De laatste dag van februari. Februari is nog winter, maart is voorjaar.

We hebben twee weken kunnen genieten van de zon, de blauwe luchten en de bloemenpracht. Die bloemenpracht zagen we alleen bij de tuinen van de hotels, waar niet wordt gesproeid is het gewoon te droog. Deze stokroos stond in Hurghada.

Ik heb nog niets gehoord van de image tank. Nu heb ik ‘m gisteren pas opgestuurd, maar ik ben ongeduldig! Ik denk dat ik ‘m op z’n vroegst dinsdag terug heb. Nu ik ‘m niet meer in huis heb, is het wel even rustiger voor me. Ik bleef er maar mee bezig!

Vandaag werk ik. Fijn weekend!!

Een mooie bos verse tulpen is prachtig. Maar als ze bijna zijn uitgebloeid worden ze pas boeiend en gaan ze emoties tonen…

Toch uit Egypte, op de laatste dag gemaakt, de foto’s stonden nog op de geheugenkaart. Ik dacht dit kunnen we wel even gebruiken. een zonnetje na een lange grijze winter. Het voorjaar komt eraan, het is bijna maart!

Nee, nog geen nieuwe foto’s van Egypte.

Het probleem met het laden vanaf de image tank is nog niet opgelost. Ondanks de hulp van Vosonic Service center in Taiwan, en al het meedenken en de hulp van iedereen om me heen, met name Marmein, is het me niet gelukt dit zelf op te lossen. Vandaag heb ik het apparaat teruggestuurd naar de leverancier.

Inclusief de harde schijf vol met foto’s. Ik heb goede hoop dat de foto’s nog gered worden, aangezien ik ze via de image tank nog wel kon zien, de harde schijf is dus niet kapot.

Op hoop van zegen wachten we af…..

UPDATE:

Vandaag, 5 maart ontving ik dit bericht van Mobile Hard-Disk Solutions:

UPDATE 2:

Vandaag 9 maart rond 17.30 uur ontving ik dit bericht:

Eind goed – al goed!

Op de zesde dag van ons verblijf in Egypte, zondag 8 februari,  gaan we de piramides bezoeken. Fascinerend en groots. We weten niet waarom ze gebouwd zijn. Door wie. Waarom? En vooral hoe?  Hoe is het mogelijk dat vier, vijf duizend jaar, of misschien nog wel veel langer geleden deze enorme bouwsels werden gemaakt? Het spreekt meer dan wat dan ook tot de verbeelding.

We kunnen niet eens vaststellen wanneer de piramides zijn gebouwd. Er is geen organisch materiaal in of bij de piramides gevonden dat betrekking heeft op de leeftijd of de bouw van de piramides. Als je omhoog kijkt naar de enorme rotsblokken denk je dat het onmogelijk is dat dit zonder moderne bouwmiddelen gebouwd kon worden. En toch is het gebeurd. Want ze staan er.

Dit zijn de piramides van Giseh. Ze staan onder de rook van de miljoenenstad Caïro. Ze zijn onder een perfecte hoek gemaakt. Menselijkerwijze is het haast niet mogelijk om zulke enorme bouwsels met zulke enorme blokken zo perfect te maken. Laat staan dat het mogelijk moet zijn geweest die enorme blokken te maken, te transporteren en op de juiste plek neer te leggen, omhoog te brengen en prefect aansluitend op het vorige blok te leggen. Ongeloof is wat je voelt als je ernaar kijkt. En toch zijn ze gebouwd, je ziet ze staan. Je gaat geloven in van alles en nog wat. In buitenaardse wezens, in enorme reuzen. Want normale mensen kunnen dit toch niet hebben gemaakt?

Ze staan er stil en al zo verschrikkelijk lang. Er is veel gebeurd sinds de piramides zijn gebouwd. Heel veel. Ook veel waarvan wij totaal geen weet hebben. Ze houden hun geheimen vast.

Een van de gevonden barken wordt in dit gebouw tentoongesteld. helaas zat ons programma nolgal strak in elkaar en hadden we geen tijd hier te gaan kijken.

De Sphinx van Gizeh.

De daltempel. Kijk eens hoe groot deze blokken steen zijn. Het is zelfs onvoorstelbaar dat ze überhaupt worden verplaatst. Een blok heeft een geschat gewicht van 200 ton. Dit is ongeveer het gewicht van vier diesel locomotieven. En ze zijn op elkaar gestapeld…

Er zijn niet alleen buitenlandse toeristen.

