongeveer het gewicht van vier diesel locomotieven. En ze zijn op elkaar gestapeld…

Er zijn niet alleen buitenlandse toeristen.

Egyptisch knikkerpotje. (Kamelenkeutels)

Vanaf de piramides kijk je zo op de stad Cairo.

Na de piramides staat er alweer iets anders op het programma. We gaan naar een papyrusfabriekje. Papyrus wordt eigenlijk alleen nog gemaakt voor de toeristen. Papyrus wordt gemaakt van … de papyrusplant. Het zal wel dom van mij zijn, maar ik wist dit niet. De stengels worden in de lengte in reepjes gesneden en in water gelegd. Na een paar dagen worden deze reepjes overlappend naast elkaar en dwars over elkaar gelegd en gaat het door een pers. Het resultaat is een heel stevig ‘matje’.

Je kunt er natuurlijk ook iets kopen en wij laten onze namen in cartouches in hierogliefen schilderen naast een tekening van Toetanchamon en zijn vrouw.

Na al deze indrukken is het goed alles even te laten bezinken. En we hebben honger gekregen.

Brood wordt in een open bakkerijtje voor ons gebakken.

We laten het ons goed smaken. Dit jongetje zat op het terras van het restaurant een beetje verveeld voor zich uit te kijken.

Als hij ziet dat ik een foto van hem maak verschijnt er een glimlach.

Ik ben bang dat er nu noodgewongen een pauze ingelast moet worden. Ik heb problemen met de eerst zo geprezen image tank. Mijn laptop herkent ‘m niet meer en ik kan de foto’s, die er nog keurig opstaan, niet naar de laptop overzetten. Waarom, geen idee. Er staan wat vragen uit bij de fabrikant en leverancier van de image tank en bij twee fora. Marmein denkt mee, maar tot een oplossing heeft dit alles nog niet geleid. Het is enorm balen, en ik hoop dat ik de foto’s straks ongeschonden kan overzetten en hier laten zien. Want ik heb nog zóveel!