En natuurlijk veel liefde en warmte. En gezondheid. En plezier. En dat een groot deel van je wensen uitkomt. Maar niet alles, want er moet altijd iets te wensen overblijven!

En een gezellige avond vanavond!

Voor de schaatsliefhebbers ziet het er goed uit, het blijft nog vriezen tot het weekend. Voor de niet-schaatsliefhebbers, zoals ik, is het ook leuk, want het is wel koud, maar toch heerlijk buiten en heel fotogeniek.

orige week hebben Jan en ik een bezoek gebracht aan het Rijksmuseum voor Oudheden in Leiden. We gaan daar graag naar toe omdat de Egyptische kunst en geschiedenis onze belangstelling heeft. Deze keer gingen we vooral vanwege de tentoonstelling van Gertie Bierenbroodspot.

Gertie Bierenbroodspot heeft zich laten inspireren door de kunstvoorwerpen in het museum. Kijk vooral ook op haar website. Ik hou wel van dit stoere werk. Het doet wat somber aan, maar ik denk dat dat vooral komt omdat het in het museum hangt zonder daglicht.

Een adembenemende totaalbeleving van metershoge beschilderde doeken, reisschetsen, gedichten en sculpturen, gecombineerd met eeuwenoude objecten uit de museumcollectie. Bierenbroodspot laat de oudheid en haar eigen werken met elkaar versmelten tot een ultieme re-mix van moderne kunst en archeologie. De tentoonstelling dompelt de bezoekers onder in een ‘Bierenbroodspot-archeowereld’, door haar zelf omschreven als ‘de wederopstanding van de oudheid, onbegrensd in ruimte en tijd’.

Ultieme inspiratiebron
Schatten uit de oudheid zijn sinds jaar en dag Bierenbroodspots ultieme inspiratiebron. Voor de tentoonstelling had zij wekenlang toegang tot alle museumzalen en depots om te tekenen wat haar oog trof. Blootsvoets, overdekt met verfspatten en beladen met papyrus, rijstpapier, pennen, penselen, inkten en pigmenten verwerkte de kunstenares de tijdloze schoonheid van Griekse beelden, Egyptische mummies en Romeinse gevechtshelmen in haar creaties. Bierenbroodspot verbeeldt in ‘Beyond The Horizon’ op spectaculaire wijze haar interpretatie van de oudheid met een mix van imposante schilderingen (5×4 meter), beeldhouwwerken, poëzie en authentieke voorwerpen uit de museumcollectie. (bron: museum.nl)

Natuurlijk zijn we ook weer langs de vele prachtige Egyptische kunstvoorwerpen, beeldhouwwerken en mummies gelopen.

Toen we buiten kwamen was het inmiddels donker en genoten we van de vele lichtjes langs de gracht.

Geheel onverwacht ben ik vandaag nog thuis. De laaste keer dat ik in mijn auto reed (de dag voor kerstmis) heb ik na het parkeren kennelijk vergeten de lichten uit te doen. Gevolg: een dode accu. Daar sta je dan ’s morgens om 7 uur. Na enig overleg besloten vandaag maar vrij te nemen en er een andere dag voor te werken.

De zon schijnt zo fel dat we de gordijnlamellen dichttrekken. Dan zien we enorme schaduwen van vogels voorbij komen. Poema ziet ze ook en gaat tussen het glas en de gordijnen zitten en zorgt zo zelf voor een schaduwspel.

In chronologische volgorde. De eerste foto is van gisteravond. Die waar ik geen fut meer voor had.

Inmiddels is het fort heroverd op de invasietroepen. Vanmiddag zijn de laatste twee dametjes naar hun rechtmatige eigenaren teruggebracht. Eerst moest een wak in het ijs van de vijver gemaakt worden. Foto twee. Want daaronder woont Gompie, de goudvis van Romy (een van de twee dametjes). En voor Gompie was geen plaats meer in de herberg van oorsprong (anders gezegd: ze waren ‘m zat), maar nu hij al sinds we hier wonen, bij ons in de vijver leeft, moet er natuurlijk wel voor gezorgd worden.