Egyptisch knikkerpotje. (Kamelenkeutels)

Vanaf de piramides kijk je zo op de stad Cairo.

Na de piramides staat er alweer iets anders op het programma. We gaan naar een papyrusfabriekje. Papyrus wordt eigenlijk alleen nog gemaakt voor de toeristen. Papyrus wordt gemaakt van … de papyrusplant. Het zal wel dom van mij zijn, maar ik wist dit niet. De stengels worden in de lengte in reepjes gesneden en in water gelegd. Na een paar dagen worden deze reepjes overlappend naast elkaar en dwars over elkaar gelegd en gaat het door een pers. Het resultaat is een heel stevig ‘matje’.

Je kunt er natuurlijk ook iets kopen en wij laten onze namen in cartouches in hierogliefen schilderen naast een tekening van Toetanchamon en zijn vrouw.

Na al deze indrukken is het goed alles even te laten bezinken. En we hebben honger gekregen.

Brood wordt in een open bakkerijtje voor ons gebakken.

We laten het ons goed smaken. Dit jongetje zat op het terras van het restaurant een beetje verveeld voor zich uit te kijken.

Als hij ziet dat ik een foto van hem maak verschijnt er een glimlach.

Ik ben bang dat er nu noodgewongen een pauze ingelast moet worden. Ik heb problemen met de eerst zo geprezen image tank. Mijn laptop herkent ‘m niet meer en ik kan de foto’s, die er nog keurig opstaan, niet naar de laptop overzetten. Waarom, geen idee. Er staan wat vragen uit bij de fabrikant en leverancier van de image tank en bij twee fora. Marmein denkt mee, maar tot een oplossing heeft dit alles nog niet geleid. Het is enorm balen, en ik hoop dat ik de foto’s straks ongeschonden kan overzetten en hier laten zien. Want ik heb nog zóveel!

Zaterdag 7 februari staan we om zeven uur op. Vandaag reizen we vanuit Hurghada naar het noorden, naar Caïro.  Het is een rit van zo’n 450 kilometer. We reizen weer met onze eigen bus met Ali als chauffeur en Ayman als reisleider. We rijden langs de Rode Zee links van ons, en rechts het Arabisch gebergte. Het is niets dan droogte. In de bus vertelt Ayman ons over Caïro. Het is een stad met 18 miljoen inwoners. In Egypte leven in totaal circa 80 miljoen inwoners. De bevolkingsaanwas is gigantisch. Iedere 27 seconden wordt er een baby geboren.  Dat betekent dat er per jaar twee miljoen inwoners bijkomen. En dan te bedenken dat het overgrote deel van Egypte nauwelijks bewoonbaar is. Slechts 4% is bewoonbaar. Dit is het gebied aan weerskanten van de Nijl.

Rond drie uur ’s middags rijden we Caïro binnen. We zijn geschokt door het beeld dat Caïro ons biedt. Grijs, grauw, stoffig. Maar dat is het ergst niet. Overal ligt vuil en puin. In de bermen, langs de weg, tussen de gebouwen. Overal ligt rotzooi. De irrigatiekanalen liggen vol afval. We zien tot onze afgrijzen zelfs dode paarden langs de oever in het gore water liggen. En een schaap. Een stukje verderop zwemt een kind. Er staat een man tot zijn middel in de drap. Een man staat te vissen. Dit is een cultuurschok. Kan daar vis leven? En als daar vis leeft, is die eetbaar? Wordt je niet vreselijk ziek door in die drap te staan?? Waarom smijt men alles zomaar op straat? Is er geen vuilophaaldienst? Kunnen ze het vuil niet verbranden? De huizen zijn grotendeels onaf en hebben platte daken. Op die platte daken ligt het ook volop puin en afgedankte zooi. Overal ligt een dikke laag stof, het heeft in geen twee jaar in Caïro geregend. Ayman vertelt dat ook als het regent dit niet veel voorstelt.

We komen aan in ons hotel waar het een totaal ander beeld is.

Als ik onze hotelkamer binnenkom blijkt dit een ruime kamer met een apart zitgedeelte. De gordijnen zijn half gesloten, als ik ernaar toe loop om deze te openen lig ik ineens plat op mijn knieën. Ik had niet gezien dat het zitgedeelte twee treetjes lager lag. Als Jan me komt “redden”, komt hij ook aangevlogen, hij weet zich nog net staande te houden, had ook de treetjes niet gezien.

