Dit wordt een beschouwend logje, ook al zou je dit na het zien van de foto niet denken. In 2008 ben ik voor de derde keer van mijn leven gaan samenwonen. De eerste keer ging na anderhalf jaar mis. De tweede keer na vijfentwintig jaar. Drie keer is scheepsrecht, dus dit houden we vol tot de dood er op volgt. Dat klinkt dramatischer dan het is, want het is vooral leuk. We houden van elkaar, we passen goed bij elkaar, we hebben hetzelfde temperament en gevoel voor het leven. We houden (globaal gezien) van dezelfde dingen en hebben dezelfde interesses. Er staan veel dubbele boeken in de boekenkast.

Bij het samenvoegen van twee huishoudens schaften we nieuw huisraad aan en voor wat betreft de rest kozen we voor het beste uit beide huishoudens. En we hielden beiden waar we aan gehecht zijn. Of waar we goed mee uit de voeten kunnen.

Een voorbeeld zie je hierboven. Het linker dunschillertje heb ìk ingebracht. Het rechter, armoedige schillertje komt van Jan. Je zou denken dat hij wel een gat in de lucht zou springen omdat hij eindelijk een fatsoenlijk schillertje van het gerenomeerde merk Tupperware mag gebruiken. Maar nee, als meneer de piepers schilt pakt hij zijn eigen mesje. Eigenwijs. Ook pakt hij, als hij het vlees snijdt zijn eigen botte mes. Hij beweert dat die scherper is. Maar het feit alleen al dat hij deze regelmatig met zijn messenslijper moet scherpen zegt genoeg. Ik hoef dat nooit, met mijn mes. Ik hèb niet eens een messenslijper!