Daarna hadden we het rijk alleen. We gingen even onze hoofden leeg maken en opfrissen. Het was koud, we zijn niets meer gewend! Foto drie toont bramen, ik vraag mij af of die nu ook bevriezen.

Bij uitzondering vandaag een foto van gisteravond. Ik heb even geen fut …

Dit is het kado dat Romy van de kerstman kreeg. Een lekker knuffelbeer die je in de magnetron opwarmt, daarna lekker mee naar bed neemt. Hij ruikt naar lavendel, Romy vind het stinken, dus hij moet eerst even wat minder sterk ruiken voor hij mee mag naar bed.

Het is niet te geloven, maar toch waar. Op tweede kerstdag raap ik een uitgebloeide passieflorabloem van het straatje in de tuin. Als ik omhoog kijk zie ik nog knoppen zitten. Nu de vorst toch toeslaat zal er wel niets meer van terecht komen.

Natuurlijk was er vanochtend weer een bijzonder ontbijtje voor Aïcha. Vandaag waren het twee paddenstoelen (half tomaatje op een voetje van banaan), waarvan uit een een pluimpje rook komt. En een zon uiteraard, en daarbij twee moestuintjes. Eén met bloemkolen en één met sla.

Later zit ze geboeid op een krukje te kijken naar een dvd die ze van de Kerstman kreeg: Diego. Op haar schoot haar Doratrommel/koffertje vol snoep (ook van de Kerstman).

Vanmiddag zijn alle kinderen naar Groningen vertrokken waar ze bij andere familieleden een paar dagen verblijven.

In de drukte rondom het uitpakken van de kerstcadeautjes wordt het Aïcha af en toe te veel.

Dan is het brullen. “Tim slaat mij op mijn oog!!!” Tim weet raad en verdwijnt met haar naar de keuken. Even later komen ze zo terug. Tim heeft het ‘gewonde oog’ met keukenpapier vakkundig verbonden.  Het helpt heel goed. Twee minuten later krijg ik het verband in mijn handen gedrukt: “Ik heb het niet meer nodig het doet geen pijn meer!”

***FIJNE TWEEDE KERSTDAG!!!***

Pfffff, de Kerstman heeft het gefix’t. Hij heeft alles klaarliggen. Lars de ijsbeer (mijn kerstcadeau’tje van acht jaar geleden) waakt onder de kerstboom, met zijn gehavende neus (veel katten vonden hem wel een makkelijke stoeipartner), over de vele pakjes.

Veel in het leven, zo niet alles, is afhankelijk van de volgorde waarin je de dingen doet. Dat merk ik steeds weer, als ik het dus verkeerd om doe. Vanavond barricadeerde ik de deur van de slaapkamer. Want ja, daar had ik geheimzinnige zaken te doen. Niemand mocht daar komen, ook al was er op dat moment, behalve ik, nog maar één persoon in huis. Een briefje op de deur had misschien ook wel effect gehad, maar dat weet je nooit. Het is dan van belang eerst even goed na te denken of je wel alles hebt, voor je een stoel voor de deur zet. Alle cadeautjes? Plakband en schaar? Dikke viltstift om namen op de bonte pakjes te schrijven? Inpakpapier?

Dus ik moest zelf nog drie keer door de barricade heen voor ik alles had….  Het is dus wel duidelijk waarom er een geen groot manager aan mij verloren is gegaan.

GEZELLIGE EERSTE KERSTDAG ALLEMAAL!!!

Mijn man is bedeeld met een levendige fantasie. Iedere ochtend maakt hij voor Aïcha een fantasieontbijt. De eerste dag kreeg ze een kerstboom met ballen, de tweede dag zag ik niet want gisteren zat ik al op mijn werk toen zij gingen ontbijten, en vanochtend lag op haar bord een zijlzeilbootje, een onbewoond eiland (half mandarijntje) met een palmboom en een parasol, en een fles (want de schipbreukeling wil wel graag gered worden en gooit dat weg met een briefje erin). De golven worden gevormd door een sliertje slagroom. Waar is dan de man, vroeg Aïcha? Die zie je niet want die moest even een plasje doen en zit achter de boom, zei Jan.

Helaas moet ik morgen werken, dus mis ik het ontbijt…