Vanuit onze kamer die op de begane grond is kijken we uit op het zwembad. We zullen geen tijd hebben een duik te nemen, als we dat al zouden willen. We lopen door de tuinen van het hotel Cataract, dat Ayman betitelde als een hotel van “vergane glorie”. Wij vinden het mooi. Ook hier bloeien de vele kleuren bougainvillea weelderig en kijken de statige palmen hoog boven alles uit.

We zien een bordje dat we op het dak van het hotel naar de zonsondergang kunnen kijken. We gaan kijken, het is echter niet echt helder weer in Caïro en de zon is al deels verdwenen. Wel zien we de drie piramides die we morgen gaan bezoeken.

En het is volle maan.

De volgende dag, vrijdag, lummelen we ’s morgens eerst nog wat aan het strand. Voor ’s middags staat een tocht per Jeep naar de woestijn op het programma. Wij zijn de enigen uit onze groep die dit gaan doen. Om half twee worden we opgehaald en stappen we, na een waarschuwing: “pas op je hoofd”, achter in de fourwheeldrive. Daar nemen we plaats op bankjes die in de rijrichting staan, naast twee andere stellen. We proberen een gesprek aan te gaan met een Zweedse Indiër, maar de de Arabische muziek die uit de boxen schalt maakt communicatie onmogelijk. De man vraagt of het iets minder kan en het volume gaat naar beneden.

Om onduidelijke redenen houden we na een kilometer of  twee een stop bij een hotel. We stappen allemaal even uit en na een minuut of tien weer in. Als de oudere man van ons gezelschap instapt vergeet hij op zijn hoofd te letten, met een bloedbad als gevolg. Het lijkt mij dat er gehecht moet worden, maar uitvoerig wassen met water uit flessen helpt de bloedstroom te stelpen, en we zitten, enigszins ontdaan, weer tegenover elkaar op weg naar de woestijn.

Het busje gaat weer met een vaart op pad en we zien dat zich opeens vier andere soortgelijke fourwheeldrives op de weg bevinden. Op een van de busjes zit een cameraman. Met één hand houdt hij zich vast aan het rek, met de ander filmt hij. Als kleine kinderen racen de chauffeurs, vier naast elkaar, elkaar inhalend en achtervolgend. Linksom, rechtsom, op een paar centimeters afstand van elkaar. Af en toe ontsnapt er een Eèèèè!!! uit mijn keel. Wij vrouwen kijken elkaar aan, de mannen schudden hun hoofd.

Na een half uur bereiken we de plek waar we afslaan om de woestijn in te gaan. Er is een controlepost waar even wordt gestopt en dan gaat het los. Met volle vaart rijden we over de hobbels. Ik begin het toch wel een beetje erg eng te vinden, zo direct vliegen we over de kop!  Mijn nieren zijn al door mijn hele lijf geschud. We karren zo met de vijf wagens door de woestijn, links en rechts op ruime afstand zien we de anderen racen. Achter elke wagen een stofwolk.

Na een poosje door elkaar geschud te zijn wordt er gestopt. Even pauze om rond te kijken en te fotograferen. Iedereen stapt uit en het blijkt dat het merendeel van de categorie: “je-bent-jong-en-je-wil-wat”, te zijn. De Efteling categorie, waar ik niet toe behoor. Ik neem de gelegenheid te baat om aan de excursieleider te vragen of het misschien even wat minder mag straks als we verder gaan. Natuurlijk, geen probleem. Het is warm, maar niet te warm. In de schaduw is het lekker. Bergen en heuvels en verder zand en rotsen. Geen bebouwing te zien. We zijn in the middle of nowhere. Het voelt lekker aan. Eén met de natuur. Ook al is de natuur vrij eenzijdig hier.

We stappen weer in en rijden geruime tijd door. We komen aan bij de bedoeïenen bij wie we te gast zullen zijn. Ze leven niet meer in tentjes maar in stenen bouwsels die niet veel bescherming bieden. Riet zorgt voor wat bescherming. Ik vraag me af hoe het hier in de zomer is. Het waait altijd wel wat, maar het moet er wel erg onbarmhartig zijn als de zon heet is. Kinderen komen ons tegemoet en houden hun handjes op. Ik wou dat ik een enorme zak snoep had. Het wordt ons afgeraden de kinderen geld te geven, ook al vragen ze daar wel om. Euro? zeggen ze. Ze moeten niet leren bedelen, maar dat doen ze wel. Overal in Egypte kwamen we kinderen tegen die hun hand ophielden of een kunstje deden om geld te vangen. Het zijn prachtige kinderen. Ze poseren graag voor me, soms wat te enthousiast wat een onnatuurlijke houding oplevert. Na het poseren gaat het handje weer omhoog. Een klein ventje van een jaar of vier krijgt snoepjes. Hij blijft zijn hand ophouden… mama zegt hij… graag nog snoep voor mama! We zien echter geen mama’s, alleen kinderen en mannen.

