Gisteren waren we dus gaan wandelen in de Pannenhoef. Toen ik nog in Etten Leur woonde, (begin jaren 2000) kwam ik daar regelmatig, maar omdat mijn richtingsgevoel nogal, nou ja laten we het zo zeggen: het is zo dat als ik bij een paddenstoeltje neerkniel en weer opsta, ik niet meer weet uit welke richting ik kwam, dus bang was de auto niet meer terug te vinden, en dus in nogal kleine cirkeltjes bleef draaien (ja,  deze zin loopt niet, leest u ‘m langzaam dan wordt het vanzelf duidelijk!      ) en dus lang het hele gebied niet had gezien. Gisteren had ik mijn eigen JanJan bij me, met een ijzersterke interne oriëntatie, en toen zag ik pas dat er nog een groot heidegebied bij is, onder andere!

Nadat ik een geheugenkaart in mijn camera plaatste kon ik de gemaakte foto’s ook opslaan!

Bekermosjes zijn sprookjesachtig, de meeste mosjes trouwens. Ze zijn zo klein dat je pas door de lens goed ziet wat het is.

Hier was een kaboutertje met een cirkelzaag in de weer geweest!

Van dit soort mos had ik eerder, zonder geheugenkaart mooie opnamen gemaakt (nouja gemáákt …)

Het gekke , wat ik steeds weer merk, als ik ergens in een bos loop: eerst zie ik niks. Niet veel te beleven denk ik dan. Het is net alsof mijn ogen zich opnieuw moeten instellen, oriënteren, want als ik eenmaal iets zie, zie ik alles! Desondanks loop ik op een heenweg vaak langs de mooiste dingen die ik pas op de terugweg zie. Kan ook komen doordat het licht er dan anders opvalt natuurlijk.

Er zijn nog steeds bramen !

Deze toch niet onopvallende vliegenzwammen liep ik in eerste instantie gewoon voorbij!

En kussende paddenstoel, had ik nog nooit eerder gezien!

Omgevallen, nadat ik een poging deed het eromheen groeiende gras wat te verwijderen…

In een scheur in een stuk hout probeerde deze zich een weg naar buiten te wurmen. Het leek net een oor!

De zon scheen en deze tijd van het jaar zorgt de altijd wat lager staande zon voor een prachtig kleurspektakel als zij door de herfstbladeren schijnt.

Nog even een zelfportret op weg naar huis …