Ik verbaas me steeds weer over de fantasie van mensen die een camera ter hand nemen. Steeds weer schijnt de berg, de piramide, de tempel, het zwembad of de zee, of wat dan ook, pas de moeite van het fotograferen waard te zijn als er iemand pontificaal in beeld gaat staan. Het liefst frontaal en recht in de lens kijkend. Deze dame sloofde zich helemaal uit.

Er staan kamelen gereed om toeristen een rondje te laten rijden. Ik hoef niet. Kleine figuurtjes, van top tot teen in zwart gehuld, (boerka of nikab) zodat alleen de donkere ogen zichtbaar zijn, leiden de kamelen met hun berijders. Het zijn kleine meisjes. Vanaf een jaar of tien gaan meisjes in het zwart gehuld.

Er groeit helemaal niets. De nomaden hebben een klein palmpje geplant en nog wat pogingen gedaan tot begroeiing, maar buiten deze armetierige aanplant is er niets. Ik vraag me af wat er uit de grond komt als het opeens overvloedig zou gaan regenen. Zou er dan een weelde aan planten en bloemen in de wind deinen? Ik heb dat wel eens gezien in een film over de Kalahari; “Those beautiful People”, heet die film dacht ik. In die film zie de aarde droog en hard en de begroeiing is ook dor en geel. Dan vallen er vette drupels op de harde aarde, en nog meer en nog meer. Uiteindelijk is de aarde verzadigd van regenwater. Al gauw ontkiemen er zaden en je ziet de planten de grond uitgroeien. De prachtigste bloemen ontstaan. Er zijn opeens visjes en kikkers uit het niets ontstaan. De wereld is opeens een totaal andere geworden. Zou dat hier ook kunnen? Het enige dat ik zie is een fata morgana.

Als de zon bijna ondergaat gaan we op een heuvel zitten, maar de zon verdwijnt gewoon achter een andere berg en er is niet veel spectaculairs aan.

Ons wordt gevraagd plaats te nemen op bankjes onder een overkapping. Er is gekookt, we gaan eten. Er staan bakken met aardappelen, gehaktworstjes, rijst, salade (die wij deze reis niet aanraken wegens het besmettingsgevaar). Terwijl we eten wordt het snel donker en verschijnt de (volle) maan. Er wordt na het eten nog een dansje gedaan en dan stappen we weer in de wagens om in het donker weer met volle vaart de woestijn door te rijden, op weg naar de “civilisatie”.

De reis kan voor mij niet meer stuk, ook na het zien van de vele bijzonderheden later tijdens deze reis, blijft de woestijn mij bij als de plek waar je wordt terug geworpen op jezelf. Ver weg van de civilisatie, de consumptie- en wegwerp maatschappij. Het gehaast en geren, het vergaren en verzamelen van goederen en status.

Hier is rust en eenvoud. Hier vind je alleen de basisbehoeften en deze komen niet uit een winkel of de kraan. De bedoeïenen verdienen er bij met deze toeristische aanloop. Waar ze verder van leven is me niet duidelijk geworden. Dit vrouwtje zit wol te spinnen of iets dergelijks.

Vandaag is het donderdag, 5 februari en de dag begint weer zonnig. We moeten even wennen aan het feit dat hier vrijwel altijd de zon schijnt, ’s morgens kijk ik toch, net als thuis, als eerste door de gordijnen om te zien hoe het weer is. Zon dus!

Vandaag kunnen we met een glasboot mee. Voor wie niet snorkelt of duikt is dit een mooie manier om te zien wat zich onder het water bevindt. We stappen allemaal de bus in om een halve kilometer verder al ter bestemming te zijn. Nou, dat hadden we ook wel kunnen lopen, mompelt iemand. We gaan aan boord van een vrij grote boot, een soort catamaran en gaan op weg. We zitten eerst lekker op het dek, als we op de juiste plaats komen worden de motoren stilgezet  en gaan we naar beneden in het onderruim (heet dat zo?) waar we op lage bankjes door ruiten naar het onderzeeleven kunnen kijken. Er zwemmen vele visjes voorbij, niet echt een ruim aanbod in variëteit, maar toch erg leuk. Ook is er koraal, tamelijk grijs van kleur. Ik probeer wat te fotograferen, maar het glas en de snelheid van de visjes maken dat het meeste niet goed scherp is.

Na de lunch houden we siësta.

Dinsdag 3 februari vertrekken we in alle vroegte. Het valt niet mee om 4 uur op te staan, maar het is voor het goede doel.  Dochter Malou is bereid ook op te staan en ons naar Schiphol te brengen.

Ons vliegtuig vertrekt om 7.20 uur volgens plan.  We zien de zon opkomen en omdat het grotendeels helder en onbewolkt is, kunnen we leuk naar buiten kijken en het landschap zien veranderen. Na een uurtje of vier en een half zien we de golf van Akaba en vliegen we over Eilat en de Sinaï. Direct erna zien we de Rode Zee, die gewoon blauw blijkt te zijn. De Arabische Woestijn bestaat uit gebergte, rotsen en zand. Een onherbergzaam gebied.

Onze eerste bestemming is Hurghada.  Hurghada was 20 jaar geleden een klein visserplaatsje. Het is omgebouwd tot een groot toeristencentrum. Hotels, restaurants, appartementen, winkeltjes, winkeltjes en nog meer winkeltjes. Strand en zee. Meer valt er niet te beleven.  Omdat we erg nieuwsgierig zijn naar het echte Egypte hadden wat mij betreft de vier dagen daar wel ingekort kunnen worden tot twee.

Maar aan de andere kant geeft het ons de gelegenheid te acclimatiseren. Het is even wennen aan de warmte (25 – 27 gr. met een zeebriesje, goed te doen) en het felle licht. Even de dingen van thuis laten wegzakken en ons instellen op wat nog komen gaat.

Na het inchecken in het Sultan Beach Hotel maken we kennis met de rest van de groep. We zijn in totaal veertien 50-plussers, zeven stellen uit alle windstreken van Nederland. Het blijkt een plezierige groep te zijn. Ook hebben we een (dit blijkt later) geweldige reisleider. een Egyptenaar die dankzij zijn Nederlandse vrienden en de vele vakanties in Nederland heel goed Nederlands heeft leren spreken. Hij, Ayman,  blijkt Nederland en de Nederlanders ook goed te kennen.

Omdat er niet zo bar veel valt te beleven in Hurghada wandelen we wat en genieten van de bloemen, de palmen en de blauwe lucht. Meer valt er nog niet te fotograferen, maar het is toch wel heel bijzonder midden in de winter zo even de zomer in te stappen.

De bougainvillea bloeit uitbundig in vele kleuren. Het zijn prachtige bloemen die, als de zon erdoor heen schijnt, net lampionnetjes lijken.

We lopen in Hurghada ook langs de vele winkeltjes, maar dat is geen onverdeeld genoegen. We struikelen bijna letterlijk over de verkopers. Zodra je naar iets kijkt of wijst wordt je aangeklampt. Strak voor je uitkijken en de pas erin zetten is de remedie. Maar daar komen we niet voor. De openingszin is meestal:  “Hello Sir (Lady), where are you from?” Als het antwoord Nederland is wordt het laatje Nederlands geopend: Allemachtig, prachtig; kijken, kijken, niet kopen; hoe gaat het? enzovoort enzovoort. Toen ik, bij wijze van test eens antwoordde uit Denemarken te komen, kreeg ik (denk ik) het Deense equivalent van deze kreten te horen. Later zeiden we maar: “From far away”. Daar hadden ze even geen reactie op, en gaf ons de kans de verkoper van ons af te schudden. Het is echt ongelooflijk irritant, we hebben het overal in Egypte meegemaakt.  Ze achtervolgen je soms gewoon een heel eind!

Deze eerste twee dagen doen we niet veel, we luieren wat, wandelen, lezen de reisgids en gaan ’s avonds het centrum van Hurghada in. We hebben een eigen grote bus, met airco en toilet, we kunnen dus met ons 14-en ruim zitten. Ook hebben we gedurende de gehele reis onze eigen chauffeur, Ali. Ook Ali heeft al een aardig mondje Nederlands geleerd.

Morgen gaan we met een boot de zee op om via ruiten onderwater naar visjes en koraal te kijken.